Het Portugese oorlogsschip en nachtelijk prikken

Zaterdag 7 december

De hele avond had ik bedacht dat het slim was om mezelf te behandelen in verband met m’n knieën maar zoals dat vaak gaat ben ik te lui om mezelf te prikken. Het was een rare nacht. We lagen er vroeg in want we waren tamelijk gesloopt. Na een kwartier had ik al door dat dit ‘m niet ging worden, bij elke keer draaien zou ik wakker worden van de pijn in m’n knieën en ik voelde ze de hele tijd. Dus ik ben eruit gegaan en heb mezelf geprikt. Een half uurtje later dook ik mijn bed weer in en was zo vertrokken doordat het grootste deel van de pijn weg was.
Rond 3 uur werd ik wakker en kreeg ik door dat Corné niet sliep. Dat is heel raar want Corné slaapt altijd. Echt het type van met het hoofd je kussen raken en vertrokken zijn.
Het bleek dat hij nog steeds niet geslapen had en zich beroerd voelde. Hoofdpijn, onrustig, hartkloppingen, dan warm, dan koud enz. Ik dacht dat dit te maken zou hebben een optelsommetje. Eergister was ook een extreme dag qua werk en in z’n hoofd bezig zijn met ’t bedrijf en klanten en gister hebben we natuurlijk ook behoorlijk overdreven qua beweging en hoogteverschil. Ik had niet het idee dat een slaapliedje zou helpen en het enige wat ik te bieden had was een nachtelijke acupunctuur-sessie. Dat wilde hij wel (en dat zegt iets over hoe beroerd hij zich voelde). Het leek me een goed plan om de Hart-Nier-as weer lekker te laten communiceren en wat Hitte eruit te halen. 10 naaldjes erin gegooid en intussen een half uurtje in onze boeken gelezen. Daarna het bed weer ingedoken en ’s morgens vertelde Corné dat hij vlot in slaap was gevallen en zich stukken beter voelde. Ik ben dan zo intens onder de indruk van hoe prachtig God ons lichaam geschapen heeft en ik wil alleen maar meer leren over hoe het in elkaar zit en de balans hersteld kan worden zodat ik steeds meer mensen kan helpen een betere kwaliteit van leven te krijgen.

Vanmorgen hebben we dus lekker kalm gedaan, een beetje aangerommeld met een wasje opruimen en een paar boodschappen doen. Vervolgens een uurtje gereden en geparkeerd bij een windmolenpark waarna we nog een kleine anderhalve kilometer gelopen en geklauterd hebben tot we bij een verborgen inham kwamen. Er is niet eens bereik met je telefoon, lekker rustig ;-) Daar heerlijk 2 uurtjes liggen lezen (en een beetje studeren ;-)) met af en toe een beetje spelen in de oceaan. Corné zei in zee dat het prikte op z’n dij. Dat zoute water kan prikken als je je ergens geschaafd hebt maar dat konden we ons niet herinneren. Er was een flinke striem zichtbaar met huiduitslag en blaren.

Nou ja, verder dan dat het heel raar was kwamen we niet en Corné focust zich dan gewoon weer op z’n boek en heeft er niet zo’n last van. En hopsa, toen ik een paar uur later weer keek was die hele plek verdwenen. Het enige wat we kunnen verzinnen is dat hij geraakt is door een kwal ofzo. Niet dat we er ooit een gezien hebben hier, maar het lijkt de enige verklaring. Misschien nog een verdwaald portugees oorlogsschip, die schijnen zich hier in de lente en zomer soms veelvuldig op te houden en veroorzaken striemen met blaren (en als je pech hebt koorts en ademhalingsproblemen). Gelukkig maar dat Corné dan geraakt is en niet ik want zijn lijf verwerkt zulke dingen altijd razendsnel. Ooit werd hij in het Schollebos achter ons huis 3x geprikt door wespen. Direct fiks rode bulten maar tegen de tijd dat we een kwartier later thuis waren kon ik de plekken al niet meer vinden en had hij geen jeuk of pijn meer.

Het waaide vrij hard en op een gegeven moment waren we wel klaar met het zand dat overal in kwam. Dus weer anderhalve kilometer terug gewandeld en halverwege de terugweg van de weg afgeketst naar een Bazar Panda. Een soort action 2.0. Of heel Aliexpress in een winkelpand gepropt. Maar goed, we hadden een snoertje nodig om in de auto de telefoon op te laden want die we mee hadden deed het niet. We wilden ook graag een thermoskan zodat je niet steeds een los kopje moet maken tijdens een werkdag. De thermoskannen waren ons iets te chique qua prijs (rond de 20 euro) en het snoertje heeft het al na een half uur opgegeven. Niet echt een succesvolle actie dus. Toen zijn we maar heerlijk op het balkon een boekje gaan lezen met uitzicht op de ondergaande zon. Op een gegeven moment zag ik boven ons op 3 balkons tegelijk kloeke bejaarden foto’s daarvan maken. Dus toen heb ik het ook maar gedaan.

