Schneeballen, dankbaarheid en nagenieten

Dinsdag 21 oktober

Gisteravond heeft mijn moeder haar magische voetreflex-kwaliteiten op mij gebotvierd. Alles wat zeer deed op m’n voeten had te maken met hormonen. En geloof het of niet, maar ik heb een prima nacht gehad. Vanavond graag weer een voetreflexbehandeling van deze getalenteerde Mutti.

Gelukkig was er wat overgebleven van de enorme traybake die we gister gemaakt hadden en konden mam en ik heerlijk warm ontbijten met het restje. Aangevuld met een gebakken ei van Erik kunnen we er weer tegen aan. We rijden naar de Achensee want dan kun je 5 km langs het water wandelen en eventueel terug naar de parkeerplaats met een ferry. Het is onverwacht schitterend weer, de zon schijnt en ik heb al bijna spijt dat ik mijn korte broek niet aan heb. Rhodé en ik krijgen zowaar zin in een zwemmetje in het meer. We keilen wat steentjes op het water en kuieren verder. Maar we zijn nog geen 2 km onderweg of unsere Mutti verveelt zich. Plat wandelen kan ze thuis ook wel. Hahahaha, dus op naar iets beters. Rhodé weet nog wel een wandeling dus een half uurtje later parkeren we de auto in een dorpje. Het is dan al wel half 12 dus eerst maar naar de plaatselijke mini-supermarkt waar iedereen een paar broodjes uitkiest aangevuld met een brie en een pakje kruidenkaas. Ik zie niet veel opties die gluten- en melkvrij zijn dus het wordt een zak chips, van die mais-gries fluffy-dingen voor een hele euro. Nou ja, ik heb een top ontbijt waar ik nog uren op kan teren.

We wandelen richting de Wolfsklamm kloof waar een mooie wandeling te doen zou zijn. Maar dan blijkt dat je 6 euro pp moet betalen. Erik is er al meteen helemaal klaar mee, echt overal moet je voor betalen hier in Oostenrijk. Voor parkeren, voor plassen en zelfs voor een wandeling in de natuur. Ik moet zeggen dat ik daar ook wel een beetje pukkeltjes van krijg. Mam lacht zich een kriek, zij is degene die betaalt en wij maken ons druk om het geld. Dus we draaien ons om en kuieren een ander bosje in. Dat eindigt vrij snel in een woonwijk waar we nog wat ronddwalen en wat hoogtemeters maken. Het uitzicht is trouwens wel echt schitterend over de bergen. We ploffen neer op een muurtje, eten onze lunch waaronder brood met schuifkaas zoals mam dat noemt: men neme een stuk brood en een brok camembert en het komt goed. We zijn een beetje klaar met alle mislukte plannetjes, dus we rijden naar Ried im Zillertal waar de Zillertaler Hohenstrasse start. Da’s een weg door de bergen, ooit aangelegd zodat de boeren makkelijker het dal konden bereiken maar al snel verbeterd en omgedoopt tot toeristische attractie. En je raadt het al: er wordt tol geheven. Maar eerlijk is eerlijk, voor die 10 euro per auto kun je wel een dikke 30 km door de hoge bergen rijden met prachtige uitzichten. We hebben zelfs aan de overkant van het dal de bergtop met het kruis kunnen ontdekken waar we gister stonden. Halverwege zien we een restaurantje en zitten heerlijk met onze snoet vol in de zon op het terras. 1 tee, 2 tassen kaffee en 1 milchkakao mit sahne zijn zo besteld. Voor de 3 apfelstrudel komt ze terug: er is er nog maar eentje. Intussen is de helft naar de wc dus Rhodé en ik bestellen random 2 andere stukken taart. Ik ontdek friet met mayo dus bestel dat. Helaas is deze friet in plaats van zout bestrooit met een of andere paprika-kruidenmix wat het een stuk minder lekker maakt, maar het vult wel.

Het is een super leuk plekje waar we zitten. Aan de ene kant hebben we uitzicht over de prachtige bergen en aan de andere kant is een soort speeltuin/kinderboerderij. Er komt steeds een geurtje langs wat me ergens aan doet denken maar ik weet niet direct waaraan. Tot Rhodé zegt: ik ruik steeds geitenkaas! Haha, ik denk dat het van de geitjes af komt want ik heb geen geitenkaasmakerij gezien. Ook de konijntjes zijn superschattig. Allemaal kleine kinderen die een zakje voer gekocht hebben en ze de hele dag vetmesten.

