Donkere wolken, dolfijnen en een kringloopwinkel

Maandag 9 december

We hebben allebei lekker diep geslapen en werden net voor de wekker wakker om 7:15. Corné heeft vandaag weer een lange volle dag en terwijl hij zijn eerste meeting inschuift ga ik op het balkon aan de slag met m’n e-book over crèmes maken.

Het is bewolkt, en dat zal het vandaag blijven met af en toe een paar spetters. Maar de temperatuur is heerlijk.

Als ‘pauzes’ google ik er lekker op los om wat leuke activiteiten voor de komende week te verzinnen en ik kom leuke dingen tegen, van wandelingen tot snorkelboottochtjes. Er bestaat een kans dat Corné zo nu en dan een middag vrij kan plannen (al ben ik bang dat hij dan ’s avonds alsnog aan de slag gaat om de ‘verloren tijd’ in te halen) En in het ergste geval ga ik alleen. We hebben dit jaar een extra bestuurder bijgeboekt waardoor ik er ook alleen op uit kan met de auto.

Tijdens de lunch hebben we het erover en hij is zich ervan bewust dat hij voor zijn werk eigenlijk al te lang teveel ballen in de lucht moet houden. Maar er is niet zomaar een oplossing, al zal die in de toekomst wel moeten komen. Toch is het goed om het erover te hebben, hij weet dat ik het zie, en hem wil steunen waar het kan, maar me ook wat zorgen maak. Zijn motto “als je heel hard werkt moet je ook heel hard ontspannen” blijft een beetje hangen in hard werken en zo nu en dan met een telefoon aan je oor in 24 graden over zee staren.

Yara heeft Lucas na een weekend weer op het vliegveld terug gezet. Ze hadden elkaar 4 maanden niet gezien. De komende aftelkalender is maar 9 dagen dus dat is beter te doen voor ze. Ik bel haar en we kletsen een uur bij. Het is een beetje onwerkelijk om te eindigen met ‘tot volgende week’ terwijl zij in Tromsø in de vrieskou zit en hard voor een tentamen studeert en ik me 5000 km verder op Tenerife in 24 graden bevindt. Maar zo snel gaat het wel.

Na een werkdag van 8-16:30 vond Corné het welletjes en zijn we in onze zwemkleding naar beneden gewandeld om een duik te nemen in de zee. Het is nog steeds bewolkt en het begint steeds harder te waaien maar oh wat was het lekker om even rond te dobberen in een onstuimige zee. Het is vloed dus we hoeven ons geen zorgen te maken dat we de zee in getrokken worden en we laten de drukte van de dag van ons afglijden. Het zand is heel fijn en zwart dus tegen de tijd dat we bij het pad zijn zitten onze voeten tot boven de enkels onder het zand. Er staan gelukkig palen met douches inclusief een voetendouche waar we hinkelend om en om één voet schoon en droog proberen te krijgen. Schoenen weer aan en hup naar boven wandelen. Dit doet een mens goed.

Na het eten en een paar afleveringen Criminal Minds duik in mijn bed in met een boek en gaat Corné nog even werken.

Dinsdag 10 december

Weet je wat ik echt vies vind? Van die geparfumeerde vuilniszakken. Hier moet het doorgaan voor lavendel en elke keer als ik iets in de vuilnisbak gooi houd ik mijn adem in. Het kan niet gezond zijn om dat in te ademen. Maar goed, ik word er ook niet blij van om me af te drogen met een handdoek die volle bak geurt naar wasmiddel. En als ik dan toch bezig ben: mensen waarvan het parfum in een wolk om hen heen hangt (en daar heb je minder parfum voor nodig dan je denkt). Wat is er mis met ruiken naar mens? Gewoon naar een schoon mens, desnoods met een heel klein beetje werk-zweet. En ga dan lekker samen buiten spelen en aan echte bloemetjes ruiken.

Dus na een heerlijk lange, diepe nachtrust zat Corné vanmorgen om kwart voor 8 alweer achter zijn laptop. Helaas is het qua zon nog steeds niet zoals ik het graag zou zien en het gaat alleen maar slechter worden volgens de weersvoorspelling. Gelukkig mogen we niet klagen over de temperatuur, dus ik geniet vooral van 24 graden en ben blij met elke zonnestraal die zich door het wolkendek weet te wurmen.

Vanmorgen ben ik lekker in de looppas naar de supermarkt gewandeld en met een volle rugzak heb ik in het zonnetje (warempel, hij kwam er zeker een half uurtje doorheen!) op en neer door Los Gigantes gewandeld waarbij ik voor 17 hele euri een duikbril met snorkel gescoord heb. We gaan namelijk vanmiddag met een boot mee waarbij ook de optie tot zwemmen zit en dan wil ik wel iets kunnen zien. Je kunt voor 15 euro een setje huren, maar ja, dan heb ik er de rest van de week niks aan. Ik geniet van het uitzicht over zee, van de afwisseling tussen vuilnis, puin en zooi pal naast keurige straatjes.

