halve marathon en afscheid

Zaterdag 12 september

Lekker hoor, een slow-zaterdagochtend. Het hele huis was nog in diepe rust toen ik wakker werd en na een kwartiertje lezen ben ik ook maar weer een uurtje gaan duffen. Yara en ik hebben een paar spelletjes met Minke gespeeld, we hebben theetjes gedronken, genoten van de opgaande zon die over het meer strijkt en tussen de langzaam van groen naar geel verkleurende bladeren van de berken schijnt. Wat woon je hier heerlijk in de natuur. Ik heb er natuurlijk een klein beetje een vertekend beeld van want als ik tegen Dick zeg: kijk nou wat mooi, die opkomende zon op de bomen, jullie wonenhier zó mooi in het groen! Reageert Dick met: nu nog wel, straks is het maandenlang donker. En dat is natuurlijk ook waar. Door de klimaatverandering ligt hier nog maar kort sneeuw in plaats van de hele winter waardoor de winters dus veel donkerder zijn. Geen witte sneeuw om het weinige licht te weerkaatsen...

Faemke vertrekt naar de stad met een vriendin om een jurk in de juiste kleurcode te scoren. Ze hebben binnenkort een bruiloft van familie in Nederland en die kleurcode is echt een ding tegenwoordig. Ik snap dat je mooie foto's wilt en dat het niet handig is als er nog iemand een witte jurk aan heeft op die dag, maar mensen verplichten kleding te kopen in een bepaalde kleur, dat vind ik toch wel een ding. Oh, en naast een kleurcode zijn rood en wit sowieso verboden. Pffff. Maar ach, welke tiener klaagt over het mogen kopen van een nieuwe jurk?

Dick, Yara en ik rijden naar het eiland hiernaast en doen een mini wandeling (2 km ofzo) naar een uitkijkpunt over het meer. Het is echt prachtig hier. Dick en ik klimmen nog even op een grote rots en we worden getrakteerd op een overactieve specht die we goed kunnen bekijken. Later zien we er nog een paar druk bezig in dooie bomen. Zie video voor bewegende beelden en geluid van de specht.

Thuis rommelt iedereen weer wat aan, de hardlopers doen hun best met witbrood en jam, want je kunt niet genoeg koolhydraten op voorraad hebben. Ik bak als lunch een paar eitjes voor mezelf en dan stappen we in de auto naar Jyväskylä, de wedstrijd start om 15:15. De ouders van Maija komen we tegen op het plein bij de start. Die heb ik zo'n 20 jaar geleden voor het laatst gezien op hun bruiloft ;-) 

Yara en Dick zoeken een plek waar ze kunnen inlopen en ik plof neer op een trappetje met uitzicht over het meer en m'n snoet in de zon. Als ze terug zijn lopen we naar de start en leveren ze hun jasjes en lange broeken bij me in. Ik wandel weer terug naar het haventje waar ik een puik plekje heb gespot om te zitten en met een paar stappen sta ik daar op een rustige plek aan het parcours en kan ik ze langs zien komen. Het parcours is 2x een rondje om het meer en dan zit er 21 km op. Ik spot ze dus net na de start, zak dan prinsheerlijk onderuit in m'n hemdje, zon op m'n snufferd en verdwijn in de wereld die zich op m'n e-reader ontvouwt. Voor de zekerheid zet ik een wekker maar ik kijk regelmatig om me heen. Aan de overkant van het meer zie ik een sliert renners gaan, het duurt nog wel even voor die weer bij me zijn. Een paar minuten voor Dick en daarna Yara langskomen sta ik weer achter het rood/witte lint om ze te spotten, inmiddels is de zon achter de wolken en heb ik m'n fleecetrui èn winddichte zomerjas tot bovenaan dichtgetrokken. Qua warmte moet je het hier nu echt van de zon hebben. Dick doet aan deze wedstrijd mee als pacer en zijn taak is het dus om super steady en duidelijk herkenbaar in z'n felgele shirt een tijd van 1uur en 45 minuten neer te zetten zodat mensen hem kunnen volgen om ook ongeveer die tijd neer te zetten. Yara heeft een paar weken geleden fikse griep gehad en gaat deze tijd niet meer halen, dat was afgelopen tijd al duidelijk geworden. Zo'n griep hakt er in. Fijn dat ze gewoon d'r eigen tempo gaat lopen, anders blaas je jezelf op. In de Finlandia marathon app kan ik haar tussentijden zien en op maps kan ik haar volgen. De eerste helft gaat prima, de tweede krijgt ze het zwaar, maar dan zie ik eerst Dick fris en fruitig finishen (en keurig in 1 uur, 44 minuten en 48 seconden. En in 1:56 finisht ook Yara en dat is sneller dan een stuk of 650 achter haar. Kanjers! Naast de medaille krijgen ze ook elk een tasje vol snacks en drinken van sponsors. Het enige gezonde is een appel naast blikjes energy drink en minstens 7 repen zoals kitkat, brownie en energie repen. Blijft een tegenstrijdig iets als je bedenkt dat sport iets gezonds zou moeten zijn.

