Zon, here we come!

Woensdag 4 december

Normaal gesproken is het op woensdag pizza-avond. Vroeger heette dat papa/mama-avond omdat de kids dan eerst te eten kregen en daarna op moesten zouten naar hun kamer waarna wij samen een avond hadden. Huwelijkstijd zeg maar. Inmiddels hebben we vaak genoeg tijd samen, maar de pizza is gebleven en blijft een heerlijke break in de week waar we nog altijd blij van worden. Als je op woensdag reist wordt de pizza-avond verplaatst naar dinsdag. Dus hebben we gisteravond genoten van een pizza.

Ik ben tegenwoordig lekker bezig met een glutenvrije zuurdesemstarter waar ik heerlijk brood mee bak en Kirsten zei dat ik van het discard (dat deel wat je elke dag weg doet als je je starter voedt) ook een pizzabodem kunt maken. Dus met behulp van ChatGPT een receptje uitgevogeld en al zag het beslag/deeg er weinig hoopgevend uit, het was de lekkerste bodem in jaren.

Afijn, we hebben woensdagochtend kalm aan gedaan, de tassen ingepakt en nog even Corné’s haar geknipt. Rond half 11 zijn we in de auto gestapt en heeft Kirsten ons afgezet op Rotterdam Airport. We lopen door de regen naar het vliegveld en krijgen daar van de piloot te horen dat het 26 graden en zonnig is op Tenerife.

Transavia heeft de krapste stoelen van alle maatschappijen maar we hadden weer geluk, de stoel bij het raam bleef leeg waardoor Corné lekker schuin kon zitten en zijn lange stelten kon uitvouwen. De 4,5 uur vloog voorbij met lezen en studeren. Intussen de noise-canceling koptelefoon op tegen het vliegtuig-geruis. Dat scheelt vermoeidheid. Voor ons zat een stel met een kindje van 15 maanden. Afgezien van een paar klaaglijke uitspattinkjes heeft ze zich voorbeeldig gedragen. Het hielp uiteraard dat Corné geroutineerd playmobiel giraffen en speentjes van de vloer opraapte en kiekeboe speelde. Als we de landing inzetten kijken we uit het raam en herkennen de haven en de grote rots van Los Gigantes waar ons appartement is. Super leuk om dat vanuit de lucht te zien.

Met alleen handbagage waren we vrij vlot bij de autoverhuur. Er waren maar 5 wachtenden voor ons. We hebben ons vervolgens ruim een uur staan verbazen. Je huurt online een auto, je vult keurig je gegevens in, ze weten echt alles van je en toch weten ze nog bijna een kwartier met elke persoon bezig te zijn. We moesten op een papiertje ons naam en adres invullen, dat werd dan overgetypt terwijl het uiteraard allang in het systeem staat. Je kunt immers niet boeken zonder dat je dat invult. Onze reservering wordt uitgeprint (dat had natuurlijk ook allang gekund, maar goed, waarom zou je het überhaupt uitprinten?) en dat papiertje wordt er dan aan vast geniet. Nou ja, zo gaat het nog even door. Er zal vast een reden voor zijn, maar ik kom er maar niet achter het waarom. Toen we klaar waren vertelde de meneer achter de balie dat zijn collega nu vanaf het pickup-point hier naar toe kwam lopen met de sleutels. Dus wij staan tien minuten te wachten, krijgen de sleutel en lopen terug naar waar die man vandaan kwam…. Gelukkig hebben we vandaag vrij en alle tijd en bovendien geeft het ons denkstof om de lange wachttijd door te komen. Echt last hebben we er zeker niet van, we denken vooral: kijk wat een bofkonten we zijn, we mogen gewoon weer werken en een beetje vakantie vieren op Tenerife! Het zijn trouwens wel boefjes hoor. Op het formulier staat dat de tank vol is, nou kijk maar eens op de foto wat ze vol vinden. En wij durven natuurlijk niet het risico te lopen om 'm op dezelfde manier in te leveren. Maar ach, ook dat is niet iets om ons druk over te maken. Met de benzineprijs hier blijf je sowieso lachen als je tankt.

Het waait hard (windkracht 5-6), maar met 26 graden ga je daar niet over zeuren. We weten inmiddels de weg en Corné ketst de auto vlot de snelweg op. Na 45 minuten rijden we Los Gigantes in. Een nieuw plekje om te verblijven. Vooraf hebben we codes gekregen om de deur van het appartementencomplex en het sleutelboxje naast onze voordeur te openen. Het gaat allemaal vlotjes en veel makkelijker dan dat je iemand live moet ontmoeten. Dat is toch altijd gedoe en wachten op elkaar. Ik weet het, gezeur in de marge maar deze nieuwe ervaring bevalt ons goed. Jammer dat ze juist vorige week in Italie verboden hebben om via een sleutelkastje te werken, daar is het nu verplicht om elkaar live te ontmoeten.
We pakken onze tassen uit, bekijken het grote balkon, voelen ons wederom bofkonten met het uitzicht en checken wat voor koffiezetapparaat er is, of er kruiden/zout zijn en wat nog nodig is.