Ik bak een stel eieren met spek die Corné achter z’n bureau verorberd terwijl hij lustig doorwerkt en ik zit op het terras in de hoop een verdwaalde zonnestraal op te vangen en lees m’n studieboek uit. Rond 13 uur is Corné klaar en stappen we in de auto: op weg naar Los Cristianos. Daar hebben we een excursie 'walvissen en dolfijnen' spotten geboekt die om 15 uur vertrekt. Maar ja, dan moet je wel 20 minuten van tevoren aanwezig zijn. En het is 30-45 minuten rijden dus we nemen het lekker ruim. We doen lui en parkeren in de haven voor wel 1,80 per uur in plaats van 20 minuten te wandelen. Maar ja, ik had vanmorgen dus al 5 km gesjouwd en je weet nooit hoe koud je van die boot af komt en hoeveel zin je dan hebt in een warme auto. We hebben nog ruim een uur en kuieren de hele boulevard af. Het leven blijkt hier te bestaan uit op het strand liggen, tenzij je afgetraind bent, want dan sta je te beachvolleyballen. Verder heb je de mogelijkheid om te eten en drankjes te doen. De enige afwisseling in het leven is verder nog het kopen van prullaria of nep-Dior/Chanel tassen.

Voordat we weer in het gesprek over de zin van het leven belanden (naderen we de 50 ofzo???) beginnen we gewoon over iets heel anders en lopen verder. De boulevard eindigt een beetje shabby. De tegels liggen niet meer zo recht, er ligt afval en her en der staat een oude bank met toebehoren dus waarschijnlijk woont daar iemand op. Maar dan doemt er een prachtig ommuurd huis op met uitzicht op zee. Het is verlaten en begint te vervallen, maar we drukken onze neuzen tegen het hek waar helaas een dik kettingslot omheen zit en dromen weg. Hier kun je een geweldige retreat starten!

We worden weer wakker door een windvlaag met een dikke rioollucht en wandelen terug. Corné ziet een kringloopwinkeltje en terwijl hij bij de makelaar ernaast huizen gaat bekijken duik ik naar binnen. Uiteindelijk scoor ik een duikbril met snorkel voor een hele euro. Toch jammer dat ik het bonnetje niet bewaard heb van degene die ik vanmorgen gekocht heb ;-) Maar zo kunnen we wel samen snorkelen!

We zetten stevig de pas erin en komen precies op tijd aan in de haven. We hebben toch nog bijna 4 km gelopen. Bij het hek verzamelen zich steeds meer mensen en na een minuut of tien loopt de zojuist aangekomen boot leeg en mogen wij na een check van onze QR-code als eerste aan boord. Corné vindt een prachtig plekje voorin.

Na een half uurtje varen vergapen we ons een hele tijd aan pilot whales. In het Nederlands noemen we dat een Griend, maar dat is dus een walvissoort van zo’n 4 meter lang. Het blijkt een groepje vrouwtjes te zijn die al dobberend liggen te slapen aan de oppervlakte. Elke 30 seconden tot 2 minuten wisselen ze van hersenhelft. De ene helft slaapt, de andere helft is alert op gevaar. Verbazingwekkend hoe interessant het is om met 70 man tegelijk naar slapende walvissen te kijken. Echt indrukwekkend prachtig!

Dan gaan we weer varen tot de crew opeens heel enthousiast wordt: een grote groep dolfijnen is aan het jagen. (Check de video) Dat zien ze zelf ook niet elke dag. Wat een bofkonten zijn we. De zon breekt zelfs nog even door en als je ziet hoe donker de wolken steeds zijn snap je hoe blij we zijn dat het niet regent. De volgende stop is een plek waar we mogen zwemmen. Ik had dus gehoopt op een plek bij de rotsen, een stille inham ofzo, waar we dan konden snorkelen en allerlei mooie visjes en misschien wel schildpadden zouden zien. Maar goed, ik droom wel eens vaker want dit was gewoon ergens in the middle of nowhere. Dus mijn hoop op iets zien was snel weg. Maar nog steeds was ik een enthousiast blij ei en samen met mij zijn van die 70 man er welgeteld nog 3 het water in gegaan. Dus ik heb maar een saltootje achterover vanaf het dek gedaan want dan hadden we in elk geval nog een beetje pret. Er was inderdaad niets te zien onder water. Opgefrist en wel voeren we terug naar de haven en zijn we naar huis gereden. Wat een tof uitje was dit.

Thuis heb ik de natte spullen uitgehangen op het wasrek en goed vastgezet met wasknijpers. Het waait de laatste dagen ’s avonds steeds flink hard. Tijdens het eten hebben we een disney-film gekeken waarna Corné weer aan het werk gegaan is.