Maija en Minke zijn tussen start en finish op zoek geweest naar cadeautjes voor een verjaardagsfeestje en tussen alle drukte vinden we elkaar weer terug waarna we terug naar huis rijden. Daar volgt een dans van eten maken, douchen en de sauna opstoken. Zo'n beetje elk huis heeft hier z'n eigen sauna, dat hoort gewoon bij het land. De allereerste keer dat ik echt in een sauna zat was tijdens hun bruiloft. Die vond plaats in een bos met een vakantiehuisje, een saunahuisje en een soort verenigingsgebouwtje. Wij sliepen met een groep vrienden uit Nederland in de zaal van het gebouwtje, allemaal een rugzak mee met een matje en slaapzak. Overdag met elkaar taarten maken en de afwas doen, buiten kletsen en fikkie stoken, muziek maken en Corné die Sultans of Swing zingt. Mega gezellig. 's Avonds gingen eerst de mannen de sauna in en in de schemer zagen we op een gegeven moment zo'n heel rijtje bleke billen richting het meer rennen voor een koude plons. Daarna waren de vrouwen aan de beurt. Ik vond het zo lekker dat ik jaren later van Corné een sauna in m'n eigen tuin kreeg. Topper.

Dick vertelt dat toen broer Erik en vriend Maarten 2 jaar geleden bij hen waren Erik wat foto's en video's van hun bruiloft had dus hij liet die zien. Toen ging ik op m'n mobiel kijken en vond een ware schat aan foto's uit september 2007 die Dick en Maija niet hadden. We hebben heel veel herinneringen opgehaald. Wat waren we jong! Mooie foto's ook van Corné en mij. We zijn toen een dag of 6 gebleven terwijl mijn ouders op onze kids pasten. (ook toppers) Een paar dagen een huisje gehuurd met een groepje en nog een nachtje met z'n vieren bij Dick en Maija. Ik kon me nog goed herinneren dat Maija een egeltje had als huisdier en ik bleek daar gewoon foto's van te hebben, Maija was helemaal blij.

