Skiën zonder angst (nou ja, bijna)

Nog steeds dinsdag 24 maart

Het blijft heerlijk vlot doorrijden, het is rustig op de weg. Als we weer aankomen bij een tolpoort gaan er net 3 vrachtwagens door het 30 km/h poortje en zijn wij sneller door een gewoon poortje waar je moet stoppen heen, inclusief betalen. Dat vinden we dan toch erg grappig. Maar goed, de lange files voor de tolpoorten staan ons nog vers in het geheugen dus de oude tolbadge is als vermist opgegeven en we krijgen een nieuwe toegestuurd. Het kost wel 30 euro maar het is wat het is. Snel vergeten is dan altijd ons devies.

Tegen 14:30 komen we in de buurt van St Jean de Maurienne en de naam en de omgeving doet allerlei belletjes bij ons rinkelen. We zijn er al vrij snel uit. Vorig jaar in de zomervakantie wilde de RV niet meer starten na een prachtige hike in de bergen en zijn er in dit dorp 2 nieuwe accu’s in gezet. We rijden ook langs Lac des Hurtières, een meer waar we jaren geleden al eens een paar dagen doorgebracht hebben en vorig jaar dus weer. Echt zó’n super chille plek dat Leonard en Marloes er vorig jaar ook beland zijn met de rode bus. Inclusief de tolbadge dus toen, hahaha. Maar goed, we rijden in een flits langs het meer en in het dorp vallen de laatste puzzelstukjes in elkaar. We herkennen de supermarkt en dat we toen ook al geen logische parkeerplek konden vinden. Er schijnt een parkeergarage te zijn maar waar de ingang is???? Het is zo grappig dat je ineens beseft dat het skigebied Les Sybelles waar we vorig jaar zaten hiervandaan een half uurtje een andere kant oprijden is dan we nu gaan doen. En dat we in deze omgeving al heel wat chilluurtjes, hikes en racefietskilometers in korte broek hebben liggen. Ineens komt allemaal bij elkaar wat tot nu toe in ons hoofd losse locaties waren.

De Auchan blijkt een wat trieste vibe te hebben met weinig keuze en veel lege schappen. Corné staat wat verloren treurig te kijken bij de vleesafdeling en ik stel voor door te rijden naar de Lidl die ik op google.maps vind. Ik scoor wel even 10 potten zure mayonaise (die met een likje mosterd erin zijn zo lekker) en de Lidl 5 minuten verderop is levendig en goed voorzien van allerlei lekkers. Zoals prachtige stukken vlees voor mijn persoonlijke eskimo.

Dan is het nog een klein half uurtje rijden de bergen in en tegen 15:45 zijn we bij ons appartementencomplex. De receptie blijkt pas om 17 uur open te gaan, dat is jammer maar we lopen naar de kassa’s om de skipassen op te halen. Het is dan 15:49 en ze zijn om 15:45 gesloten. Ze openen morgenochtend om 8:45 weer. Nou ja, de zon schijnt dus we lopen naar de skilift die echt op 2x vallen naast ons appartementencomplex zit en gaan daar in de sneeuw op een droge rots (waar de sneeuw dus al weggesmolten is) alvast genieten van de omgeving. De zon schijnt, er komen allemaal blije mensen langs op de ski’s en we hebben ons boek. Na een poosje zit de rots niet zo lekker meer want ik schuif wat naar achter en zit met m’n kont in de sneeuw, dus ik besluit iets verderop op de grond tegen een gebouw te gaan zitten. Corné komt er gezellig bij en even later worden we geroepen door de jongemannen die de liften bedienen. Ons Frans is net iets beter dan hun Engels maar gebarentaal is universeel en we worden al lachend gewezen op 2 prachtige houten banken in de zon iets verderop langs de weg waar we uitzicht hebben op de bergen aan de overkant. Dat zit (of ligt) inderdaad nog relaxter alhoewel wij geen enkele moeite hebben met in kleermakerszit een half uurtje een boek lezen. Maar blijkbaar zien we eruit als oude mensen die meer comfort nodig hebben ;-)

We lezen, we koekeloeren naar de pistes aan de overkant, genieten van mensen die skiën en ontdekken dat alle pistes en liften open zijn en dat de sneeuwcondities erg goed zijn. Corné bestudeert alvast de pistekaart en dat is fijn. Want zelfs al ga ik 7 jaar achter elkaar naar hetzelfde gebied dan kan ik er nog de weg niet vinden. Ik raak compleet de weg kwijt in welke berg waar zit, liften die omhoog gaan en welke piste je via welke lift kunt bereiken. Dus ik ski zo’n beetje altijd achter Corné aan en dat bevalt me prima.

