Buitenspelen in de zon

Zaterdag 25 januari

Om 4:45 gaat de wekker en ik spring er vrolijk uit, doe het licht aan en gooi de gordijnen open. (of misschien ben ik dat vergeten) Hups, dekbed opvouwen en in een opbergtas, kussens erbovenop samen met m’n e-reader, oordoppen en zaklampjes. Ik lees namelijk altijd in bed bij rood licht. Heel chill vind ik dat. En dat gaat perfect met usb-oplaadbare fietslampjes ;-)

Ik spring in m’n kleren en irriteer me een beetje aan dat Corné naar beneden loopt zonder me te helpen met die hele stapel spullen. Maar ja, waar gaat het over denk ik dan. Dus ik loop de trap af en krijg met m’n armen vol de deur van de woonkamer niet open. Corné hoort me ook al niet klungelen dus ik roep hem. Uiteraard komt hij meteen aanrennen om me te helpen. Hij staat al koffie te zetten want voordat je een thermoskannetje vol hebt ben je ff zoet. Ik zie dat hij de waterkoker niet aangezet heeft en baal daar een beetje van. Waarom???? Dit gaat toch nergens over. Waar doe ik zo moeilijk over en waar gaat die ergernis over? Ik besluit het te laten gaan maar gevoelig en op mij gericht als Corné is voelt hij aan hoe ik beweeg of zucht of ademhaal (geen idee hoe hij dat doet maar hij weet altijd hoe ik me voel) dat er iets is en hij vraagt ernaar. En ja, ook al heb ik besloten het te laten gaan, eerlijkheid is belangrijker in mijn hoofd dus ik vertel het. En dan blijkt dat hij juist snel naar beneden gegaan was om met die koffie aan de gang te gaan. Ik voel me een beetje rot want waarom moet het op mijn manier? Waarom moet ik het toch ff zeggen, even laten merken wat ik allemaal doe (terwijl ik zóveel waardering krijg van hem) of hem het gevoel geven dat hij faalt (ik weet het, groot woord, maar je snapt de strekking). Haha, er gebeurt een hoop in mijn hoofd.

Gisteravond heeft Corné alles wat ik bij elkaar geraapt had al in de auto gezet. Terwijl Corné de koffie en thee klaarzet haal ik de spullen uit de koelkast en vriezer die ik mee wil en we stappen in de auto. Om 5:15 rijden we de straat uit en beginnen we te praten. Corné vertelt over z’n werk en we duiken vanzelf in een diep gesprek over hoe je gesprekken insteekt, over aanvoelen hoe een ander in z’n vel zit, wat hij nodig heeft, hoe je gesprekken kunt sturen zonder te manipuleren en een veilige setting creëert zodat de ander echte informatie durft te delen. Vervolgens bespreken we uitgebreid mijn quirks van vanmorgen. Ik vind het een lelijk trekje aan mezelf en we praten er lekker op door. Heerlijk om zo vol van wederzijdse liefde te kunnen praten over waarom je reageert zoals je reageert. Samen filosoferen over wat de oorzaak is (vast iets uit je jeugd, dat is het altijd ;-)) en weten dat je elkaar kent en dus dit soort dingen onbewust al in perspectief weet te plaatsen.
Het gesprek gaat over dingen uit onze schooltijd, over wat we van onze vaders hebben meegekregen of juist gemist hebben en dan door naar dromen die we hebben, de bijscholing die ik aan het maken ben maar nog niet goed van de grond komt. We filosoferen nog wat door over de leercirkel van Kolb en bedenken creatieve manieren om in een les te verwerken. Terwijl het ene na het andere kwetsbare diepe onderwerp voorbijkomt zijn we opeens ruim 5 uur onderweg. Time flies while having fun!

