Aan alle ski vakanties komt een eind

Vrijdag 27 maart

Na een matige nacht gister was dit een ouderwets beroerde nacht. Om half 2 ben ik maar in de andere kamer gaan liggen om Corné niet wakker te maken met m’n gedraai en plafondgestaar. Of om zelf rust te krijgen van als hij omdraaide want op een gegeven moment gaat alles irriteren. Tegen 5 uur dommelde ik eindelijk weg en om 8 uur stond ik fris en niet fruitig weer naast m’n bed. Klaarwakker weer. Nou ja, dan maar een pot thee (ik zeg altijd thee maar heel vaak is het gewoon heet water) want mokers, wat is het droog in dit appartement. We starten kalm op en iets na 9 uur stappen we in de eerste lift. We zien de eerste blauwe stukken al tussen de bewolking als een belofte van de positieve weersvoorspelling van vanmiddag: strakblauw! Het sneeuwt een piepklein beetje en de wereld is prachtig.

Ik volg m’n persoonlijke gids die me over verschillende bergen heenleidt. We krijgen zon, komen in wolken terecht, krijgen sneeuw en genieten intens. De sneeuw is belachelijk goed. Ik vraag me af of ik ooit zulk goede sneeuw meegemaakt heb. Tegen half 1 hebben we door dat de weersvoorspelling ingehaald is door het weer in de bergen. Die strakblauwe lucht bestaat uit veel grijze wolken met sneeuw, afgewisseld door zo heel nu en dan een blauw stukje waar de zon dan doorschijnt. Het ziet er wel prachtig uit en het skiet prima. In het dal is het -5 graden. Als we ergens richting de top aan een picknicktafel in de voelbare warme zon aan ons bammetje beginnen trekt het weer dicht en zal het wel -10 zijn. We hebben in elk geval beiden zere vingers van de kou. We zien eruit als 2 teletubbies.

Dus hups weer door en in de lift blaas ik warme adem op m’n handschoenen afgewisseld met het wiebelen van de vingers. We zoeken langzaam onze weg weer terug naar ‘onze’ berg. Ik begin moe te worden en we nemen de lift naar boven waar we opeens vol in de wolken staan en totaal geen zicht meer hebben. Geen idee waar de piste loopt, afgezien van de paaltjes aan de zijkant, maar vooral: nul diepte te zien. Dus alles is 1 grote witte effen vlakte. Geen idee of er bulten sneeuw liggen ofzo. Ik vind dat dus helemaal niks, ik ben moe en dit betekent heel langzaam afdalen waarbij m’n bovenbenen branden. Dus regelmatig even stoppen. Corné blijft goed in de buurt, da’s fijn. En dan opeens: zicht! En dan gaat het een stuk vlotter, en dat vinden mijn bovenbenen ook fijn. Om ‘thuis’ te komen moeten we nog een lift naar boven nemen en bovenaan is een restaurantje. Ik stel voor eerst een bakkie te gaan doen. Kunnen m’n benen mooi bijkomen. Corné geniet van een biertje terwijl ik een heel potje thee krijg. Goed geregeld hier hoor, voor 3,50€ zijn dat 3 grote koppen thee. Het gaat er vloeiend in.

Na 3 kwartier zijn we opgewarmd, hebben we onze kids jaloers gemaakt met fijne foto’s (we missen ze eigenlijk wel een beetje) en gaan we onze ski’s weer opzoeken. We hebben weer zicht en maken een heerlijk lange afdaling via blauwe en groene pistes. Heerlijk vloeiend skiën met niet al te veel inspanning. Het bevalt zo goed dat we dit nog 2x herhalen waarna we het welletjes vinden en na 6,5 uur op de piste met 21 afdalingen waarbij we bijna 100 km overbrugd hebben (incl. liften hè, dus het valt wel mee) zijn we er klaar mee.

Zaterdag 28 maart

Ik slaap belabberd, maar ik slaap dus wel tussendoor. Dat is al winst, dus ik ben tevreden. We staan op en zien de zon tegen een blauwe achtergrond de wit besneeuwde bergen beschijnen. Dat is wel een cadeautje zulk weer op de laatste dag. We doen lekker kalm aan, drinken een bakkie, ontbijten en tussendoor brengt Corné spullen naar de auto terwijl ik alles opruim en schoonmaak. Dankzij de sneeuw moet het nu wel via de normale lange route, maar ik kan het niet laten. Als Corné langsloopt gooi ik 'm een lege fles wijn toe voor in de vuilnisbak aan de overkant van de straat, en de tas met kleren lukt ook nog wel. Tegen 9 uur zijn we klaar. Corné gaat de skispullen uit de locker naar de auto brengen en ik haal iemand bij de receptie om het appartement te checken zodat we onze borg terug krijgen. Zoals altijd heb ik te goed schoongemaakt, maar da’s beter dan te slecht denk ik dan maar.

Bij de auto trekken we onze skischoenen aan en hups, in de lift naar boven. We skiën door naar de volgende berg waar we weer een aantal pistes doen die we nog niet gehad hebben. De sneeuw is geweldig en de pistes zijn belachelijk rustig. Ik vind het heerlijk en zoef de berg af. Tegen de middag komt er een sluiertje voor de zon, maar dat geeft niks. Het is duidelijk warmer dan gister want lager op de berg wordt de sneeuw al zachter. Tijdens een lange rode afdaling begin ik mijn bovenbenen weer te voelen en dat is het sein om richting de auto te gaan. Via een paar afdalingen komen we bij een verbindingslift die vrijwel naast onze auto eindigt. In deze langzame skilift babbelen we wat met elkaar en Corné vertelt dat hij nog regelmatig bang is dat ik tegen hem opknal. Ik kan hem niet eens bijhouden maar daar gaat het ook niet om. Ook dit is een traumaatje van vorig jaar. Hij was opeens op een plek die ik niet verwachtte, maar ik ook voor hem. Ach, het zal wel slijten is onze gedachte. Deze 4 prachtige dagen met geweldige sneeuw en nul valpartijen hebben we binnen. 

Tegen één uur zitten we omgekleed en wel in de auto op weg naar St Jean de Maurienne om een fles motorolie te scoren. We hebben de melding niet meer gekregen maar willen voor de zekerheid de olie bij ons hebben. Corné laat de auto het motoroliepeil checken (ja, dat kan gewoon) en dat blijkt nog prima te zijn, het zit op de helft. Waarschijnlijk kwam de melding omdat het zo koud was ofzo. Nou ja, die olie eet geen brood dus die hebben we bij ons. Vervolgens nog even tanken voor 2.09 (diesel) en dan bel ik de garage nog even terug. Daar had ik gister een telefoontje van gemist op de piste. De rode bus is klaar maar met nog 1034 km voor de boeg gaan we dat vandaag niet meer redden. Maandag is prima ;-) Als het vlot rijdt slapen we vannacht thuis en anders boeken we nog een goedkoop hotelletje langs de weg. We vinden het moeilijk om afscheid te nemen van de prachtige bergen en ik neem nog een paar foto’s en zit met m’n neus vastgeplakt aan de ruit. Misschien van de zomer maar gaan wandelen in dit gebied. Tegen de tijd dat we bij Lyon zijn begint het te regenen waarmee het gevoel van met de zon op je snoet in de sneeuw staan al onwerkelijk voelt.