Theedoek, tunnels en skinnydippen

Vrijdag 13 december

Toen Corné om 8 uur vanmorgen in zijn eerste meeting zat ben ik de deur uitgekuierd. Rugzakje om met een fles water, theedoek erin en gaan.

Ik was van plan om dezelfde hike van laatst te gaan doen, alleen dan nu helemaal. Toen waren we halverwege teruggekeerd. Ik heb geen komoot en omdat Corné iets onhandigs gedaan heeft kan ik zijn account niet openen op mijn mobiel. Nou, het zal wel goedkomen dacht ik, het is maar een berg. Het eerste stuk wist ik wel uit mijn hoofd. En bovendien moest ik gewoon het witte en gele streepje volgen.

Dat lukte goed tot ongeveer tot waar wij samen gekomen waren. Terwijl ik verder de berg op liep was regelmatig totaal onduidelijk wat het pad was. Dus toen ik het op een gegeven moment helemaal kwijt was dacht ik: ik struin iets naar boven, dan kan ik vanaf die rots vast wel zien waar een paadje loopt. Nou, dat pad liep dus bij die rots. Toen ging het weer een poosje goed. Tot er weer veel te veel vage paadjes waren. Intussen geniet ik me suf van in m’n korte broek in de zon een berg opsjouwen, kijk ik regelmatig om me heen en geniet van het uitzicht over zee. La Gomera in de verte en ‘onze’ haven van Los Gigantes. Daarnaast schieten regelmatig salamandertjes weg, zijn er prachtige cactussen compleet met vruchten en wonen hier ook gewoon koolmeesjes. Of pimpelmeesjes, ik zie het verschil nog steeds niet.

Boven op de berg hijg ik even uit en drink water. Dit is het moment waarop de theedoek van pas komt. Die bind ik namelijk om m’n nek want ik vind de wind op m’n bezwete nek/rug echt naar. Het werkt top.

Als ik dan weer de weg compleet kwijt ben kijk ik maar eens op Strava en daar zie ik een stuk boven de blauwe streep (die ik ben) een streep lopen. Dat is vast een pad. Ik ga lekker cross-country naar boven en jawel, ik zit weer op een pad. Dit keer volg ik de rode stippen in plaats van de wit-gele strepen. Maar ach, een kniesoor die daar op let. Ik vermaak me prima en spring van rots naar rots. Ik denk dat er weinig regen gevallen is want de cactussen hebben het zwaar hier. En daarmee de schildluizen ook zo te zien. Ik neem de proef op de som en prik een beetje in de luizen (volgens mij zijn ze al dood hoor, no worries) en ja hoor, de boel kleurt lekker karmozijnrood. Dus daar kleuren ze de roze koeken mee. Behalve voor de veganisten want die vinden dat zielig. Ach, ik lus die hele roze koeken niet eens, veel te zoet.

Op magische wijze beland ik weer op het wit-gele pad en huppel lekker verder. Het mooie van een lange hike maken vind ik altijd dat je lijf de tijd heeft om pijntjes kwijt te raken. Ik startte met een zere rugspier waar ik mezelf de hele tijd bewust van was. Maar na een poosje zakte dat naar de achtergrond. Een pijntje in m’n been komt en gaat. Op de terugweg kom ik weer langs de bananenplantage. Er wordt geoogst en de eerste lading ligt in de vrachtwagen. Bij de volgende plantage loopt een wild geitengezinnetje tussen de bananen in.

Na dik 16 kilometer in 4 uur met 850 hoogtemeters bel ik weer aan bij ons appartement. Corné is net gestart met z’n les maar doet gelukkig wel open voor mij.

Die zere rugspier gaat steeds harder zeuren, zeker als ik een poosje stil gezeten heb. Ik heb alle tijd want Corné z'n lessen zijn pas om 20 uur afgelopen en daarna gaan we pas eten. Dus pak ik m’n naalden erbij en vogel uit waar ik in m’n arm moet prikken om dat deel van m’n rug te balanceren. Bijzonder dat ik precies op die plek op m’n arm pijnlijke plekjes heb als ik erop duw. Ik blijf eigenwijs en check m’n andere arm maar daar voel ik niks. Altijd fijn als de theorie klopt met de werkelijkheid. Ik zet er een paar naalden in en ga intussen wat filmpjes kijken (over acupunctuur ;-))
Ik test intussen een paar x hoe het met m’n rug gesteld is en zit braaf de tijd uit. De pijn is voor 70% weg. Echt heel chill dit. Eens kijken of m’n lijf de rest vannacht zelf oplost of dat ik morgen nog een x moet prikken.

