Vakantie!

Zondag 29 december

Nu denken heel veel mensen: maar jullie hebben toch net vakantie gehad op Tenerife? Nou voelt werken in 25 graden best wel als vakantie en hebben we na elke werkdag ook echt wel een paar uurtjes vakantie gehouden en elk vrij momentje grondig uitgebuit. Maar vakantie was het niet, zeker niet voor Corné. De rust is op zijn werk enigszins weergekeerd waardoor het mogelijk bleek om maandag en dinsdag vrij te nemen. Ik heb mijn cliënten kunnen clusteren aan het eind van de week waardoor ik ook vrij heb.

Vrijdag zijn we eerst nog met Kirsten naar de film Wicked geweest (aanrader!) Gister kwam Yara weer thuis vol verhalen over onder andere het kleiduifschieten wat ze gedaan had met Lucas en vanmorgen na een gezellig gezamenlijk ontbijt zijn wij de RV ingestapt en naar Leonard in Utrecht gereden. Onze ‘oude’ topper wilde hij wel hebben. Die topper hadden we nog maar pas maar ik vond ‘m te hard en heb mezelf getrakteerd op een zachtere. Niks voor mij want ik vervang pas iets als het helemaal kapot is, dus ik ben blij dat Leonard ervan kan gaan genieten. Hij houdt juist van een harder matras.

Ik had mezelf vrij gegeven van de kerk want de muziek staat daar weer zo extreem hard dat ik het niet trek, zelfs met oordoppen in word ik niet blij. Ik heb medelijden met al die mensen/kinderen die gehoorschade oplopen, zichzelf niet meer horen zingen en alle lofprijzing die één grote blur aan herrie wordt. Maar goed, ik ga er van uit dat God een stuk beter kan filteren dan ik.

Uiteraard had ik ook een tasje mee met eten voor Leonard want ik laat graag overal waar ik kom eten achter ;-) Onder het genot van een paar bakkies koffie of thee hebben we anderhalf uur zoet gemaakt, gelachen en filosofisch gekletst en toen zijn we doorgereden naar ons hotelletje in Duitsland.

We genieten ons tijdens de reis al weer suf, alleen al omdat we in ons reispaleis zitten. We zien zelfs 2 herten staan met die typerende witte kontjes. Rond 15 uur zijn we in Heiligenhaus, checken in en ploffen een tasje neer in de kamer. De kachel staat op 3 te loeien dus die zet ik meteen uit. Het plan is om nog een mooie hike te gaan maken maar het extreem druilerige weer staat ons tegen. We nemen een lekker lange douche (bij mij is dat dan 5 minuten, maar Corné kan het echt) en duiken het bed in. Corné heeft zijn laptop aangesloten op de tv, ik heb wat lekkers uit de RV gehaald en om 22:30 zijn we ongeveer weer bij met de afleveringen van Outlander. Ik denk dat dit mijn record bingewatchen is. We gooien nog even de balkondeur open want het is nog steeds goed warm in de kamer.

Maandag 30 december

Dit is met stip het allerslechtste bed ooit in een hotelkamer. Het is een spiraalbodem op wieltjes, afgedekt met een hoesje waardoor het niet opvalt dat het geen boxspring ofzo is. Zodra Corné een teen beweegt lig ik een eindje verderop te schudden. Dat hele bed beweegt alle kanten op en is enorm doorgezakt. Het is nog steeds belachelijk warm dus rond middernacht sta ik het dekbed uit de hoes te schudden. De nacht is hier warmer dan op Tenerife!

Om 9 uur kijken we elkaar tamelijk geradbraakt aan. We besluiten gezamenlijk dat dit hotel dus de prijs wint voor het allerslechtste bed, tezamen met het allerslechtste internet want je wordt continu uit het netwerk gegooid. Het is een wonder dat Corné gister Outlander voor elkaar heeft gekregen want dat ging in het begin ook met haperingen. Maar hij weet altijd wel omwegen en dingen te fixen. Onze mobiel heeft ook maar 1 streepje. Als wij met onze RV ergens in de middle of nowhere staan vinden we dat helemaal best, maar in een hotel verwacht je toch anders

Bij het uitchecken stond er een rij met minstens 7 mensen voor ons. Nadat Corné eerst maar onze spullen in de RV was gaan leggen is hij weer in de rij gaan staan want toen ben ik onze tassen in de RV maar even gaan legen, alles weer op de juiste plek leggen. Toen bedacht ik me opeens dat we alles meegenomen hadden uit de kamer maar de koelkast niet geleegd hadden. Dus ik trok een sprintje terug naar het hotel waar Corné nog geen stap opgeschoten was. Terwijl hij in de rij bleef staan heb ik de boel uit onze kamer gehaald en heb het weer in de koelkast in de RV gelegd. Maar goed, je kunt dus 20 minuten doen over het inleveren van een sleutelkaart. Terwijl we naar de Kaufland in Velbert reden moesten we wel lachen om deze belabberde hotel-ervaring,  en vooral omdat we het eigenlijk enorm naar ons zin gehad hadden. En gelukkig slapen we vanavond op een heerlijk matras in onze eigen RV.