Om 17 uur gaan we naar de receptie waar we aansluiten achter een groep van 6 jolige jongemannen. Ze blijken minder georganiseerd dan wij want ze kijken erg verbaasd als gevraagd wordt of ze handdoeken en bedlinnen nodig hebben. Wij hebben gewoon ons hele dekbed in de achterbak gekieperd, weet je tenminste zeker dat je niet de halve nacht aan een te klein dekbed ligt te trekken. Dan komt er een jonge meid aanlopen die ons alvast gaat helpen. Ze geeft het direct op als ze ontdekt dat we geen vloeiend Frans spreken en even later worden we doorgeschoven naar de andere mevrouw die zo’n beetje van onze leeftijd is en prima Engels spreekt. We krijgen de sleutel en als ik bij haar check of we met onze skivoucher morgenochtend hier de skipassen kunnen halen blijkt dat we dat bij Valmeinier 1800 moeten doen, 10 minuutjes rijden de berg op naar het ‘grote’ skidorp. En dat is tot 19 uur open dus als we slim zijn kunnen we dat meteen doen. We springen in de auto en rijden de berg op, we vinden al vrij snel de ski-kassa’s die om 16:45 zijn gesloten. Alleen op zaterdag zijn ze nog tot 19 uur open. We duiken nog even het Office du Tourisme in om te checken of we bij deze kassa’s wel op de juiste plek zijn morgen. Als we richting de auto lopen pikken we nog even een paar trappen omhoog mee om te zien waar de skilift is. Want morgen gaan we dan maar met de auto vol ski’s naar Valmeinier 1800 om de skipassen te halen en dan starten we hier in plaats van naast ons appartement anders blijven we heen en weer rijden.

De koek is op, we zijn allebei moe maar de auto moet nog leeg. We hebben ontdekt dat ons appartement op de hoek aan de straat ligt en besluiten alles via het raam naar binnen te kieperen in plaats van alles keurig via de receptie, een trap af, een gang door, nog een gang door en nog een gang door te doen.

Dus ik ga via de normale route naar binnen, gooi het raam open en pak de spullen aan. Vanaf de auto moet je dan een heuveltje van een meter af tot ons raam en ik klim er een paar keer uit (en weer in) om even te helpen. Het is misschien een beetje raar, maar het voelt heel goed en gaat razendsnel. Tegen de tijd dat Corné de auto weggezet heeft en via de normale route binnen is heb ik het bed opgemaakt en de koelkast ingeruimd. We maken snel even wat te eten, trekken de bedbank in de woonkamer uit, gooien er een paar kussens op en ploffen neer met een nieuwe serie op de laptop. Heel chill dit.

Rond een uur of 9 zijn we gaar en duiken ons bed in.

Woensdag 25 maart

Corné is al een paar dagen net niet helemaal fit dus een lange nacht is goed voor hem. Hij wordt wel wakker met een uitgedroogde mond en hoofdpijn maar wellicht dat een kop koffie daar iets in doet. Gister heeft hij namelijk helemaal geen koffie gehad. Niet dat hij zoveel koffie drinkt, maar toch. En jawel, de hoofdpijn verdwijnt naar de achtergrond. Het appartement is super droog en niet gek, daar wordt al 4 maanden in gestookt en dankzij de lockers in de kelder droogt niemand z’n spullen in het appartement. Ik hang hier en daar wat natte handdoeken op om de luchtvochtigheid wat op te krikken. We trekken onze skikleding aan. Momenteel is Corné op z'n dunst en ik ben op m'n dikst in jaren en toch is het weer gelukt om tussen al onze kringloop-rijkdom voor beide een prima passend tenue te scoren. Ik hou ervan.

Om half 9 lopen we naar de auto om naar Valmeinier 1800 te rijden. Dat zal de hoogte wel zijn waarop dat dorpje ligt, ons appartement ligt in Valmeinier 1500. Als we aankomen bij de kassa’s zijn alle loketten nog gesloten. Ik kijk hoe laat het is en de tijd verspringt naar 8:45 en prompt gaat er een luik open. Een superaardige vrolijke mevrouw regelt de skipassen en drukt ons op het hart om een foto te maken van het bonnetje. Mochten we onze skipas verliezen dan kunnen we met die gegevens eenmalig een nieuwe krijgen. Ook wijst ze op de skipas het noodnummer aan. Goeie info, daar hebben we vorig jaar nooit aan gedacht toen ik m’n ongeluk had. Corné is toen naar een skilift gegaan om hulp te vragen. Maar een telefoontje was wel fijner geweest want hij vond het toen heel rot om mij achter te laten nadat ik al een paar keer flauwgevallen was.