We stoppen bij een parkeerplaats, doen allebei een plasje en wisselen van plek. De volgende paar honderd kilometer tik ik weg en dan zijn we in Macon bij de Auchan. Afgelopen zomer hadden we in Frankrijk in verschillende winkels mayonaise gekocht. Ik ben gek op van die zure mayo. Je kunt in Nederland wel belgische mayo kopen, en zelfs bij de Lidl hebben ze zure mayo, maar nooit zo lekker als Franse. En van al die verschillende mayo’s stak er eentje bovenuit. Geen idee natuurlijk waar we die gekocht hadden maar Kirsten is voor me op zoek gegaan met google lens en ’t plaatje van de mayo en jawel: de Auchan verkoopt het. Voor 1,35 per pot. Ook nog goedkoop, haha, hoe chill.
Vandaar dat ik op de route een Auchan opgezocht had, paar minuutjes van de snelweg af. We halen meteen wat eten voor vandaag en morgen en als we in die enorme hypermarché eindelijk de rij gevonden hebben waar de mayonaise staat is, je gelooft het niet, precies dat vak helemaal leeg. Bummer. Lekker dan. Dit geloof je toch niet? Er staan ook flessen naast met vermoedelijk dezelfde inhoud dus daar nemen we er een paar van mee. Nog even plassen en tanken en weer terug naar de snelweg.

Ergens tussen Chambéry en Grenoble krijgen we wat file maar al met al klagen we niet. Zeker niet omdat we uitzicht hebben op prachtig besneeuwde bergen.

Het beeld wat we van tevoren hadden van de accommodatie zijn een paar charmante chalets met appartementen voor 2, 4 of 6 personen. De werkelijkheid blijkt anders. Het is een enorm complex, heerlijk aggenebbes oud met veeeeeel te weinig parkeerplek. We zetten de auto een kilometer verderop. Onderweg lopen we langs een ticketoffice waar we de skipassen meteen ophalen en checken dan in. Van een aardig receptie-meisje krijgen we een soort speurtocht-verhaal. We pakken de lift naar de 4e verdieping en stappen uit, dan moeten we bordjes volgen door smalle gangetjes en een paar deuren waarna er weer een lift is die wel naar de 6e verdieping gaat. We stappen uit en lopen door een smal gangetje. Het ruikt muf, vermengt met allerlei etensgeuren. De laatste deur is voor ons.

We zijn nog een uur bezig om alle spullen binnen te krijgen. In een soort polonaise staan de auto’s heuvelop tot aan het complex om vervolgens alle zooi over de besneeuwde weg naar binnen te slepen. Dubbel geparkeerd, alles blokkerend maar niemand klaagt. Da’s wel fijn. Wij zijn altijd best wel braaf en Corné is keurig aangesloten in de polonaise. Als hij bovenaan is trek ik de eerste lading uit de auto en breng het via de buitentrap naar boven. Ook daar is het nog gang-deur-lift-gang-appartement. Terwijl Corné de 2e lading naar boven brengt lost mijn braafheid op. Ik blijf niet bij de auto wachten voor het geval iemand vindt dat we in de weg staan en ga de ski’s en schoenen naar onze locker brengen. Da’s over de sneeuw en dan 2 buitentrappen. Als er iemand boos wordt dan hoor ik dat wel als ik terug ben. Eenmaal terug bij de auto is er helemaal niemand boos. Logisch ook want iedereen staat z’n zooi uit te laden en al glibberend naar elkaar in het Engels z’n schouders op te halen over hoe bizar slecht dit hier geregeld is. Ellende verbindt.
Nog één gezamenlijke sjouwsessie en dan kan ik met de laatste tassen naar boven terwijl Corné de auto weer gaat parkeren. Hij heeft geluk, op 500 meter komt net een plekje vrij.

