Blauwe bessen en rendieren

Zaterdag 7 september

(ps, onder het kopje 'foto's' staan extra foto's)

Ik werd wakker, heb me omgedraaid en ben in m’n boek gaan lezen. Op aanraden van Kirsten ben ik laatst begonnen in de Bridgerton serie en het leest heerlijk makkelijk weg. 45 minuten later werd Yara wakker en deed ik het gordijn open. Het gordijn is een fleecedeken is die voor het raam hangt. Yara is namelijk superrelaxed en is gelukkig met weinig. Ze ziet het nut niet in van geld uitgeven aan een gordijn voor een paar maanden als deze fleecedeken geweldig werkt. Bovendien zijn de nachten nu ongeveer net als in Nederland en wordt het alleen maar langer donker elke dag.

Het regent.

Ik haal thee voor ons beiden en we rommelen aan in bed. Beetje kletsen, appen, spelletje spelen en bedenken wat we gaan doen vandaag. Gisteravond heeft Yara tijdens het koken alvast een beslag voor het ontbijt voorbereid. Waar ze thuis regelmatig banaan-havermout pannenkoekjes bakte heeft ze hier een variant bedacht waar geen staafmixer voor nodig is. Volgens mij bestaat het uit plantaardige melk (of water), havermout, geprakte banaan en kaneel. Dat bakt ze vervolgens rul op. Als kers op de taart heeft ze een bak zelf geplukte bosbessen in een steelpannetje tot fruts verwarmd om erop te doen. Het was zo intens lekker dat we een portie waar zij normaal 3x van ontbijt met z’n tweeën soldaat gemaakt hebben.

Hups in de benen, rugzak om met regenjas erin en op naar de bus. Op naar Telegrafbukta beach. Ik herken de naam uit Yara’s polarsteps. Ze heeft er zonnige middagen doorgebracht met andere studenten en het is gaaf om te zien waar ze Uno speelden aan de picknicktafels met uitzicht over zee. Want ook al lijkt het een meer, het is gewoon zee waardoor Tromsø omringt is. Het gras is bezaaid met picknicktafels en bbq’s. Verderop is een toiletgebouw en volleybalveldjes. We kuieren langs het water en zien allerlei verschillende prachtige kwallen liggen. Die waren er gelukkig niet toen zij hier zwommen!

Het miezert en ik heb m’n vaders oude petje opgezet. Dan blijft m’n bril tenminste droog. We wandelen verder en komen aan bij The Arctic University Museum of Norway. Leuk om meer te leren over deze voor mij volkomen onbekende omgeving. Van hoe het noorderlicht ontstaat tot verhalen over de tweede wereldoorlog. Yara en ik beseffen ons dat we altijd gedacht hebben dat de Duitsers Scandinavië redelijk met rust gelaten hadden.  

Er is een klein zaaltje waar je verschillende informatieve filmpjes kunt kijken over het noorderlicht, gletsjers en dieren die hier voorkomen. Het doet ons allebei denken aan toen we door Amerika reisden. Bij elk visitor center keken we toen een film over de omgeving.

We nemen de bus naar het centrum en met m’n aangeschafte combi-ticket van 165 kronen (zo’n 15 euro) mag ik ook bij het Polar Museum naar binnen. Het gebouw staat er al sinds 1837 en ademt historie. Hier leren we van alles over de walvisvangst, het doodknuppelen van zeehondjes en komt Willem Barentsz met z’n Behouden Huys voorbij evenals Spitsbergen of ‘Svalbard’ zoals het hier genoemd wordt.

Waar Leonard en Corné jaaaaren geleden (oktober 2013, zie foto) al bijna omvielen van het lachen wordt hier gestaafd met bewijs: een walrus heeft een penisbot.

