Het zwevende eiland

Vrijdag 6 december

De wekker ging om 7:30 en bij het ontbijt heb ik nog even 2 gv broodjes belegd om mee te nemen als lunch. Mandarijntje erbij, 4,5 liter water en het zal wel goed komen.

Het weer ziet er niet zo charmant uit. Er is flinke bewolking en we hopen dat we een beetje uitzicht hebben als we straks boven op die berg staan. Het is een uurtje rijden naar de parkeerplaats bij de kabelbaan van El Teide. We hebben tickets om naar boven te gaan om 9:50. Om de een of andere reden moet je er al 20 minuten van tevoren zijn. Wij waren er zelfs een half uur van tevoren dus ik was nog even naar de toiletten geweest. Moet je eerst je ticket scannen om binnen te komen, maar dan heb je ook wat. Elk toilet heeft dus inpandig z’n eigen wasbakje. Chique hoor.

Bij de kabelbaan zat een gezellige mevrouw die zei dat iedereen voor 9:40 èn 9:50 al mocht ‘boarden’. Ze vroeg van alles terwijl ik intussen de QR-codes aan een andere mevrouw moest laten zien. Het was een beetje een verwarrend gesprek. Met de kabelbaan ben je in 8 minuten boven. Wij hebben 4 maanden geleden al een permit geregeld om vanaf daar nog naar de top te wandelen. Er worden namelijk voor dat laatste stuk maar 200 mensen per dag toegelaten. Onze permit is van 11-13 uur en de wandeling naar de top zou zo’n 45 minuten duren. Maar blijkbaar mogen we pas vanaf 11 uur starten met die wandeling in plaats van dat dat de tijd is waarop we toegang krijgen tot de top. Dus moesten we pas om 10:30 met de kabelbaan naar boven zei zij. Tot Corné vertelde dat we naar beneden zouden gaan wandelen in plaats van ook op de terugweg de kabelbaan nemen. Toen maakte het opeens niks meer uit en mochten we meteen doorlopen.

Eenmaal boven bij de kabelbaan hebben we als domme schapen zonder bordjes te lezen een wandelingetje gemaakt langs wat uitkijkpunten. Prachtig, maar de toegang tot de top was helemaal aan het begin. Dus heel kalm teruggelopen. We waren goed voorbereid want de websites en herinnering-emails staan vol met waarschuwingen over kans op hoogteziekte, veel drinken en winterkleding. We zijn inderdaad flink gestegen. Vanaf zeeniveau tot aan de start van de kabelbaan was al 2250 meter. En straks op de top is het ruim 3700 meter.

Afijn, we laten onze permit zien, tezamen met onze paspoorten want dat moet. Na de verplichte riedel van dat het verboden is stenen mee te nemen, bloemen te plukken (alsof die hier groeien) of afval achter te laten werd ons nog op het hart gedrukt dat we een uur hadden om naar de top èn weer terug te komen. Het werd nog 200 meter stijgen over 700 meter. Ik heb heel erg mijn best gedaan om het heel rustig aan te doen aangezien we daarna die hele berg nog af gingen lopen en daar dik 8 km voor stond. Dat werd een stuk meer trouwens, maar daarover later.

Ik was dus echt goed voorbereid want ik had zelfs m’n naalden mee en alvast bedacht welke punten ik moest prikken als Corné niet genoeg lucht kreeg ofzo. Maar in zijn eigen tempo ging het dikke prima. We kunnen niet allemaal berggeitjes zijn.

Stap voor stap naar boven en als je dan een hoek omgaat beslaat opeens je bril doordat je door een naar zwavel ruikende wolk loopt: Yellowstone-vibes! Hier en daar komen pluimen rook uit de berg. Eenmaal op de top maak ik een videootje in de rondte. (zie video's) Ik kreeg echt zo het gevoel van Robinson Crusoe, dat je dan op een onbewoond eiland naar het hoogste punt klimt en opeens overzicht krijgt van hoe het eiland eruit ziet. We konden het hele eiland vanuit de hoogte in de oceaan zien liggen met in de verte Las Palmas of een van de andere Canarische eilanden.