We maken het bed op, leggen de spullen in de koelkast en terwijl Corné checkt hoe laat de liften openen en een filmpje maakt van onze studio maak ik avondeten en een grote portie congee van rijst, kokosmelk en water, appels, kaneel en kardemom. Dat mag lekker pruttelen terwijl we eten. Daarna laat ik de pan afkoelen op het balkon en gaat het de koelkast in. Heb ik mooi voor een paar dagen een voedzaam lekker ontbijt. Nog een handje noten/cranberry mix erover heen en smullen maar. De douche is wat laag maar ach, wij houden wel van een beetje kneuterigheid en behelpen. We vinden altijd wel een oplossing en hebben vooral veel lol. Bijzonder is wel dat in een 2-persoons appartement alle kookpannen geschikt zijn voor een heel weeshuis qua formaat.

Zondag 26 januari
We duiken er mooi op tijd in en rond 22 uur liggen we te snurken. Ik ben om 6 uur al wakker en een uurtje later is Corné ook van de partij. Hij heeft niet zo best geslapen. Zijn bedbodem zorgt ervoor dat het matras aanvoelt als een harde plank. Mijn bedbodem heeft meer vering. Gelukkig hebben we op advies van een vriendin een oud topdekmatras in de auto gegooid. Die halen we later vandaag wel op.

We ontbijten relaxed met congee en gebakken eieren met spek. Bakkie koffie en heet water en we zijn happy. Rond 9 uur staan we bij de skilift die echt vlakbij is. Een paar minuutjes lopen en dan ski je zo een heuveltje af naar de lift. De weersvoorspelling was de afgelopen weken vrij slecht. Veel wind, sneeuw, regen en koud. Ik zei tegen Kirsten dat dat jammer was, maar niks aan te doen. Zij zei: ‘jawel hoor, bidden!’ En dat hebben we dus gedaan. Geloof het of niet, maar de dag begint strak blauw en zonnig!

We genieten er op los, kijken elkaar regelmatig aan en zeggen dan hoe mooi het is, wijzen elkaar op de schitterende bergen, neuriën liedjes in de sleepjeslift en voelen ons gezegend. Wat een bofkonten zijn we.

We beginnen rustig aan, het is tenslotte een jaar geleden dat we geskied hebben (afgezien van de jaarlijkse 5 lesjes op de borstelbaan) Het heeft vannacht gesneeuwd nadat de pistes geprepareerd zijn dus er ligt nogal wat losse sneeuw. Binnen een paar uur zijn sommige pistes bezaaid met heuvels. Da’s wel hard werken maar er zitten ook nog zat prachtige pistes tussen. We lunchen buiten in het zonnetje bij een restaurantje. De prijzen zijn hier in Frankrijk een stuk minder aangenaam dan we van Italië gewend zijn dus we zullen wat vaker ons eigen brood meenemen. Ik neem sowieso vaak m’n eigen broodje mee want gluten- en melkvrij kan nog wel een uitdaging zijn. Er loopt een mooie hond rond die blijkbaar bij het restaurant hoort. Zodra hij ruikt dat er ergens eten geserveerd wordt is hij van de partij. Ook bij Corné komt hij het vlees van z'n bord kijken. 

Rond half 3 breien we er een eind aan omdat we moe beginnen te worden. We hebben nog 6 dagen dus het is nergens voor nodig om onszelf over de kop te werken. Safety first! En bovendien is Corné een beetje verkouden en voelt zich niet helemaal top. Da’s de prijs van te hard werken. Moet-ie nu maar een weekje heel hard ontspannen.
We douchen en wandelen daarna naar de auto om de topper op te halen. Het bed voelt meteen anders aan, dat slapen zal vast beter gaan vannacht.

Ik bel nog even met Kirsten terwijl Corné een dutje doet. Zij doet nog even een kaart voor de overbuurman die in het ziekenhuis ligt bij z'n dochter in de brievenbus voor me. Terwijl we kletsen ontstaat het plan om in de ‘vrije’ week na haar laatste tentamen een nachtje samen weg te gaan en we voegen daad bij woord. Ik heb nog een paar Fletcher bonnen en zij is laatst in Burgh-Haamstede geweest en wil dat wel aan mij laten zien. 1+1=2 en ’t nachtje is geboekt. Leuk!