Inmiddels is het een uur of 2 en ons ontbijt begint langzaam verteerd te raken. Vooral bij Yara. We gaan op zoek naar wafels met brunost (bruine kaas) Het is een typisch Noorse lekkernij waar ze mij een hapje van wil laten proeven (een hele durf ik niet aan met m’n melkintolerantie) We vragen het in straattentjes, de 7-eleven en in Full Steam restaurant maar op de een of andere manier wordt het momenteel nergens verkocht terwijl ieders reactie is: Ja, dat is heel erg lekker, gek eigenlijk dat we dat nu niet verkopen.

Yara besluit zich suf te gaan genieten van de appel in de rugzak en we pakken de bus naar Prestvannet. Een klein zoetwatermeer in het midden van het eiland. Terwijl we de 2 km rondwandelen eten we een paar havermout-boekweitkoekjes en drinken wat thee uit Yara’s flask. Het is echt zo mooi hier! Ook hier zijn plekken langs het water met picknickbanken en bbq’s.

We hoppen weer op de bus, doen boodschappen terwijl we van de bushalte naar haar huis lopen en reserveren de sauna op haar complex. Dit wijkje bestaat uit allemaal rode en okergele huizen. Er wonen ook een aantal gezinnen met kinderen die ongetwijfeld blij zijn met de kleine speeltuintjes tussendoor. De studenten worden gehuisvest met 32 per huis. Er is 1 voordeur die uitkomt in een hal waar je naar links en rechts kunt of naar boven waar je ook naar links en rechts kunt. In elke unit wonen 8 studenten.

Een straatje verderop is een washok waar een hele stapel wasmachines en een paar drogers staan. Yara heeft een keypass die letterlijk deuren voor haar opent maar waarmee ze ook ongeveer 2 euro betaalt voor een was. Naast het washok zit een sauna. Die is gratis en je kunt ‘m reserveren door je naam, datum en tijdsblok van 2 uur op te schrijven.

Terwijl Yara uitvogelde hoe de sauna aanging om ‘m voor te verwarmen belde ik met Corné. Hij had vandaag de introdag van z’n nieuwe studie. Hij zit in een klas vol bijzondere snuiters en heeft er zin in. Ik zal ‘m komende week helpen om een eerste studieschema op te stellen. Altijd fijn om elkaar aan te vullen in skills en eens iets terug te kunnen doen voor alles waar hij mij altijd mee redt.

We hebben een poosje heerlijk gezweten en gekletst in de sauna waarna we samen ons avondeten hebben gemaakt en genuttigd. Vervolgens was het tijd voor een film. Toen ik op Oslo airport rondliep wees m’n we-mogen-niet-mee-met-het-vliegtuig-lotgenoot een bar aan die onderdeel was geweest in een kerstfilm. Het leek ons leuk om die te gaan kijken. Het weer was er ook naar: nat en donker waardoor je gaat verlangen naar knapperende haardvuurtjes, chocola en thee.

De kerstfilm bleek de serie ‘A storm for christmas’ te zijn en we wilden niet 6x 45 minuten kijken maar gewoon een film kijken. Yara stelde Harry met Sally voor want die kende ze nog niet en kwam voor in een rijtje bekende romcoms. (romantische comedy’s)

Na 45 minuten gaven we aan elkaar toe dat we die Harry een ongelofelijk vervelende kwast vonden en dat we niet geloofden dat de film leuk zou worden. De thee en chocola waren overigens wel erg lekker en in plaats van dat knapperende houtvuur hadden we een snoer kerstlampjes aan.

Yara checkte even haar appjes en zag dat we een melding gemist hadden: een half uur daarvoor was het noorderlicht weer te zien geweest! Bummer.

Dus zijn we The Holiday gaan kijken. Echt een heerlijke romcom die we allebei al kenden maar die echt leuk is om vaker te zien. Tegen half 1 sliepen we.

