Sneeuw, zon, regen, zon, hagel, regenboog, zon....

Maandag 27 januari

Super leuk om jullie reacties te lezen!
We lagen er al om 21 uur in en binnen een half uur sliepen we. Het complex oogt als een super oud gebouw, dus ik had verwacht dat het ook koud en tochtig zou zijn maar het is blijkbaar wel erg goed geïsoleerd. We hebben bij aankomst meteen de kachel uitgezet en niet meer aangehad. Waar ik me thuis gerust in een half eskimopak hijs, slaap ik hier in m’n hemdje en onderbroek, zelfs geen sokken nodig ;-) Corné deed zojuist de balkondeur open en opeens hoorden we de onderburen lachen en muziek luisteren. Daar hoor je dus niks van als de deur dicht is.

Om 9 uur hebben we de eerste lift naar boven genomen. De weersvoorspelling voor vandaag is niet best, maar er piept zowaar een zonnetje tussen de grijze bewolking heen. Van genieten zolang het duurt!

En dat blijkt niet lang. We weten in 2,5 uur tijd toch nog 10 afdalingen te doen. De eerste paar pistes zijn blauw en prachtig geprepareerd en opeens denken we dat we best wel goed kunnen skiën. Maar het is vandaag 5 graden boven nul en het begint te regenen. Als we met de lift hoger de berg op gaan verandert het in hagel. De zon is allang verdwenen, alhoewel: hij moet ergens zijn want we zien een regenboog.

Door het gebrek aan zon is het moeilijk om diepte te zien in de sneeuw waardoor alle hobbels en bobbels verdwenen lijken. En dat is het probleem, want ze zijn natuurlijk niet verdwenen dus het is een stuk moeilijker anticiperen. Door de warmte is de sneeuw papperig en ontstaan er zeker op de rode pistes al snel flinke bulten. We hebben al gauw door dat afdalingen op rode pistes heel hard werken is dus de blauwe zijn favoriet. Maar ook daar wordt het minder leuk, de sneeuw plakt aan je ski waardoor je soms onverwachte bewegingen maakt en jezelf overeind moet houden. We besluiten lekker naar het appartement te gaan want het zal de rest van de middag alleen maar harder gaan regenen. We lunchen thuis en gaan daarna naar Saint-Jean-de-Maurienne op een klein half uurtje rijden om boodschappen te doen. Hier blijkt gewoon ook een Auchan te zitten en ik scoor alle 9 potten mayo uit het schap. Daarna lopen we ook nog even door de Lidl, gewoon omdat ik het leuk vind.

Vroeger, in een ver verleden verkocht de Aldi zwarte thee citroen. Ik vond die citroenthee echt superlekker. Op een dag was-tie niet meer verkrijgbaar. Ik heb nog contact gehad met de fabrikant maar het werd niet meer gemaakt. Dikke bummer. Dus dan behelp je je maar met een ander merk. Tegenwoordig is het helemaal ingewikkeld om zulke thee te vinden want op de een of andere manier is alles groene thee citroen geworden. Ook lekker, maar heel anders. En op z’n tijd hou ik van een zwarte thee. Verder ben nou eenmaal een groot citrus-liefhebber. Dus als ik ergens zwarte citroenthee tegenkom probeer ik ‘m uit. Zoals laatst in Duitsland, ook een pakje meegenomen maar ieuwk, in die theezakjes zat zo’n bult ‘aroma’ (=stiekem suiker) toegevoegd dat m’n kiezen ervan gingen rammelen. Ik ben totaal geen zoetekauw. Oké, lang verhaal, maar zowel in de Auchan als in de Lidl was er zwarte thee citroen dus beide pakjes meegenomen. Vanmiddag de smaaktest gedaan en van beide een pot leeggedronken. Dat is geen overbodige luxe in dit gortdroge appartement, ik heb ook een pan water op het vuur gezet om te laten verdampen. Maar goed, het is allebei lekkere thee, ik proef geen verschil maar het is geen Aldi-kwaliteit.

De paysanne naturel chips van Lays vinden we ook erg lekker in Frankrijk. Dus daar een zak van meegenomen èn een paysanne/ Lidl zak, want die hebben blijkbaar een look-a-like. Dus thuis de smaaktest gedaan en blind geproefd. We vonden allebei dat de Lays een iets lekkerdere nasmaak had maar het was een miniem verschil. Nadat we de ingrediënten bekeken hadden waren we genezen. De Lidl variant bestaat uit aardappel, olie en zout en Lays heeft er nog een heel rijtje troep overheen gegooid. En dat mag ook wat kosten want die zak is ruim 1/3 duurder.

Intussen krijg ik een spraakbericht van m’n kleine neef die vertelt dat-ie tante Marije zó lief vindt dat-ie haar wel een ‘drol-slak-kusje’ zou willen geven gevolgd door een hoop gegiechel. Dit mooie bericht wordt kracht bijgezet met de juiste emoji’s. Terwijl wij naar de winkel rijden zie ik een enorm bord van een slak waarna ik hem een bericht terugstuur dat ik de slak al gevonden heb maar nu nog op zoek moet naar die drol. Hij lacht zich suf en adviseert me op zoek te gaan naar een hondendrol.