We hebben gebeden voor mooi weer, en in mijn hoofd is dat dan strak blauw en zon. Maar God weet het beter want het was kraakjehelder qua uitzicht, terwijl boven ons een laag bewolking was en er in de diepte een tweede bewolkingslaag. Prachtig gezicht. Het leek wel of het eiland verderop in de lucht zweefde. En opeens brak de zon door de wolken en verlichtte de oceaan.

Terug bij de toegang vroeg ik aan de dame waar de start was van de trail naar de parkeerplaats. Of we wel een permit hadden daarvoor. Huh???? Ik heb me toch best flink verdiept in die hele vulkaan maar ben echt nergens tegengekomen dat er naast een permit voor de top je ook al niet meer de berg af mag wandelen. Nou, we konden wel met de kabelbaan naar beneden à 23 euro pp.

Maar ik had me verheugd op een lekkere hike in plaats van in 8 minuutjes naar beneden zoeven. Ze vertelde wat de website was waar we een permit konden regelen want als we toch zouden gaan lopen zouden we aan het eind van de wandeling een guarda tegenkomen die ons een boete zou geven.

Geloof het of niet, maar we zijn een uur bezig geweest om die permit voor elkaar te krijgen. Uiteindelijk zijn we in een hoekje van de toiletten op de grond gaan zitten (in het halletje hoor) want onze vingers waren bevroren, zo koud was het. Niet normaal wat een beroerde website. Echt heel veel opties die niet werken zeg maar. Maar de aanhouder wint. Inmiddels was het 12 uur, er waren alleen nog maar tickets verkrijgbaar vanaf 15 uur en met de tip van mijn broer in mijn hoofd (de prijs voor vrijheid is een boete) dacht ik: ik boek ze gewoon en dan zien we wel, maar ik ga geen 3 uur in de kou wachten voordat ik naar beneden mag lopen.
En werkelijk nergens staat aangegeven dat je een permit nodig hebt hè, totdat je kilometers lager inderdaad bij die kerel komt die om je permit vraagt. En daar staat dan een bordje. Heel bijzonder. Bovendien schijnt die hele permit te zijn in verband met het milieu, maar die kerel laat z’n auto dus gewoon lekker aanstaan en benzinedampen uitstoten.

Wonder boven wonder checkte hij tegen tweeën onze permits die pas over een uur in zouden gaan maar het was dik in orde. Het was een fijne hike met mooie vergezichten, en uitzicht over een landschap dat enerzijds prachtig is van overlopende kleuren en tegelijk iets saais heeft doordat het zo doods is. En ik maar denken dat lava vruchtbaar is. Opeens lagen er grote zwarte bollen in het beige/rode landschap. Een bordje bracht opheldering: Ze noemen het Teide eieren. Heul, heul lang geleden tijdens een uitbarsting is er een brok lava over deels gestolde lava gerold en dat had een sneeuwbal-effect. Het bleef een beetje plakken en rolde verder en werd groter en groter. Ook zie je de oude lavastromen lopen.

We werden nog aangesproken door 2 Vlamingen die dus geen permit hadden (want dat kun je dus niet weten aangezien dit sinds 29 november is ingegaan en vrijwel niemand, ook het personeel niet, ervan afweet) Ze hadden echt geen idee waar die bewaker het over had, maar waren blij dat ze geen boete hadden gekregen. Wij konden ze in elk geval meer uitleg geven. En onze hypothese van deze vakantie werd weer bevestigd: Vlamingen zijn vrolijke mensen. Ze lachen veel en zijn gezellig. Althans, dat is onze ervaring.

Ik kreeg wel last van m’n knieën en Corné z’n schoenzooltje ging opkrullen waardoor hij een blaar kreeg. Na 2 km afdalen kwamen we bij een berghut wat een mooie plek was om te lunchen. Toen we na 8 km bij de parkeerplaats waren bleek onze parking nog 4 km verderop te liggen. Beetje vaag allemaal. Toen was het nog een uurtje rijden waarna we thuis zo’n beetje alle kleding die we hebben in de wasmachine hebben gegooid, een douche hebben genomen en op de bank zijn geploft. Met een heerlijk maaltje op schoot hebben we een paar afleveringen gekeken en veel water gedronken. Corné heeft nog een beetje hoofdpijn (vast van de hoogte) en ik heb gewoon zere knieën. Maar als het goed is wordt het morgen mooi weer en dan is de planning een kalm stranddagje.