Fietsen, hiken en chillen: wij houden ervan!

Zondag 26 april 2026

Het grote voordeel van tussen 20:45 en 9:15 in je bed liggen is dat je alsnog voldoende uurtjes bij elkaar kunt sprokkelen om prima de dag door te komen. Ik voel me serieus een soort van uitgerust. Gisteravond een half tabletje genomen en vannacht geen hoofdpijn, volle neus of een ontmoeting met een vrachtwagen gehad. Ik zal wel op m’n moeder lijken, gevoelig typetje ;-)

Ondanks de doorligplekken die ik na zoveel uur in m’n bed zou moeten hebben volgens m’n vader lag ik nog prima, dus we hebben nog een poosje gekletst en geknuffeld waarna ik er toch maar uit gegaan ben om koffie en thee te zetten. De 2 andere campertjes staan al lekker in het zonnetje met de bewoners er gezellig kletsend naast en ook onze RV zal weldra bereikt worden door de zon. Corné gooit wat stoelen in het gras en even later zitten we prinsheerlijk te niksen. Dat houden we prima een poosje vol tot we om 11:45 op de elektrische vouwfietsen stappen voor een rondje in de buurt. We wisselen van fiets want de band van Corné’s fiets is wat zacht en de fietspomp staat nog thuis. Aangezien we 30 kg schelen lijkt dat een slimme zet. De accu van die fiets is wat minder vol dan ik dacht maar we zien het wel. Het weer is wederom top dus in een shirtje en korte broek plus zonnebril genieten we van de omgeving. We besluiten dat dit een gebied is waar we nog heel wat wandel- en racefiets kilometers achter kunnen laten. Dus ik zie nog wat weekendjes aankomen!

M’n accu loopt sneller leeg dan verwacht, de zachtere band zal best meespelen, maar vooral de steile heuvels vragen energie. De versnellingen fungeren als het bergverzet op onze racefietsen. Wie denkt dat je op een elektrische fiets moeiteloos steile hellingen neemt komt van een koude kermis thuis. We gaan ervan hijgen en zweten en stappen zelfs af voor een mokers-steile. We hebben steeds prachtige vergezichten in honderd tinten groen, afgewisseld met gele koolzaad-vlakken en hier en daar een kerktorentje, hèt grote voordeel van een flink heuvelachtig landschap.

De afslag naar het klooster slaan we over, die ligt weer op een berg en ik heb nog maar 1 streepje accu. Na een ritje van 36 km met bijna 600 hoogtemeters zijn we weer terug op de laatste dampen elektriciteit. Terwijl ik een potje thee zet, de boeken bij elkaar scharrel en wat chips/droge worst opsnor zet Corné de stoelen aan het water in het gras en sjort de fietsen weer vast in onze ‘garage’.

Ik houd het de hele middag uitstekend vol in m’n stoel aan de waterkant met m’n snoet vol in de zon. Ouwe kringloop-libelle’s lezen waaruit ik ideeën opdoe voor recepten die ik kan tweaken, afgewisseld met m’n e-reader èn ik werk verder aan alle info die ik volgend weekend klaar wil hebben om mee te geven aan m’n cliënten die een stofwisselingstype bepaling komen doen. Corné piept er nog even tussenuit voor een hardlooprondje van 6 km. Als hij terugkomt verplaatsen we de stoelen weer naast onze RV. We staan op een parkeerplaats bij een tamelijk rustig startpunt om te kanoen (iets verderop in de Lesse is een massa-startpunt) met een restaurantje en toiletten. Achter de bosjes loopt een treinspoor en er loopt een weg die via de brug over de Lesse gaat. Zo op het oog heeft deze plek alles wat we niet zoeken: lawaai, toerisme, drukte. Maar het blijkt een wonderlijk relaxt plekje in de natuur. We moeten ons best doen om de trein te horen, de weg is super rustig en de toeristen zijn vet relaxed. Omdat we de RV overdwars geparkeerd hebben aan het eind van het terrein en zo minstens 2 plekken in beslag nemen gaan we aan de waterkant zitten, we willen niet ook nog eens een plek bezetten met onze stoelen, al zien we dat er de hele dag voldoende parkeerplek overblijft.

Ik tover snel wat eten tevoorschijn: ribeye voor Corné met verse haricots verts en voor mezelf gekookte witlof met bio ham, een paar haricots en kip. Ik snoep nog een pakje glutenvrije toastjes met zout en italiaanse kruiden leeg onder het mom: ik heb ook koolhydraten nodig. Als de zon onder gaat houden we het nog even vol met lange kleding maar ook dan is het fris. Binnen spelen we een paar spelletjes 30-seconds waarbij we dikke lol hebben dat we omstebeurt winnen. Wat natuurlijk nergens op slaat omdat je het spel met elkaar speelt. Team 1 bestaat uit Corné en Marije, Team 2 uit Marije en Corné.