Afijn, we aten lekker tortilla's (hier kun je dus gv tortilla's kopen bij de Lidl en dat had Dick heel lief gedaan) De hele tafel vol bakjes groente, vlees en guacemole en iedereen is blij. Faemke had een vriendin mee en zoals het goede pubers betaamd wilden ze erg graag met hun bord eten verder giebelen in de slaapkamer. Heerlijk geluid dat gelach vanachter die deur. Daarna dook Dick de sauna in en vervolgens het meer. Hij was er snel uit, want veel te koud. Maar ja, die gast heeft geen grammetje vet op z'n lijf. Toen gingen Yara en ik even flink zweten en stevig doorgewarmd liepen we op onze blote voeten door het gras, het trappetje af en verder naar de vlonder. Ook in Finland is het droog geweest deze zomer dus het water staat wat laag, maar is nog steeds kraakhelder, alleen even niet duiken. Wij vinden de kou wel meevallen, als je er even in bent is het heerlijk dus we doen nog een rondje sauna-meer. Ik verleid Minke tot nog een paar potjes skyjo en dat kost geen enkele moeite want ze is dol op spelletjes. Heerlijk sfeertje: wij zitten samen op het kleed, Maija zit op de bank in een boek te lezen, Yara en Dick praten over triatlons en iron mans en Faemke doet net of ze een boek leest maar zit daarachter stiekem op haar telefoon.

 Zondag 13 september

Ik slaap van middernacht tot 6 uur kneiterdiep en dat doet me goed. Ik heb niks te klagen over hoe het slapen gaat als ik het vergelijk met hoe slecht het was, maar ik ben wel serieus moe want aan 6 uurtjes heb ik niet genoeg en dit is m'n beste nacht. Maar het is prima om op te kunnen functioneren èn volle bak te genieten. Dick is er rond 7 uur ook uit en met een bakkie kletsen we lekker verder over het leven, over toekomstdromen, over werk en wat je nog graag zou willen. Langzamerhand druppelen er meer binnen en na een ontbijt (waarbij ik de lingonberry jam opmaak, echt lekker!) vertrekken we iets over 9 richting het zwembad waar Faemke schoonzwem-training heeft. Nadat zij afgezet is rijden we door naar het gebied waar allemaal springschansen staan die in de winter uitkomen op sneeuw, maar waar je in de zomer ook in het meer kunt landen. Kun je toch nog oefenen ;-) We willen nog een wandeling maken maar het begint vrijwel direct te druppelen en binnen 200 meter gaat het steeds harder regenen. Dick en Yara trekken een sprintje terug naar de auto en Maija en ik hobbelen er achteraan. Het plan is een koffietentje opzoeken maar alles gaat pas om 11 uur open en rond die tijd willen we naar de airport gaan, de binnenlandse vlucht gaat om 12:20. Dan herinnert Maija zich een tankstation wat open is en waar stelletjes nog wel eens naar toe gaan op date. Dat klinkt echt super grappig en saai maar blijkt gewoon een heel groot buffetrestaurant te hebben wat prima gezellig ingericht is. We doen een bakkie, kletsen nog wat tijd weg en dan worden we afgezet op het kleinste vliegveld waar ik ooit geweest ben. Volgens Yara is het vergelijkbaar met Svalbard (Spitsbergen). Er is 1 douaneband van anderhalve meter lang, alles gaat gemoedelijk en zodra we in de ruimte erna komen staan er meer stoelen dan er mensen in het kleine vliegtuigje passen en kun je gratis koffie en thee pakken. Er is vandaag welgeteld 1 inkomende die daarna onze uitgaande vlucht wordt.

We zijn dus rijkelijk vroeg met ons uur voor de vlucht vertrekt maar na een bakkie thee wordt er al vrij snel omgeroepen dat we kunnen boarden. Dat houdt in dat iedereen opstaat, de deur uitloopt en via 6 treden het vliegtuigje in stapt. Er passen zo'n 80 mensen en ik gok dat het voor de helft vol zit. Aangezien iedereen aan boord is vertrekken we 10 minuten te vroeg en 35 minuten later zijn we alweer geland. De crew is in de tussentijd langs geweest om iedereen van een beker water of blauwe bessensap te voorzien èn de lege bekers meteen weer ophalen. En toen was het alweer: "Cabincrew prepare for landing". In het begin konden we het landschap goed zien. Yara zag het meer waar de marathon omheen liep. Maar net voordat we ter hoogte van het eiland Säynätsalo vlogen kwamen we dik in de wolken terecht. Het was een toffe ervaring, en best wel relaxed, maar ik denk dat we voor het milieu beter de 4 uur durende flixbus kunnen nemen zoals op de heenweg.