Zondag 9 december

Na een prima nacht komen we uit bed kreukelen. Pjonge wat een spierpijn hebben we. Maar ja, die toffe hike hebben we binnen en dit was wel de enige optie. Normaal bouwen we de inspanning een beetje op maar dat zat er nu niet in. En dan betaal je een prijs en da’s prima.

Terwijl we onszelf langzaam uitvouwen kook ik alvast een flinke portie congee en gelijk ook maar een kilootje aardappels in stukjes. Altijd fijn om een voorraadje in de koelkast te hebben staan.

Het was de eerste dag met een stralend blauwe lucht. Om 10 uur was de zon al bij het zwembad dus ben ik daar lekker in m’n studieboek gaan lezen. Op een gegeven moment kwam Corné er ook bij. Af en toe deden we samen een zwemmetje tot we het te druk vonden worden en we op ons balkon ook zon hadden. Tegen half 1 zijn we gaan wandelen naar een restaurantje in het dorpje hier net naast. Het is hier extreem heuvelachtig, werkelijk geen straat loopt recht. De trappen af hier in het gebouw zorgde al voor lachsalvo’s. Mokers wat zijn we allebei stijf. De een heeft spierpijn in z’n bovenbenen, de ander onder in z’n kuiten en als ik dan vraag waar precies moet Corné vreselijk hard lachen: hoezo, je snapt toch wel waar een kuit zit? Maar ja, ik wil dan weten of het in het midden, aan de binnen- of buitenkant zit ;-)

We kuieren door het dorp, vermijden de toeristenwinkeltjes en lopen een beetje kriskras richting het restaurant. Terwijl er extreem gevarieerde muziek uit een box tettert smikkelt Corné van tonijn en ik van een kippenborst. Zo nu en dan komt er een liedje voorbij dat we voor het laatst gehoord hebben toen we een jaar of 20 waren. Het roept herinneringen op aan fijne vakanties met een vriendengroep. Het is heerlijk om alle tijd te hebben met elkaar en we belanden in een diep gesprek over verwachtingen en wensen in het leven, of dit het nou is, of je genoeg doet, je talenten voldoende inzet, genoeg betekent voor anderen enz.

Opeens zie ik iets blauws liggen op het lege bordje patat. We bedenken wat dat kan zijn en nemen de proef op de som. We strooien nog wat zout op het bordje en druppelen er dan nog wat limoensap overheen. En jawel hoor, kijk maar bij de video’s, het wordt blauw! Er is vast iemand die ons het scheikundige proces hierachter uit kan leggen, maar ik vraag me toch af wat voor zout we op onze patat gestrooid hebben.

Als toetje nemen we nog een bakkie koffie en thee waarna we met een ruime omweg met prachtige uitzichten over zee na 7 km weer terug zijn. We staan bij een strandje een poosje te kijken naar 3 kanoërs. Het zijn kano’s speciaal om te vissen. We zien ze een soort trappers/flippers eruit halen, er zijn holtes waar ze hun verschillende hengels in kunnen zetten en achter hun stoeltje staat een koelbox.

Bij de haven gaat Corné voor een passievrucht sorbetijsje. Heel goed dat hij maar 1 bol koos want qua hoeveelheid zouden dat in Nederland 2 bollen zijn. Ik laat het ijs aan me voorbij gaan want alle smaken lijken me veel te zoet. Ik hoop altijd op pure chocola met daarnaast een fruitsoort, liefst framboos. Want dan heb ik lekker een bittere tegenhanger bij dat zoete fruit. Maar helaas, de chocola hier is van melk. Het ijs blijkt inderdaad goed zoet te zijn dus ik mis er niks aan. We ploffen neer aan de rand van de haven met onze benen bungelend boven het water. Er zwemmen enorme vissen rond. (kijk bij de video’s) Zou het paaitijd zijn? We zien dat ze verschillende dingen uitscheiden. Soms lijken het eitjes ofzo te zijn, en even later laat een vis een soort modderspoor achter zich los. We hebben er geen verstand van maar in plaats van te gaan googlen fantaseren we er gewoon op los.

Terug bij het appartement springen we het zwembad in om af te koelen en deponeren onszelf daarna met een boek op ons eigen terras. Ik bel nog even gezellig met m’n mams en app met m’n schoonzusje. Als de zon achter het eiland Gomera gezakt is wordt het frisser en gaan we avondeten in elkaar flansen. Check de video’s voor het prachtige avondrood-uitzicht vanaf ons terras.

We variëren niet enorm met avondeten. Meestal eet Corné een prachtig stuk vlees met een salade terwijl ik graag iets door elkaar gooi van aardappelen, champignons, courgette, tomaatjes en een klein beetje vlees. Een beetje kip of ik pik iets van Corné. Als toetje een paar koppen thee met een stukje pure chocola met amandelen en we zijn weer intens tevreden.

Als kers op de taart belt Kirsten en we kletsen heerlijk bij.