Op het aanrecht heeft zich inmiddels een aardige afwas verzameld. Eigenlijk irriteert-ie me al vanaf zaterdagochtend maar we hebben alleen flessen water bij ons en op de een of andere manier staat het me vreselijk tegen om de afwas te doen van drinkwater. Ik besluit een pan water uit de Lesse te halen maar het is zo druk op de vlonder dat ik er vanaf zie. Ik kom er niet helemaal achter bij mezelf of ik het niet doe omdat ik het toch een beetje gek vind of omdat ik niet deze groep jongeren wil storen of wellicht een andere reden die ik ook niet weet. Feit is dat ik met m’n pan weer bij de RV sta en opeens bedenk dat of het water nu uit een fles of uit de kraan komt het in Nederland altijd drinkwater is waar je de afwas mee doet. Dus ik verwarm water en doe de afwas waarna ik geniet van m’n keurig lege aanrecht. Morgen halen we wel even nieuw drinkwater ;-)

Maandag 27 april

Fijne Willemsdag! Ik had het nog zo nooit gehoord, maar blijkbaar is dit de nieuwe hippe naam van koningsdag. Klinkt best prima. De nacht was heel ok te noemen (vooral vergeleken met hoe het kan zijn)

Als ik m’n bed uitkruip om koffie en thee te zetten blijkt de lucht lichtelijk bewolkt te zijn en is het in de RV maar 9 graden. Ik trek lekker een chillbroek en een trui aan en zit nu prinsheerlijk onder een fleecedeken met een kop warme thee te typen.

Ik las vanmorgen de polarsteps van een kennis die met d’r man 15 weken gaat fietsen van Athene naar Zwolle en zich afvroeg hoe anderen omgaan met de verdeling binnen je huwelijk. Hij is goed in een route plannen inclusief de overnachtingsplekken en supermarkten voor onderweg, zij wil dat beter leren maar vind het niet leuk maar ze vinden het belangrijk om daaraan te werken voor een goede balans. Corné en ik hadden het erover en wij doen het totaal anders. Wij doen allebei waar we goed in zijn en wat we leuk vinden en dat kleine beetje wat overblijft doen we samen of omstebeurt. Heerlijk om niet alles te moeten kunnen, en tijd over te houden voor de dingen die ons juist wel heel erg interesseren. Zoals Corné zegt: wij zoeken geen balans op micro- maar op macroniveau. Het grappige is dat we vaak iets analyseren nadat de een de ander bedankt of een compliment geeft over iets wat-ie gedaan heeft en we tot de conclusie komen dat we het toch weer ‘samen’ gedaan hebben. De een duidelijk zichtbaar op de voorgrond, de ander stilletjes ondersteunend. Leuk om zo over te hebben en inzicht te krijgen. We voelen ons bofkonten dat we het leven samen mogen dragen en vieren.

Corné heeft een hike uitgezocht en in een kwartier rijden we ernaartoe, maar niet voordat we in Dinant bij de Aldi water hebben gehaald. Uiteraard beland er meer in ons winkelwagentje zoals die lekkere kipsalade.

De wandeling is weer schitterend. We starten met een stevige afdaling naar de rivier. Ik dacht dat het nog steeds de Lesse was maar het is de Meuse. (volgens Corné is dat gewoon de Maas en hij blijkt gelijk te hebben) Weer wat geleerd want in mijn hoofd hebben ze in België maar 2 rivieren: de Lesse en de Ourthe.

We lopen door een bos waar hier en daar magnifique rotsen uit oprijzen. Die worden goed benut door met name Nederlanders (tja, die hebben vrij vandaag) die aan het klimmen zijn. De plaatselijke brandweer is ook aan het oefenen, maar dan de 2.0 versie compleet met brancard.

Regelmatig horen we geritsel en een paar keer zie ik een knaagdier. Ze zijn totaal verschillend qua grootte, kleur en met of zonder staart. Maar erg leuk om ze te zien, behalve dan het dooie bosmuisje. Het lukt pas aan het eind van de wandeling om er eentje (een levende) op de foto te krijgen.

Ik zie een mooi vlindertje. De helft van de vleugels is wit, de andere helft diep okergeel. Die wil ik beter bekijken en dus huppel ik er een kilometer achteraan. Hij heeft een duidelijke voorkeur om af en toe uit te rusten op look-zonder-look maar zodra ik in de buurt kom fladdert-ie weer verder. Als je ooit honger hebt kun je hier je complete salade of soep bij elkaar scharrelen. Er is een overdaad aan look-zonder-look, daslook, brandnetel, dovenetel enz. En mocht je last van wratten hebben dan kun je je lol op met de stinkende gouwe.

Het bos gaat over in een soort weiland langs het water met schuin achter ons bos en ruige rotsen terwijl we uitkijken over de rivier met af en toe wat charmante huizen of een soort kasteel. Later gaan we geleidelijk stijgen en volgen we een kabbelend beekje. Ik ga echt goed op die stenen vol mos waar het water overheen stroomt, boomstammen die als een soort mikado over elkaar heen gevallen zijn en varens die zich langzaam uitrollen.

Na een km of 13 zijn we weer bij de RV en dan is het wel weer mooi geweest. Als we nu gaan rijden duurt de rit maar 3 ipv 4 uur en hoe langer we wachten hoe meer file er bij Antwerpen zal ontstaan. Lunchen doen we wel tijdens het rijden en onderweg ketsen we even de weg af om ‘m nog vol diesel te gooien voor 2,01. Helaas ontstaat er onderweg toch al file waardoor de rit alsnog lang duurt. En vervolgens is er een ongeluk gebeurt waardoor er nog eens 45 minuten bij komen. Maar hé, het gezelschap is top.