Corné zet me met de boodschappen af bij de ingang terwijl hij de auto weer een km verderop parkeert. Ons mooie parkeerplekje halverwege is uiteraard weer bezet. Maar ach, we houden wel van bewegen. Vervolgens verdiep ik me een paar uurtjes in m’n aantekeningen van de oncologie bijscholing waarna we samen naar de receptie wandelen. We lazen namelijk op een papiertje in de lift dat je een tijdslot moet reserveren om je studio te laten controleren op dag van vertrek. Ook maar meteen gemeld dat het vriesvak niet sluit. Dat klepje is kapot waardoor het deurtje steeds openzwaait. Maar dat wisten ze al, dat hadden ze ons alleen niet verteld. De rest van de middag hebben we een beetje zitten borrelen, afleveringen Winter vol liefde gekeken en geanalyseerd hoe al die mensen met elkaar omgaan. Super intrigerend hoe je een mening vormt over iemand en hoe volkomen verschillend interactie tussen verschillende mensen is. Uiteindelijk willen ze allemaal gewoon een maatje vinden waarbij ze zichzelf mogen zijn en door wie ze gezien worden. Dus dan kijken wij elkaar aan en vinden we onszelf weer enorme bofkonten.

Dinsdag 28 januari

We hebben het laat gemaakt gister want we lagen er pas om 22:30 in ;-) Met de wekker op 8 uur hebben we sowieso tijd zat om bij te slapen, de eerste lift gaat pas om 9 uur open. Corné is zo naar dromenland vertrokken, ik doe er als gewoonlijk langer over. Ook deze nacht word ik een paar keer hevig zwetend wakker. Het heeft niets met opvliegers te maken en ik dacht nog dat ik misschien ook een vlaag van Corné’s griepje meekreeg. Opeens wist ik het vannacht: Om Corné’s matras zit een dikke stoffen hoes (en daaronder ongetwijfeld ook plastic) en om die van mij alleen een soort plastic. Daarom lig ik me natuurlijk de blubber te zweten. Daar gaat vanavond een deken tussen.

Dus als ik om 7:30 wakker wordt van 2 luide niezen naast me spring ik meteen onder de douche. M’n hemdje krijgt een zeperige wasbeurt en mag aan de lucht drogen. Da’s zo klaar in dit appartement. We zijn blij dat ik een potje smeerwortelzalf meegenomen heb, dat doet het goed op de droge lippen.

Het sneeuwt nog steeds en volgens de weer-app wordt het vanaf 11 uur stralend weer. We doen dus lekker rustig aan vanmorgen en staan pas tegen 10 uur op de piste. De zon komt inmiddels door en de sneeuw is briljant. We maken wat filmpjes van elkaar en tijdens de lunch bekijken we ze. Het is leuk om te merken dat we elk jaar vooruitgaan. Die 5 lesjes per jaar en elkaar tips geven helpt echt. We zijn duidelijk geen beginners meer.

Tegen lunchtijd sneeuwt/hagelt het weer en dan is meteen de lol er wel een beetje af. Het lastigste is dat dan bijna niet meer te zien is of er hobbels zijn. Je raakt compleet het dieptegevoel kwijt. En dus gaat iedereen langzaam skiën waardoor er juist van die sneeuwhopen ontstaan.

We bedenken dat we best wel in het appartement kunnen lunchen maar zien dan dat we zo ongeveer naast een restaurantje staan. We vinden het best handig om een paar restaurantjes te ontdekken want stel dat we volgend jaar met het hele gezin hier naar toe gaan dan is het wel handig om te weten of het een beetje lekker en betaalbaar is. Bovendien is het wel chill om ergens op de piste binnen te ploffen, alleen maar je jas uit te trekken en te eten. Scheelt een hoop gedoe met ski-schoenen enzo.

Het is heerlijk warm binnen, ik geniet van de geur (en de warmte) van een houtkachel en al snel staat er een kop hete thee voor me. Corné gaat voor een biertje en een pizza. Die thee kost 5,50, dat biertje 9,50 en de pizza heeft eigenlijk een volkomen normale prijs van 14 euro. Ik eet intussen m’n eigen meegebrachte gluten- en melkvrije broodje. In Italië nam ik graag een patatje maar in Frankrijk kun je alleen maar complete maaltijden kopen. En ik kan tussen de middag niet een enorm stuk vlees of grote hamburger inclusief een dubbele portie patat èn salade wegwerken, afgezien van alle gluten en melk. Zo’n maaltijd kost incl. drinken al snel 30 euro per persoon. Een eenvoudig rekensommetje vertelt ons dat lunchen op de piste met ons uitgedijde gezin 1250 euro extra zou kosten. Uhmmmmm, niks mis met lunchen in het appartement of meegebrachte bammetjes op de piste. Wij constateren wel dat er iets heel erg veranderd is op financieel gebied sinds wij jong waren want we zien heel veel jongelui op de piste die elke middag uitgebreid lunchen. Nu is wintersport al een dure grap, maar blijkbaar hebben ze daar het geld voor èn kunnen ze elke dag op de piste lunchen. Wij kenden vrijwel niemand die op wintersport ging in onze jeugd.

Na de lunch is het weer opgeklaard en genieten we van een paar afdalingen in de zon.

Om 16 uur is het echt dichtgetrokken en breien we er een eind aan. Zodra we in het appartement zijn begint het te sneeuwen en dat houdt de hele avond niet meer op. Wij chillen met een paar afleveringen, ik warm het laatste traybake op en maak voor Corné spruitjes met spekjes terwijl hij er een stuk vlees bij bakt. Ik bel nog even met m’n moeder en we duiken vroeg ons bed in.