Bye bye Tenerife

Maandag 16 december

Dat was een heerlijk laatste dagje. Corné had de middag vrij gepland. Bij het opstaan waaide het nog steeds mokers hard en was het ook nog steeds een soort warme föhn zodra je je gezicht buiten de deur stak, maar de lucht vertoonde ook flink wat blauwe plekken.

Ik ben de dag gestart met alvast eten koken en de lege potjes naar de glasbak brengen helemaal beneden aan het eind van de straat. Wonderlijk genoeg echt nul spierpijn of vermoeide benen. Ik heb maar een klein beetje gewerkt vanmorgen en eind van de ochtend ging de wind liggen tot een aanvaardbaar niveau èn scheen de zon volop. Ik ben er dus maar even goed van gaan genieten want dit is voorlopig de laatste zon die ik krijg vermoed ik.

Terwijl ik in bikini lag belde Yara die op weg was naar haar huis om haar skibroek aan te gaan trekken om de rest van de middag te gaan snowboarden. Het is een wonderlijke wereld.
Tegen 14 uur was Corné ‘klaar’ met werken en zijn we naar het strandje gelopen waar we een poos heerlijk in de onstuimige (want het waait nog steeds flink) zee gedobberd hebben. Echt zo fijn! Eenmaal weer bij ons appartement heeft Corné toch moeten werken tot een uur of 6. Het is wat het is. Maar ach, me, my sun and my book. Dat ging prima. Ook nog even gezellig met Kirsten gebeld tijdens een laatste prachtige zonsondergang.

‘s Avonds onder het eten nog 2 afleveringen van The Chosen gekeken en ingecheckt. We zitten op de allerlaatste rij dus da’s jammer want volgens mij laten ze je op Schiphol nooit achter uitstappen. Nou ja, het is wat het is, dan maar een trein later naar huis.

Dinsdag 17 december

We hadden de wekker maar gewoon weer op 7:30 gezet want daar zijn we zo aan gewend ;-) Lekker kalm opgestaan en rustig alles gaan inpakken. Tussendoor een ontbijt voor Corné van gebakken eieren met spek en ik heb het restant van gister opgewarmd. Een heerlijk warm ontbijt van courgette, champignons, hamburger, aardappeltjes, radijs en augurk, afgetopt met een beetje mayo. Meteen de laatste broodjes belegd met wat er nog in de koelkast lag zodat die ook weer leeg is en we in het vliegtuig lunch hebben.

Onderweg naar het vliegveld hebben we de auto nog even volgetankt voor 1,048 per liter. Wat een benzineprijzen hier.

Bij het inleveren van de auto moesten we een mevrouw over het halve terrein achtervolgen. Ze was niet heel gezellig maar ze zal wel heel druk geweest zijn. Ze kwam niet meekijken naar de auto, vroeg alleen op welk nummer we geparkeerd hadden en wilde het contract even zien. Nadat ze gevraagd had of we geen ongeluk gehad hadden was alles goed en afgehandeld. We zijn gewend dat er iemand even meeloopt naar de auto, er een rondje omheen loopt om te checken op schade en even controleert of-tie weer netjes afgetankt ingeleverd is. Maar ja, we zien het wel. Na nog een laatste palmboom-selfie zijn we door de douane gegaan en hebben we bij een willekeurig rustige gate onze boterhammetjes gebakken ei opgegeten. Die geur doe je een heel vliegtuig niet aan ;-)

De vlucht zit vrij vol en Corné heeft zowaar weer stel met baby naast zich. Deze keer van pas 3 maanden oud waardoor hij een soort stoelendans gedaan heeft de hele vlucht. Iedere keer moest de vader eruit om iets uit de tas te pakken in het bagagevak, de baby in te bakeren, te verschonen of warm water te regelen voor een flesje. Corné vond het helemaal niet erg om steeds ff op te staan dus prima. Zo’n 7 rijen voor ons zat een halve Spaanse familie die het vliegtuig al in kwamen lopen met zakken van de Burger King. Na de burgers waren de grote bekers cola aan de beurt. Terwijl wij zaten te lezen/filmpje kijken zagen we tegelijk uit ons ooghoek iets geks: het bleek een stroom cola te zijn die onze kant opkwam. Oeps.

En toen bleken we opeens 35 minuten te vroeg geland te zijn èn kwam er ook een trap aan de achterkant. Huh? Ik had me er helemaal op ingesteld dat ik nog een hele tijd in m’n boek ging zitten lezen en toen konden we opeens als eerste dat vliegtuig uit. Van schrik vergat ik m’n mobiel maar daar kwam ik boven aan de trap al achter en toen ik snel weer naar binnen wilde sneaken werd ik meteen tegen gehouden door een steward. Niemand die het vliegtuig uit gaat mag er weer in, dat is procedure. Snap ik wel. Maar goed, hij pakte meteen m’n mobiel en ik huppelde blij de trap af. In plaats van een halve marathon over Schiphol waren we ook super snel bij de treinen. Een kwartiertje later zaten we er al in. Kirsten appt dat ze pas om 19:10 de deur uit hoeft naar haar eigen afspraken vanavond en komt ons 20 minuutjes daarvoor even oppikken met de auto bij het station. Hebben we net ff iets meer tijd om bij te kletsen dan wanneer we naar huis lopen. Gezellig!