Zondag 8 september

Vanmorgen hebben we ontbeten met broodjes gebakken ei met bacon. Ik heb een extra broodje gemaakt met hetzelfde en Yara met oude kaas die ik voor haar meegenomen heb uit Nederland: lunch voor tijdens onze hike. We pakken de bus en stappen uit bij ons startpunt. Binnen een kilometer zijgen we neer in het zachte gras aan een kabbelend beekje en verwisselen onze lange broek voor een korte. We lopen een paar kilometer over een bospaadje tot we steil omhoog een berkenbos in gaan. Waar de bomen ophouden groeien de bosbessen vrolijk verder en we plukken er af en toe een paar die direct in onze mond verdwijnen. Inmiddels druipt het zweet van ons af en lopen we in shirt en korte broek. Om m’n middel bungelt een fleecetrui en een ski-jas. Die gaan we nog nodig hebben!

De omgeving verandert in een stenig maanlandschap en is inmiddels een soort van horizontaal. Het is een uur of 2, de zon komt door en we krijgen trek. We deponeren onszelf op een grote steen en smikkelen van onze lunch. Een paar slokken warme thee erbij en we gaan weer verder. We zien hoe ver we moeten stijgen tot de top, het lijkt een beetje surreëel. Maar ach, stap voor stap komen we er vast. We zien kleine zwarte silhouetten tegen de berg oplopen. Daar gaan wij ook naar toe!

Opeens ziet Yara iets anders: een rendier! Die stonden nog op mijn wensenlijstje.  We zien een groepje staan grazen en dan komen er een eindje verderop een paar over een richel lopen. Prachtig met die geweien. En zo leuk: ze lopen ook echt met van die bungelbenen zoals in de kerst-tekenfilms. (zie ook de video)

Dan start de laatste grote stijging naar de top van de Tromsdalstinden. Er staat zelfs een bordje bij waarop staat: Neem een grote pauze en adem de grond in want je gaat naar de top!

Waar ik vanmorgen een soort van naar boven huppelde heeft Yara nu haar ritme gevonden. Ik vind het een pittige hike want het is òf mega steil met kleine stapjes òf je kijkt continu naar beneden om van steen naar steen te stappen. Ik ben blij dat zij de rugzak neemt en ik niets anders hoef te doen dan haar voetstappen te volgen. Op een plateau trekken we eerst onze truien en/of jassen aan (die benen maakt ons niet zo uit) en kijken om ons heen. We zien in de diepte sneeuw/ijs restanten liggen en in de verte wijst Yara de berghut aan waar ze afgelopen week een nacht doorgebracht heeft met 2 anderen tijdens een 2-daagse hike. We bewaren de laatste slok thee voor op de top. Daar aangekomen waait het flink, maken we een praatje met een enthousiaste oude Noor, kijken goed om ons heen (maken nog een videootje voor jullie) en beginnen snel aan de afdaling aan de andere kant. Beweging houdt je warm! Deze afdaling is minder steil, maar bestaat ook uit grote stenen dus zo nu en dan stoppen we om om ons heen te kunnen kijken. De zon straalt door de wolken heen en dat is zó mooi!

Tegen half 5 vinden we onszelf terug op een grote steen in het zonnetje met onze laatste boterhammen en voor Yara een appel. Ons drinken is sinds de top op maar even later kunnen we de fles bijvullen in een bergbeekje. Heerlijk water! De ondergrond bestaat uit een verend mosbed met hier en daar grote ronde stenen waarvan je zou geloven dat er trollen kunnen wonen. Op een gegeven moment lopen we over mos en stenen en horen we daaronder water kabbelen. (zie video) Bijzonder dat het mos zo sterk is dat je er niet doorheen zakt. We zien watervalletjes en beekjes die over de glooiend groene hellingen naar beneden lopen. De andere kant op is de helling bezaaid met enorme rode vlakken. Dat zijn allemaal blauwe bessenstruikjes!

Het laatste stuk van de wandeling gaat over een breed vlak bospad. We moeten nog een kilometer of 6 tot aan de bushalte. Yara heeft een app waarop ze kan zien hoe laat de bus komt en checkt via google.maps hoe lang we erover zullen doen om daar aan te komen. Maar het meest coole is dat ze door kan klikken en dan kan zien waar de bus live rijdt. We rennen 2x een stukje en halen 10 minuten in volgens maps zodat we ruimschoots de bus halen. We hebben er lol in dat we na 20 km hiken nog steeds een sprintje kunnen trekken.