Laten we ervan uitgaan dat het niet meer nodig is.

We besluiten toch terug te rijden en kunnen vlak bij de lift parkeren. Daar trekken we onze skischoenen aan en lopen naar de lift. Het is net 9 uur dus de liften zijn juist gestart. Het is prachtig weer, strakblauwe lucht en de zon piept al over de bergen heen. Met de zon op onze snoet genieten we van de witte bergtoppen om ons heen. En het valt op dat de lift zo stil is, dat zijn we niet gewend. In ons appartement horen we de lift ook helemaal niet terwijl-ie vlak langs komt. Het is nog een van de weinige langzame liften in dit gebied en we hebben dus alle tijd. We bidden en vertellen God dat we zo dankbaar zijn dat we hier mogen zijn, dat we genieten maar dat ik ook angst heb. En we vragen of-tie ons wil beschermen en bewaren. Dat voelt als een goed begin van de dag.

We starten met een groene piste. Normaal gesproken val je daarbij in slaap van saaiheid maar ik heb meer angst in m’n benen dan ik verwacht had. Al snel gaat het beter en krijg ik meer vertrouwen. We doen nog een groene. Het zijn lekker lange afdalingen en zo bouwen we het op. Vervolgens een blauwe en dan gaat rood ook prima. We hebben geen haast en genieten intens. Er zijn bijzonder veel lange afdalingen in dit skigebied. Echt heel fijn. Hoog op de berg is de sneeuw heel goed, in de loop van de dag wordt het lager wat papperig en dat is echt hard werken. Er ligt echt veel sneeuw nog. De bergtoppen zijn alle kanten op hartstikke wit. Wat leuk is om te zien zijn de 3 bergtoppen waar Les Sybelles om bekend staat (het is het logo van dat skigebied) Wij zien die 3 toppen nu dus vanaf de andere kant dan waar we vorig jaar aan het skiën waren. Corné heeft wat picknickbanken in de zon gezien en stelt voor daar te lunchen. Ik heb een gv broodje gebakken ei met spek mee, en Corné vermaakt zich met een halve droge worst. Flesje water erbij, jas uit en snufferd in de zon. Wie doet ons wat. We hebben geen behoefte om een restaurantje op te zoeken. Het valt op dat in dit skigebied op allerlei plekken picknicktafels staan, zonder dat ze bij een restaurant horen en regelmatig zitten daar mensen te chillen. Het is trouwens super rustig op de pistes. Er zijn net genoeg mensen dat je niet denkt dat er iets apocalytpisch gebeurd is, maar je kunt bijna altijd in je eentje de piste af. Dat helpt wel bij mij.

We willen wat videootjes van elkaars ski-kunsten maken zodat we het ook zelf kunnen zien. We nemen dus dezelfde lift weer naar boven en Corné gaat vooruit. Ik bedenk me nog geen 10 seconden later dat ik even goed moet kijken welke kant hij opgaat maar ik zie hem al niet meer. Nou ja, gewoon dezelfde piste als daarnet. Ik ben het hoekje nog niet om of er is een splitsing. Geen idee wat we net geskied hebben dus ik doe een wilde gok en heb vrij snel door dat ik nergens in de verte een blauwe broek zie. Dus ik bel Corné maar en we lachen er hartelijk om. Ik had gelukkig wel gezien dat beide pistes bij dezelfde lift uitkomen dus daar ontmoeten we elkaar weer. Deze postduif is haar oriëntatie volledig kwijt zodra het van horizontaal naar verticaal gaat. 

Als we moe beginnen te worden zoeken we de weg terug richting ‘onze lift’. Tijdens de laatste afdaling begint het flink harder te waaien en komen er wolken. Het laatste stuk is echt hard werken met de papperige sneeuw. Het is nog niet waterig, maar wel plakkerig. We doen kalm aan en stoppen af en toe om de bovenbenen bij te laten komen. En dan opeens is er weer een prima stuk, dat is fijn, dan schiet het lekker op want we hebben zin in een pot thee.

Rond 14:45 zijn we beneden en lopen we het mini-stukje naar ons appartement. Douchen en een pot thee, en dan met rozige wangetjes van het buitenspelen de dag de revue laten passeren:

24 afdalingen

Afstand: 81,54 km

Afstand bergaf: 54,1 km

Verstreken tijd: 5:28 uur

Beweegtijd: 4:47 uur

Max. snelheid:  80,3 (maar volgens mij overdrijft Strava altijd)

0 keer gevallen

Bofkonten zijn we.

Inmiddels is het helemaal dichtgetrokken en sneeuwt het minivlokjes horizontaal. Het waait echt hard. En wij zitten heerlijk warm binnen na te genieten.