Zaterdag 14 december

Ik voel m’n rug pas als ik de schuifpui opentrek. Die gaat echt supermoeilijk dus het is een kwestie van met je hele gewicht eraan hangen ;-) Maar ach, vergeleken met gister stelt het niets voor dus ik ben te lui om er nog naalden in te zetten. Heerlijk om vanmorgen vanzelf wakker te worden zonder wekker. Gewoon uitslapen tot 8 uur. Corné werd zelfs pas om 8:30 wakker. We hebben kalm aan gedaan en zijn tegen half 11 aan de wandel gegaan. We wisten dat hier in de buurt 4 tunnels zijn die je tegen kunt komen in een wandeling. Dat leek me wel een spannend plan. Dus vanmorgen wat gegoogled en ik had het idee in m’n hoofd dat het een wandeling van een paar km zou worden. Ik had Corné nog een linkje gestuurd van een wandel-verhaal van iemand met een zooi foto’s erbij. Zag er tof uit. We hadden ook al uitgevogeld dat het mogelijk was een afslag te nemen naar een verborgen baai. Dus handdoeken en zwemkleding in de tas, snorkel+duikbril erbij, flesje water en 2 mandarijnen en gaan. Corné had een wandelroute op Wikiloc (net als Komoot een app waar je wandelingen op kunt vinden) en we stappen de deur uit.

Na 5 km besefte ik me dat we niet echt iets gedaan hadden aan wederzijds verwachtingsmanagment. Dat linkje wat ik Corné had gestuurd bevatte ook een wandeling van 15 km wat ik niet had gezien. En Corné had aangenomen dat ik die wandeling wilde. Duzzz, zo gaat dat dan. Wij hebben er wel pret om en stappen vrolijk verder. Als het niet meer gaat kunnen we altijd terug. Of verder. Ligt er net aan hoever we dan zijn.
Dankzij Corné’s app vinden we de ingang van de eerste tunnel. We moesten vanaf het doorgaande wandelpad over het stenen muurtje klimmen, een soort van wandelpaadje volgen en toen dat pad in het niets eindigde ben ik een stuk over losse stenen omhoog geklommen tot ik de ingang zag. Daar eerst maar even uitgehijgd en wat water gedronken. Toen met de zaklamp van de mobiel de tunnel in. Lekker pikkedonker, en na een poosje een klein lichtstipje aan het eind van de tunnel. De zaklamp was wel nodig om te zien waar je liep, en Corné had een extra hindernis want de tunnel was niet gemaakt op zijn lengte. Een dikke kilometer lang gebukt lopen is best zwaar voor je rug kan hij je vertellen.

Aan de andere kant van de berg zijn we gaan afdalen. We zagen nog een rotswoning, een mooie salamander, of hagedis. Ik weet het verschil nooit. Hier en daar liepen we verkeerd omdat we het pad weer kwijt waren. Dat zegt iets over hoe duidelijk het pad was. Het was vooral een kwestie van klimmen en klauteren wat het best zwaar maar ook super leuk maakte. Corné vond het vooral een goeie mix van ons twee. Ik m’n avontuur en hij z’n app waardoor we altijd de route weer terug konden vinden. Gelukkig is er een wereldwijde gewoonte om op dit soort wandelroutes steentjes te stapelen zodat het een soort spoorzoekertje wordt en je altijd de weg kunt terugvinden.