Op Helsinki airport hebben we ruim 3,5 uur te doden. Mijn missie om in Jyväskylä een shotglaasje te kopen voor Kirsten is mislukt. Het is meer een studentenstad dan een toeristische trekpleister. Dus op de airport het allermooiste Finland-shotglaasje gescoord en toen was het tijd voor een goeie late lunch aangezien we pas vanavond ergens thuis komen. Opeens is daar weer een Bastard Burger dus de keus is snel gemaakt. Omdat het onze eerste dag zo goed en zonder buikpijn bevallen was hebben we nu allebei precies hetzelfde besteld. Lekker hoor! En mocht er vanavond nog ergens wat trek ontstaan dan heb ik nog pompoen/muesli koeken en Yara nog stapels snacks uit d'r marathon-goodie bag.

We vertrekken keurig op tijd in een goed vol vliegtuig. Prachtig gezicht om boven de wolken uit te komen waar de zon wel schijnt. Dus volgens mij is dat gezegde niet 'achter de wolken schijnt de zon, maar bóven de wolken'. Die wolken zien er altijd zo lekker fluffy uit, alsof je erop kunt springen en in kunt wegzakken. De tijd verstrijkt, Yara krijgt last van haar heup.  We hebben bij Finnair een stuk meer beenruimte dan bij bv. Transavia of Ryanair en ik ben maar een kleintje dus na een poosje bied ik Yara aan haar tas bij mijn voeten te parkeren zodat zij haar lange stelten lekker strekken. Als ik dan ook nog een zakje cashewnoten tevoorschijn tover heb ik helemaal punten gescoord.

Ik ga nog plassen maar Yara heeft geen zin, dat doet ze wel op het vliegveld zegt ze. Tja, ik ben van de efficiënte en heb zelfs in Helsinki al screenshots gemaakt van de 5 meest logische treintijden die ik zou kunnen halen. Beetje afhankelijk natuurlijk van hoelang de wandeling over Schiphol gaat worden. We zijn vlot het vliegtuig uit en de wandeling wordt alleen onderbroken door een snelle plaspauze van Yara. Die zorgt er wel voor dat de IC direct voor m'n neus z'n deuren sluit waarna ik een sprintje trek terug de uiteraard niet-werkende roltrap op en bij het volgende perron weer naar beneden. Die trein haal ik wel en een minuutje later rijden we. Fijn, anders had ik een half uur moeten wachten. Nu kom ik wel een half uur later aan dan wanneer ik de IC direct gehaald had, maar hé, als ik deze ook gemist had was ik een uur later aangekomen. Dikke prima zo. Yara pakt sowieso een trein later want zij wil nog in een Bruna kijken naar een tijdschrift uit Lucas' jeugd wat alleen op Schiphol verkocht wordt dus ons afscheid was enigszins gehaast. Geeft niks, we hebben het super fijn gehad samen en allang naar elkaar uitgesproken dat we genoten hebben. Dankbaar voor deze mooie trip waarin waardevolle vriendschap samen kwam met quality-time met m'n dochter en waarin het tof was om te zien hoe de klik over generaties doorgaat. Dick heeft een paar keer tegen Yara gezegd dat ze dit nog eens moeten doen, in Finland of Nederland, en dat hij door haar verhalen toch wel een triatlon-ervaring wil meemaken, moeten ze ook maar samen doen. Tof toch. Het leuke is dat we ze volgend weekend weer ff zien. Dan zijn zij in Nederland voor een bruiloft en lenen ze onze auto zodat ze er geen hoeven te huren. 
Nu nog even een treinreisje en dan staat bij Schollevaar mijn beste vriendje te wachten. Zin in!