Bij de Kaufland was het ziek druk en mijn grootste doel was vegan chocola. Vooral die caramel-zeezout is super lekker om de pindakaas-balletjes volgens recept van Kirsten in te dopen. Maar na een zoektocht en ingeschakelde Duitse hulp bleek het uitverkocht. We hebben intussen op Park4Night een plekje uitgezocht op een uurtje rijden. Onderweg belanden we in een dikke file voor een afslag en na een kwartiertje nagenoeg stilstaan zijn we dat zat. Corné besluit een eindje rechtdoor te rijden en als de volgende afslag ook een file heeft rijden we gewoon door. Ik zoek intussen gewoon een ander plekje op Park4Night want boeit ons het waar we staan, we zijn er nog nooit geweest dus we missen ook niks. Onderweg pikken we nog een Kaufland mee waar ik uiteindelijk wat personeel aanklamp. Ze weten precies wat ik bedoel en lopen zelfverzekerd naar de chocola toe. Die daar dus ook niet staat. Ze brabbelen samen wat verbouwereerd naar elkaar in het Duits en de uiteindelijke conclusie is dat het blijkbaar uit het assortiment verdwenen is. Bummer.

We komen aan op een parkeerplaats waar we de RV prima kwijt kunnen en hij staat nog zo goed als waterpas ook. We trekken onze wandelschoenen aan en op Komoot tovert Corné een wandeling van 10 km door het aangrenzende bos tevoorschijn. Ondanks dat het koud, mistig en wat druilerig is genieten we van het buiten zijn. Juist de details zijn leuk: een kabouterdeurtje op een boomstronk, een veld vol uitgebloeide zonnebloemen, een kerststal en de variatie in natuur zoals een heel veld vol bruine, treurig uitziende varens afgewisseld met bospaadjes, bomen begroeid met helgroen mos, een meer waar je niet in mag zwemmen omdat het levensgevaarlijk schijnt te zijn en een zandafgraving waar we de plaatselijke bevolking een grote bouwemmer zien volscheppen en in de achterbak zien laden.

Halverwege de wandeling, zo rond een uurtje of 4 begint er iets te rommelen in mijn maag. Hmmm, misschien was een lunch handig geweest. Een half uur later heeft Corné ook door dat ik honger heb doordat ik heel snel word in het doorhakken van knopen. Lopen we even verkeerd? Dan is het: prima, terug en doorlopen. Hahaha, hij schrikt er niet meer van na 30 jaar. Intussen hebben we het nog steeds gezellig, bespreken we onze levens, onze kinderen, de zorgen en wensen die we voor ze hebben en belanden we in een gesprek over het Onze Vader en dat het stukje ‘Uw koninkrijk kome’ een opdracht is voor ons: wij moeten ons best doen om al een stukje van Gods koninkrijk hier op aarde te laten zien. Net als ‘Uw wil geschiede’ ons tot actie moet aanzetten in plaats van als wezenloze robots fungeren.

Na 2 uurtjes zijn we weer bij de RV, verruilen onze wandelschoenen voor sloffen en zetten het gaskacheltje aan. 12 graden is toch wat fris.

Vervolgens gooi ik een bakje traybake uit de koelkast in een koekenpannetje en nadat ik dat verorberd heb kan ik weer nadenken en lief zijn. Corné verbaast zich over het prettige effect wat groente en aardappelen op mij hebben maar kijkt meer uit naar de rib-eye die hij vanavond krijgt. Hij heeft tenslotte onder het rijden al een hele zak worteltjes weggeknaagd dus z’n groentjes heeft hij al binnen.

We ontdekken dat we nauwelijks internet ontvangst hebben hier en twijfelen even of we nog gaan verkassen. Ik heb me verheugd op de laatste aflevering van Outlander maar ach, een avondje boeken lezen is zo gek nog niet.