Tien minuten later zijn we bij de Lidl waar we mijn in het vliegtuig gemaakte boodschappenlijstje afwerken. Belangrijke onderdelen zijn de kalamata-humus en het kwalitatief geweldige vlees wat ze in Spanje verkopen. Ik kijk ook uit naar de vegan hazelnoot-chocola maar die blijkt uit het assortiment. Ik was er al bang voor want afgelopen zomer waren we in de Spaanse Pyreneeën en toen kon ik ‘m ook al niet vinden.

Als we uit de Lidl komen is het donker, hier gaat het licht uit tussen 18-18:30. Er is een uurtje tijdverschil met Nederland. We ploffen op de bank met een bordje lekkers en kijken een serie. In de tussentijd vinden we gelukkig een kast met schoonmaakmiddelen want de schoonmaakster is duidelijk vergeten het toilet schoon te maken. Onder de bril is het een feestje van poepspetters dus die chloor ik even goed uit. Ik kan geen vaatdoekje vinden maar er is wel een kastje met 20 flesjes zonnebrandolie, make-up remover, luiers en daar vind ik ook maandverbandjes. Het blijkt dus dat als je chloor op een maandverbandje giet je er fantastisch het toilet mee kunt poetsen. Het bed blijkt ook wat provisorisch opgemaakt maar ik vind een lade met schoon beddengoed en we maken het ons naar ’t zin. Verder is het appartement trouwens keurig netjes en heel compleet ingericht.

Corné maakt een screenshot van google.maps waarop te zien is waar Yara, Kirsten en wij ons bevinden. Leonard reageert met: "Hahaha, wauw even het hele noordelijk halfrond uitgespeeld." Ik vind het mooi gezegd.

Donderdag 5 december

Het is 5 december en we zijn in Spanje, hoe grappig is dat. Nou ja, gaat natuurlijk nergens over want de beste Sint is natuurlijk in Nederland nu.

We lagen om 22 uur al te knorren en maken een lange nacht. De wekker staat op 7:30 want Corné heeft om 8 uur zijn eerste teams-overleg.

Dan is het in Nederland immers 9 uur. Ik maak intussen een heerlijk ontbijt: lang gekookte rijst met appel en kaneel met wat noten, rozijnen en verse frambozen. En dat dus met uitzicht op een palmboom en de oceaan.

Terwijl Corné de ene na het andere zoommeeting heeft houd ik me bezig met allerlei uitzoekwerk over kruiden en crèmes en ontdek na heel wat google-werk dat de witte plekjes die sinds een jaar op mijn nek en schouders verschijnen waarschijnlijk geen zomergist zijn zoals ik eerst dacht maar Idiopathische guttate hypomelanose (IGH). Oorzaak onbekend, komt het meest voor bij mensen boven de 50 (ik kom gevaarlijk in de buurt) en ze denken dat er een link ligt met zonneschade. Dat laatste verward me dan wel weer want mijn nek en schouders krijgen ongeveer de minste zon afgezien van mijn billen. Maar goed, er is niets aan te doen, het kan geen kanker worden en het is vooral lelijk. Misschien moet ik maar accepteren dat na de 50 mooie jaren 50 lelijke gaan komen.

En een keer langs de huisarts om te kijken of die er nog iets zinnigs over te zeggen heeft.

Eind van de ochtend verplaats ik me naar het zwembad waar allang zon blijkt te zijn. Om rustig aan de zon te wennen is het niet verkeerd dat er de hele dag een sluierbewolking is. Er staan fijne ligstoelen en ik vermaak me een paar uur met een heerlijk studieboek waarbij ik regelmatig aantekeningen maak omdat ik iets ontdek wat ik bij een cliënt zou kunnen inzetten. Tegen half 1 maak ik een puike lunch voor Corné en mij die we op het terras met uitzicht over zee verorberen.

De rest van de dag bestaat uit werken en studeren, maar oh wat is het heerlijk om in je korte broek te lopen. Pas tegen half 6 is Corné een soort van klaar en kunnen we nog een half uurtje samen van het zonnetje genieten terwijl we een boek lezen. Dan zakt-ie achter een eilandje in zee en wordt het fris. Ik ga binnen de rugzakken inpakken voor onze trip naar El Teide morgen terwijl Corné – je raadt het nooit – nog even werkt. Rond 20 uur is het dan tijd voor avondeten met een filmpje erbij. De hele avond staat de schuifpui wagenwijd open voor een zwoel briesje. Een van de aangename punten van Tenerife is dat ik nog nooit een mug heb gezien.