De afslag naar de verborgen baai hadden we zonder de app nooit kunnen vinden. Ook dit was weer een kwestie van het pad afgaan en dan een soort van cross-country naar beneden tot je op een gegeven moment besluit dat je echt op een pad bent. Hele einden door een lege rivierbedding gelopen, springend van steen naar steen, af en toe jezelf van een grote steen naar beneden laten glijden en dan weer ploegend tussen cactussen en glijdend over gruis. En toen kwamen we bij de verborgen baai. Heel in de verte gooide een excursiebootje het anker uit waarna de toeristen mochten snorkelen. Het was zover weg dat we amper konden zien dat het mensen waren. Wij waren na een uur of 4 sjouwen nogal bezweet en tegen de tijd dat we onze 'lunch' ophadden was het bootje weer weg. We zijn zo het water ingedoken. Poedelnaakt. Dat scheelt weer natte zooi in de tas straks ;-) Ik had m’n duikbril mee en heb genoten van scholen prachtig gekleurde vissen. Turquoise met geel, maar ook hel donkerblauwe.

We hadden dus welgeteld anderhalve liter water en twee mandarijnen mee. Dat werd dus om 15 uur een lunch van 1 mandarijn per persoon. Ik mis koolhydraten!!!! Maar ach, we hebben vet zat te verbranden dus het zal wel goedkomen.
Het water ging ook op rantsoen. We zagen allebei een beetje op tegen de terug weg door de rivierbedding want het liep pittig zwaar op al die stenen. Maar na 45 minuten waren we alweer terug op het pad en even later liepen we de tweede tunnel in. Die was nog langer dan de vorige, maar ook een stuk drukker. Hier kwamen we tegenliggers tegen. Na de tunnel leek het de enige logische route om weer de waterleiding te volgen. Voor de tunnel hadden we die al een poos moeten volgen, en hier kronkelde die ook op grote hoogte langs de berghelling. Toch zag dit er wel een stuk spannender uit. Ik vroeg me hardop af of dit wel echt een wandelpad genoemd kon worden maar Corné zei: in dat wandelverhaal stond toch: alpine-ervaring gewenst? Nou, hier heb je het. Bij de video's kun je zien hoe het eruit zag.

Na een meter of 10 kickte de hoogtevrees bij Corné in en ik had er ook geen lekker gevoel bij. We zijn teruggegaan en zagen in de diepte mensen onze kant oplopen. Dus even gewacht en toen zagen we waar zij vandaan kwamen. Blijkbaar was daar een pad. Het volgende half uur was het nog steeds klimmen en klauteren en soms kon je hele stukken prima lopen op een paadje van 40 cm breed met daarnaast vrolijk de afgrond tot aan zee. Het laatste half uur werd het pad gelukkig breder en was de afgrond niet meer zo steil. De laatste slokken water gingen naar binnen en met af en toe een pauze om even bij te komen kwamen we weer aan in Los Gigantes. Vooral Corné werd een paar keer een beetje duizelig, maar ja wat wil je met hoogtevrees en 18 km wandelen met 700 hoogtemeters in 6 uur tijd op een ontbijtje van 2 gebakken eieren en een mandarijn als lunch en veel te weinig water in verhouding tot al het zweet. We hebben heel rustig aan gedaan: safety first!

De laatste paar honderd meter waren het zwaarst, en dat was gewoon een straatje afdalen en onze straat weer omhoog. Als je dan weet dat je er bijna bent heb je opeens dorst en pijn in je hiel enzo. Nadat we er allebei een halve liter water ingegoten hadden en gedoucht (en Corné een blikje cola) zijn we met de auto naar de Lidl gegaan. Nog even wat boodschappen doen voor het avondeten en meteen voor morgen. Corné durfde een pizza aan en neemt de scheten/diarree voor lief. Terwijl die in de oven zit bakt Corné voor mij zo’n heerlijke black angusburger terwijl ik intussen een frutsje roerbak van courgette, champignons, radijs en augurk. Wonderlijke combi maar dit lag in de koelkast en het smaakte allemaal heerlijk door elkaar. Ik heb de pizza als een italiaanse pro in stukken geknipt, zie filmpje ;-)

Mag ik trouwens even een applausje voor mijn knieën? Die hebben in 2 dagen tijd zo'n 35 km in de bergen gewandeld zonder te klagen. Da's nieuw gedrag voor ze.

Daarna heerlijk op de bank gestort, God gedankt voor de prachtige dag en onze veiligheid en met een bord op schoot de disneyfilm Luca gekeken.

ps. er staan nog een hoop extra foto's onder het kopje foto's voor de liefhebber.