De verloren ski en de nooduitgang

Donderdag 26 maart

We ontdekten trouwens gisteravond dat we 27,5 jaar getrouwd waren. In m’n email kwam een facebookmelding met dat we 15 jaar geleden 12,5 jaar getrouwd waren en zelfs ik kan deze optelsom maken. Wij zijn nogal van ‘vier het leven’ maar vonden met terugwerkende kracht dat de hele dag al een feest was geweest. Het eindigt met buiten steeds meer harde wind en sneeuw wat prima is als je warm binnenzit.

Rond een uur of 10 lagen we alweer uitgeteld op bed om de volgende ochtend (na een nachtrust met wisselend succes) wakker te worden in een witte wereld. Hopelijk komt de zon er vandaag weer bij kijken.

Zowel mijn zonnebril als mijn gewone bril hebben een metalen montuur en dat geldt ook voor Corné’s brillen. Na het ongeluk van vorig jaar hebben we geleerd hoe wijs het was dat ik geluisterd had naar de opticien om tijdens het skiën nooit een metalen montuur te dragen. Mijn kunststof montuur lag in duizend stukjes en m’n gezicht was flink geschaafd, maar er stak tenminste geen metalen brillenpoot uit mijn oog ofzo.

We hebben wel goede ski-brillen die meekleuren met het licht. Dus ze fungeren ook als zonnebril. Ik heb een oude (te sterke) zonnebril met kunststof montuur in de rugzak mee voor het geval ik het niet goed kan zien zonder bril en Corné heeft z’n gewone bril mee voor het geval hij het menu moet kunnen lezen bij een restaurantje. Maar we merken allebei dat we alles prima kunnen zien zonder bril en met de skibrillen op gaat het top.

Het sneeuwt en waait nog flink vanmorgen en de straat wordt schoongeveegd door een soort bulldozer. We bekijken het weerbericht en koekeloeren op de webcams hoe het er op de berg uitziet. We besluiten dat we vandaag iets anders gaan doen dan skiën. We laten wat opties de revue passeren zoals naar een stadje gaan, een kerkje of museum bekijken en hebben eigenlijk allebei geen zin om de auto sneeuwvrij te maken of überhaupt auto te rijden en vinden het wel best. Ons uitje bestaat in eerste instantie naar het mini-supermarktje aan de overkant van de straat waarna we een ware speurtocht houden door ons appartementencomplex. Werkelijk overal zijn lange smalle gangen met blauwe deuren naar appartementen afgewisseld door deuren naar gezamenlijke ruimtes waar je bv. de was kunt doen of kunt tafeltennissen, chillen of vergaderen. Er is ook een sauna en een hottub maar die deuren zijn afgesloten. Toch lijkt het erop dat die gratis zijn, alleen bij massages staat dat het een extra toeslag heeft. Dan zijn er nog deuren naar de trappenhuizen want er zijn iets van 6 verdiepingen. Naar beneden wel te verstaan. Dat heeft natuurlijk te maken met dat het tegen een berg opgebouwd is. Dankzij de vele route-bordjes vinden we de weg terug naar ons appartement want anders kun je hier stevig verdwalen.

We rommelen wat aan, lezen wat, studeren en werken een beetje en ik probeer nog een dutje te doen. Tijdens de lunch zien we dat het iets drukker wordt in de skilift en we bekijken de webcams nog eens. Ook checken we welke liften er open zijn en van de 3 bergen in dit gebied zijn er op ‘onze’ berg een heel aantal geopend terwijl op de middelste berg vrijwel alles gesloten is. De wind is redelijk gaan liggen maar ik aarzel en Corné prikt daar doorheen. Ik vind het gewoon spannend. Dus we besluiten het te laten zitten vandaag en straks de auto te pakken om even wat winkels te bekijken in Valmeinier 1800.

Na de lunch zie ik dat het verder opklaart en het kriebelt toch. Dat ik het uitgesproken heb heeft al geholpen en we besluiten toch te gaan. We kunnen 1 afdaling doen en als het tegenvalt zijn we zo weer terug. In no-time staan we dik aangekleed in de lockerruimte onze skischoenen aan te trekken en even later staan we bij de lift. Zo ‘druk’ hebben we het nog niet gezien, er zijn zeker 15 wachtenden voor ons. Niet dat het lang duurt want er kunnen er 4 per x in. Iemand voor ons verliest z’n ski terwijl ze net zitten en wij al door de poortjes zijn voor het volgende stoeltje maar de liftmevrouw laat de lift heel langzaam doordraaien en vraagt of ik ‘m mee wil nemen. Uiteraard. Tegen de tijd dat we boven zijn wordt de lift weer even op langzaam gezet (ze communiceren goed met elkaar!) Het meisje wordt door d’r vrienden uit de lift geholpen want op 1 ski gaat dat niet zo vloeiend en ze is happy als ik haar weer verenig met d’r andere ski.

Wij pakken de groene piste naar beneden en het eerste stuk gaat langzaam aangezien we in een wolk zitten. Onze activiteit bestaat vooral uit zorgen dat we binnen de paaltjes blijven, je wilt niet per ongeluk off-piste gaan. Al snel verbetert het zicht en de sneeuw blijkt super goed te zijn. Beter dan gister. Tot aan de lift beneden skiet het top, geen blubs dit keer. We doen 4 afdalingen en wisselen wat pistes af. Dan trekt het weer wat dicht en gaat het harder sneeuwen. We breien er een eind aan en na het omkleden stappen we alsnog in de auto om even in Valmeinier 1800 te kijken. We zijn een minuut onderweg als er een piep gaat in de auto en we de melding krijgen: ‘motoroliedruk te laag. Zet direct de motor uit en verzoek assistentie’. Ja lekker dan, we zitten halverwege op een berg tussen 2 gehuchten in. We drukken de melding weg maar even laten is-tie er weer. We stoppen. Ik google wat dit allemaal kan zijn bij onze auto en naast een paar hele erge opties waarbij je onherstelbare schade aan je motor krijgt is een te laag oliepeil een optie. Dat eerst maar checken. Uiteraard heb ik een rol toiletpapier in de auto waarmee we de peilstok kunnen schoonvegen. En ik pak meteen het pak natte doekjes voor de handen van Corné die ook al onder de olie zitten. Het peil blijkt inderdaad te laag te zijn dus we durven wel door te rijden naar het dorp. De melding blijft nu weg en in de mini supermarkt gaan we op zoek naar 5W40 motorolie. Er is alleen maar 10W40 en volgens google is het niet aan te raden dat in de auto te gooien. Ach, de auto zal het wel redden die 20 minuten naar St Jean de Maurienne als we weer naar Nederland gaan en daar kunnen we dat wel krijgen. We lopen onverrichterzake de winkel uit, ik loop blind achter Corné aan want ik kijk nog steeds op google en Corné loopt rechtdoor en duwt een deur open. Er gaat meteen een luid alarm af en we blijken de nooduitgang te hebben. De kassajuffrouw krijgt bijna een hartaanval en kijkt niet blij. Wij moeten vooral hard lachen om deze actie en gaan keurig via de in- (en dus uit-) gang naar buiten. We kuieren wat rond en rijden dan weer naar het appartement. Tijd voor een filmpje en thee. Corné moet nog even aan de slag met werk en terwijl hij dat doet en belt met z’n work-wife maak ik pasta-pesto met courgette. De tomaatjes stoof ik gaar in een scheut rode wijn. Dan bel ik nog even gezellig met Kirsten.