Hobbelpistes en de postduif

Woensdag 29 januari

Na weer een nacht van 9 uur slapen is de lucht stralend blauw. We staan om 9 uur bij de lift en vermaken ons de hele dag op de piste. Zo nu en dan zit er een piste tussen waarvan je je afvraagt of-tie wel geprepareerd is en ook aan het eind van de dag moeten we over een hele lange piste met veel steile stukken die vooral bestaan uit enorme hobbels en sneeuwbulten. Je kunt je voorstellen dat zelfs de meest ervaren skiër daar moeite mee heeft. Het gaat dan ook langzaam want iedereen laat zit een beetje schuin naar beneden glijden tot de volgende bult. Stukje opzij en weer glijden. Het alternatief is off-piste en terwijl ik voorzichtig langs de zijkant steeds een stukje naar beneden glijd volgt Corné een ski-klasje net naast de piste, maar ook dat gaat erg moeizaam. Het is een massaal vallen en opstaan en je hoort om je heen in allerlei talen vragen of alles ok is.

Verder hebben we echt waanzinnig goeie sneeuw en horen we elkaar in de lift steeds dingen zeggen als: zo mooi hier, wat een plaatje, kijk die zon op die bergen, prachtig die wolken zo, zie je die rotsen, ik heb nog nooit zoveel sneeuw gezien, wat is het maagdelijk en stil hè, enz enz. Echt ongelofelijk prachtig is het hier.

We vinden een bistro op de piste waar je zowaar een los frietje kunt bestellen. Het kost 6 euro maar dan krijg je ook een hoeveelheid die ik dus niet op kan in mijn eentje. Nou heb ik ook een boterhammetje van mezelf erbij opgegeten hoor, want ik heb wel serieuze voeding nodig als ik de hele dag buitenspeel. Gelukkig eet Corné altijd met plezier mijn bord leeg als ik het niet opkrijg, wat een man, lost al mijn problemen op ;-)

We kunnen er geen genoeg van krijgen en moeten zelfs opletten dat we op tijd de laatste lift terug hebben om in het gebied te komen vanwaar we bij ons appartement kunnen komen. Rond half 5 maken we de laatste afdaling en inmiddels hebben we uitgevogeld hoe we kunnen skiën tot aan de ingang van de lockers waarin we onze skispullen kunnen opbergen. We blijken zo'n 110 km afgelegd te hebben vandaag, we halen wel het maximale uit de dag.

In het normale leven ben ik gekruist met een postduif. Zet me ergens neer en ik wijs je de weg naar huis. Behalve als ik zwanger ben of in de overgang, iets met hormonen blijkbaar, dan is mijn postduif de weg kwijt. De laatste jaren heeft mijn innerlijke postduif de weg weer aardig teruggevonden, maar als je mij op een besneeuwde berg zet ben ik verloren. Corné vraagt zich echt af of ik een halve gare ben. Hij laat me even een vingeroefening doen om te controleren of ik niet acute Alzheimer gekregen heb maar dat is het niet. Ik ben gewoon verloren zonder hem als gids. Zo nu en dan herken ik een piste of een lift, maar ik ben niet in staat die te plaatsen ten opzichte van andere pistes of waar ons dorpje ligt.

Terwijl Corné met zijn moeder belt leeg ik de vaatwasser. Ja echt, in dit studiootje, waar je niet eens internet hebt zit gewoon een vaatwasser. Dus die zet ik lekker elke ochtend aan voor we de piste op gaan. Zelfs als-tie niet vol is ook al gaat dat in tegen mijn zuinigheid.

We koken samen. Corné eet een maaltijdsalade van gemengde sla, appel, tomaatjes, komkommer, augurk en chipolataworstjes terwijl ik gekookte peultjes met chipolataworst eet. Intussen maak ik een nieuwe pan congee met appel voor m’n ontbijt de komende dagen. Als toetje heb ik nog een stukje chocoladetaart. Dat was een nieuw uitprobeersel wat ik meegenomen heb. Iets met onder andere een blik zwarte bonen, cacao, dadels en sinaasappel. Ik vind het lekker, maar zoals ik al zei: ik ben gek op citrusfruit.

brownies met sinaasappel

 250 g zwarte bonen, afgespoeld uit blik

 5 medjoul dadels

 1 ei (of 1 banaan)

 30 g cacaopoeder

 70 g boekweitmeel

 40 g amandelmeel

 150 ml plantaardige melk of water

 geraspte sinaasappelschil en sap van 1 sinaasappel

Mix alles in de keukenmachine tot een glad en stevig beslag, doe het in een bakvorm van 20x20. Bak 30-35 min. op 180 gaden

We kijken Winter vol liefde af en starten met de eerste aflevering van Alone in Australië.