Eenmaal thuis springen we omstebeurt onder de douche terwijl de ander met het eten bezig is. Tijdens het eten komt een Nederlands meisje die Yara kent van de introductieweek langs om haar nieuwe donzen superwarme winterjas en snowboardbroek te passen. Ze is onder de indruk dat Yara haar dat zomaar wil lenen en vraagt nog of Yara een borg wil. Maar nee: Yara leeft uit vertrouwen en helpt graag een ander. Mooi!
Dat meisje gaat deze week al naar Spitsbergen en daar een paar excursies doen. Yara wil dat ook graag nog een keer gaan doen met een aantal mensen. Wat een vette ervaring. En inderdaad, hiervandaan is het een binnenlandse vlucht van maar anderhalf uur.

Ik pak m’n spullen in en besef me dat eigenlijk alles wel in m’n handbagage past. Yara heeft hier inmiddels zoveel zooi dat ze op de terugweg een extra koffer nodig heeft en ik bel m’n schoonmoeder of haar koffer hier mag blijven tot de kerst. Ze is niet van plan ergens heen te gaan dus dat is prima. Chill voor Yara èn chill voor mij want nu reis ik terug met alleen handbagage.

Ik heb zo’n idee dat er vanavond weer noorderlicht komt dus ik kijk steeds uit het raam. De lucht is opengetrokken en rond 23:15 ga ik naar buiten. De temperatuur is heerlijk (wel met winterjas aan) en ik kuier drie kwartier rond terwijl ik een stijve nek krijg van het naar boven kijken. Ik zie een soort sluierstreep ontstaan maar het zet niet echt door. Yara appt me dat ze in haar noorderlicht-appgroep bericht kreeg dat er ‘licht’ noorderlicht gespot is. Dat dus. Tegen middernacht geef ik het op en gaan we slapen.

Maandag 9 september

Na een kort maar zeer diep nachtje kunnen we vanmorgen rustig aan doen. Theetje drinken, kletsen en nog even naar de supermarkt. Ik wil een bak aardappelsalade voor in het vliegtuig als lunch&diner (dan weet ik zeker dat ik geen honger èn geen buikpijn krijg) Yara houdt van gezond eten dus de afgelopen dagen heb ik voldoende groente en fruit binnengekregen om het een dagje zonder te redden.

Verder gooi ik m’n mandje vol met een overlevingspakket voor Yara: een doos gebraden kippenbouten die per stuk de vriezer in gaan. Yara is een soort Corné qua vleesbehoefte en als arme student is dat het eerste wat erbij inschiet. Ze heeft ook al een fles levertraan aangeschaft ;-) Bacon en eieren voor ontbijt gaan mee en verder nog dingen als broccoli en bananen. Daarna sleurt ze me nog mee naar het thee-schap om me te choqueren: een pakje thee kost hier gerust tussen de 6 en 10 euro. Vandaar dat m’n halve koffer vol zat met earl grey en rooibos thee voor haar.

Op de terugweg vinden we toch nog een koffietentje waar ze vafler med brunost verkopen. De nationale lekkernij: wafels met bruine kaas. We nemen er eentje mee en ik proef een hap. Er zit echt iets caramel-achtigs in de smaak van de kaas, maar tegelijk heeft het ook gewoon de structuur en smaak van kaas. Interessant!

De rest van de ochtend ruimen we haar kamer een beetje op en pakken m’n tas in.

Op het vliegveld krijg ik een dikke knuffel en zwaait ze me uit. Supergaaf dat ik een paar dagen mee heb mogen lopen in haar leven, dat ik nu een beeld heb van waar en met wie ze woont, studeert en buitenspeelt.

Dank voor alle liefde en goede zorgen Yara! Geniet maar volop, levenslustig kind van me, ik hou van je! En ik hoor graag of je vandaag Spitsbergen nog geboekt hebt.