Wind, bewolking en onverwacht zon

Woensdag 11 december

Het lijkt wel of we op Fuerteventura zitten, zo hard waait het nog steeds. Het luik voor het slaapkamerraam waait steeds dicht want je kunt ‘m aan de buitenkant niet vastzetten. Dus zit ik eerst maar in het donker met de lamp aan. Ik hoop dat de wind nog gaat zakken want nu waait het te hard en is het te koud om buiten te zitten.

Tegen de middag is de wind voldoende gaan liggen èn heeft de wind de meeste wolken weggewaaid waardoor ik heerlijk in bikini buiten aan de slag kan. Al snel komt er toch weer een donker wolkendek, maar de zon piept er bijzonder vaak tussendoor. Ik heb de hele afgelopen week nog geen zonnebrandolie hoeven smeren, dat zegt ook wel iets over het zongehalte dit jaar. Nou ben ik geen grote smeerder en verbranden we beide niet snel, maar de eerste dagen hebben we normaal toch altijd wel iets nodig.

Om 14 uur stopt Corné met werken en gaan we hiken. Bijzonder hoe je hier over de autoweg moet lopen tot er opeens een zijpaadje komt met officieel aangegeven wandelroutes.

Met mijn Nederlandse hoofd is het lastig te begrijpen waarom er niet even een wandelpad aangelegd is naast de autoweg. Drie uur later zijn we weer terug met 12 kilometer in de benen en 600 hoogtemeters. We zijn naar een uitkijkpunt gelopen tussen de bananenplantages en cactussen door.

Voor we aan de serieus steile klim moesten beginnen herkende Corné opeens dat we een groot deel van deze hike ooit al eens gedaan hadden. We besloten acuut om ‘m in omgekeerde volgorde te lopen want we wisten nog dat we de afdaling zo beroerd hadden gevonden. We doen de steile klim in ons eigen tempo. Ik houd van stijgen. Lekker mezelf in het zweet werken en een beetje beulen. Ik keer dan een beetje in mezelf en heb altijd hele gesprekken met God. Bovenaan hebben we prachtig uitzicht over de zee met La Gomera in de verte en we zien zelfs nog een stukje van ‘onze’ haven.

Na het eten is Corné aan zijn huiswerk gegaan want met alle drukte van het werk was dat er deels bij ingeschoten en komende vrijdag heeft hij een lesdag.

Ik heb onze bezwete kleding nog even in de wasmachine gegooid en de keuken aan kant gemaakt. Echt chill, we hebben gewoon een vaatwasser hier, dat hebben we nog niet eerder meegemaakt op Tenerife. Ik word er bijna lui van.

Donderdag 12 december

Ondanks de weersvoorspelling is het gewoon strak blauw en zonnig! Rond 10 uur is de eerste zon bij het zwembad en ik confisceer meteen een ligbed en ga daar verder aan de slag op m’n laptop. Ik wil maximaal genieten van de zon want die vitamine D heb ik hard nodig voor de rest van de winter in Nederland. Ik weet dat ik verwend ben, maar ik doe het zó goed op warmte en zonlicht dat ik nu ik hier toch ben het maximale eruit wil halen.

Gisteravond hebben we een mooi gesprek gehad naar aanleiding van Corné’s huiswerkopdracht. Het ging over Jona en daaruit volgde een gesprek over hoe we in het leven willen/moeten staan. Hoe we Gods wil kunnen begrijpen en uitvoeren en in hoeverre je alleen maar moet geven en waar je eigen verlangens dan blijven. Soms voel ik me schuldig dat ik geld uitgeef om ‘zomaar’ een poosje in de winter op een zonnig (ok, dat kan beter maar het is in elk geval warm) eiland te zitten. Van dat geld had ik ook iemand kunnen helpen die het minder goed heeft dan wij. God vraagt van ons om om te zien naar onze medemens. Maar dat betekent niet dat we niet mogen genieten of zelf op een houtje moeten bijten. Weer iets met balans vinden denk ik.

Corné werkt hard binnen aan de eettafel, ik werk ook maar een stuk minder hard op m’n ligbedje en wissel het af met boekjes lezen en praat nog even fijn bij met Yara. Ze heeft vandaag een tentamen gemaakt en dat was pittig.

Rond 14 uur lopen we naar het strand en gaan anderhalf uur snorkelen. Uiteraard beslaan onze brillen, lopen ze soms langzaam vol omdat er ergens iets niet helemaal jofel zit en ademen we na een golf of een te diepe duik zeewater in. Maar dat mag de pret niet drukken. We genieten intens van de onderwaterwereld en zien een scala aan vissen in allerlei soorten, maten en zelfs wat kleuren. Kleine zandkleurige visjes die zich opeens ingraven (of op laten slokken) in het zand, grote scholen smalle puntige visjes en dan dieper grote vissen die voor de helft roze zijn en verder grijs of beige terwijl ze een beetje gele bologen hebben. Soms zit er opeens een tropisch visje tussen met fel geel en blauw, Corné ziet platvissen op de bodem en we zien een soort zebra-vissen. Het zeewier lijkt wel geel en paars. Het liefst wil ik naar de grote rotsen aan de zijkant van de baai maar het is echt te ver weg om dat zwemmend te doen. Maar dat is waar we de kayakken naar toe zien gaan en waar de mensen dan mogen snorkelen. Ik heb nog gekeken naar een kayakexcursie hier vanuit de haven maar de eerst beschikbare optie is pas volgende week donderdag. En ach, iets met het gras dat altijd groener is bij de buren, het was schitterend wat we hier gewoon in ‘onze achtertuin’ hebben gezien. En als we willen kan dat morgen gewoon weer.

Op het terras gaat Corné weer aan de slag met werk en ik krijg nog een gezellig belletje van Kirsten. Terwijl de zon langzaam richting La Gomera begint te zakken werk ik ook nog even. Je kunt een slechter kantoor hebben.