In Winter vol liefde zien we iemand die vertelt dat hij elke ochtend zijn bed direct keurig opmaakt en het zo slordig vindt als mensen dat niet doen. Ik vind het juist vies dat hij zijn bed meteen opmaakt. ’s Nachts verlies je minstens een halve liter vocht en dat gaat in je beddengoed zitten. Wij klappen ’s morgens dus ons dekbed open zodat het goed kan luchten. Maar ach, die man heeft in z’n 62 jaar blijkbaar nooit last gehad van een vies bed en wel genoten van een opgemaakt bed, dat werkt dus ook.

Tijdens het eten krijg ik last van m’n duimgewricht. In de loop van de avond wordt het steeds erger. Als het 20:45 is ben ik wel gaar en kruip m’n bed in met m’n boek. Corné gaat met oortjes in luisteren naar een voetbalwedstrijd maar geeft het al snel op wegens brakke 4G (5G is helemaal niet te doen hier). Ik heb steeds meer pijn in m’n duim en naast m’n smeerwortelzalf (want werkt diep in op gewrichten) ga ik op zoek naar paracetamol. Gelukkig zakt de pijn af.

Donderdag 30 januari

We hebben 9 heerlijke uren geslapen en m’n duim doet nog wel pijn als ik kracht zet, maar is niet meer de hele tijd om aandacht aan het roepen. We snappen er geen klap van hoe het kan. Ik ben gister op zo’n hobbelpiste wel een keer omgevallen toen ik stilstond maar heb niets gemerkt van pijn, en pas na het eten koken kwam het opzetten. Heel wonderlijk. Ik heb wel aan dezelfde kant spierpijn in m’n schouder en nek, dus het zal vast wel iets te maken hebben met die val op die gekke hobbelpiste. Nou ja, het is vanzelf gekomen dus het gaat vanzelf over. Ik zet m'n mobiel aan en de eerste melding die ik krijg is: Je hebt je bewegingsring gister niet volgemaakt, vandaag een nieuwe kans. Pardon? 110 km buitenspelen is niet genoeg? Teleurstellend hoor, zo'n mobiel die alleen tevreden is als je veel wandelt op een dag.

Dus na een voedzaam en lekker ontbijt stonden we om 9 uur weer bij de lift. We hebben in al die dagen nog nooit langer dan een minuut moeten wachten bij een lift. Echt super relaxed.

Er was meer bewolking dan zon vandaag, maar niets om over naar huis te klagen. Prachtige pistes want vannacht had het niet gesneeuwd. Dat was dan ook de oorzaak van die hobbel-bobbelpistes. Dan worden de pistes ’s avonds geprepareerd maar sneeuwt het de hele nacht waardoor er veel losse sneeuw op ligt die ’s morgens vrij snel in hopen opzij geschoven worden door de wintersporters. We zaten in een lift toen ik toegaf aan het gat in m’n maag en een broodje verorberde. Na de volgende afdaling lustte Corné ook wel een broodje en zo lunchten we in fases in de skilift in het zonnetje. Na nog een paar afdalingen zijn we bij een barretje beland waar we een bakkie thee/biertje hebben gedaan met uitzicht op de baby-piste waar 3 opgeschoten knullen aan het oefenen waren met hun snowboards. Dat was leuke tv. 

Het wonderlijke is dat m’n duim zo goed als over is en het was heftig want ik gebruik nooit pijnstilling. Dus of m’n smeerwortelzalf is nog beter dan ik dacht, of er is iets anders magisch aan de hand. Tegen half 5 zijn we er weer klaar mee en we blijken 120 km buitengespeeld te hebben. Zou m'n bewegingsring morgen wel een happy clapper zijn?