Als alles op is en we een beetje uitgebuikt zijn stappen we weer in de auto voor deel 2 van de route. Ook hier stoppen we zo nu en dan om alles goed te bekijken en een stukje de berg op te rennen of op de houten vangrails een zweefstand te doen. Erik bezorgt mam een halve rolberoerte door net te doen of hij eraf valt, maar er is nog ruimte zat voordat de berg echt schuin wordt.

Het plan was eigenlijk om vanavond uit eten te gaan in een authentiek Oostenrijks restaurantje maar iedereen zit proppie-vol van alle taart en friet rond 14 uur en we hebben nog heel wat afbakbroodjes, kruidenboter, ander lekker beleg, chips en chocola. Dus we stellen een filmavondje voor en gooien dat lekkers op tafel. Dat ruimt meteen mooi op voor morgen want dan gaan we weer een stukje terug richting huis rijden.

Woensdag 22 oktober

Rond half 8 is iedereen wakker na een prima nacht. Ik ben nogal van de efficiente dus loop alvast met wat spullen naar beneden om in de auto te zetten, ruim van alles op, wissel matrassen om (Erik lag de eerste nacht op een hard matras en we hadden ‘m omgewisseld met eentje uit het 2p bed waar ik in lag) Alvast eitjes bakken en de tafel dekken. Na het ontbijt rijden we tegen half 10 weg en voor we de snelweg op gaan gooi ik de tank lekker vol. Diesel en benzine kosten hier in Oostenrijk maar 1,47. Ik rijd de eerste 250 km. We zijn Oostenrijk nog niet uit of de regen komt met bakken uit de hemel. En zoab is blijkbaar nog niet doorgedrongen in Duitsland dus het is een pittig ritje. Mam lust na een uurtje al een bakkie koffie maar we weten het te rekken tot 2,5 uur ;-) Rhodé vermaakt me met het laten horen van super grappige filmpjes dus de rest van de rit zit ik in mijn hoofd met opmerkingen als: ‘Ik wil kaas, ik ben ook een klant’ en ‘Your mouth moves like a rat, yappa, yappa, yappa’.

Na de toilet-koffiepauze pakt Erik het stuur over en geloof het of niet, maar hij krijgt gewoon nog anderhalf uur zon tot aan Rothenburg.

Erik had van een collega gehoord dat Rothenburg echt de moeite waard was en ik had gelezen dat het gebruikt is voor opnames van de Disney film Pinokkio. Terwijl Erik auto reed heb ik een restaurantje gezocht in de buurt van P4 wat tegen het centrum aan ligt. En inderdaad, met 5 minuten lopen staan we voor restaurante Michelangelo waar we naast Duits en Engels vooral authentiek Italiaans horen. We gaan allemaal voor een pizza. Zelfs ik want er is een optie Glutenfrei. De laatste keer dat ik in een pizzeria aan een Italiaan probeerde uit te leggen dat ik geen mozzarella en geen kaas op mijn pizza wilde sloeg hij een kruis onder het slaken van een ‘Mama Mia’ maar deze man keek zonder blikken en blozen op en zegt: Ah, glutenfrei und laktosefrei!

We hebben alle 4 gesmikkeld en verlaten voldaan het restaurant om het sprookjesdorp eens verder te verkennen. Het is warempel of je een kerstfilm inloopt. We duiken zo’n winkel in vol frutsels en verbazen ons over wat mensen kopen. Rhodé kiest een schneeball uit, een lekkernij die al eeuwenlang geserveerd wordt hier. Het zijn reepjes zanddeeg opgerold tot een bal en gefrituurd. Daarna bestrooid met poedersuiker. Inmiddels is het uiteraard verkrijgbaar in elk denkbare smaak.

We kuieren verder, staren naar mooie gevels, bekijken een kerk en een vlooienmarkt en stellen ons voor hoe de mensen hier al eeuwenlang rond gelopen hebben. Rond half 4 stappen we weer in de auto en tuf ik een paar uurtjes weg. Zo nu en dan regent het en tegen de tijd dat het gaat schemeren en we in een file belanden is bij mij de koek goed op. Het duurt nog een hele tijd voordat er een parkeerplaats komt maar Erik mag de laatste 3 kwartier rijden. De parkeerplaats is vol dus ik parkeer de auto achter een vrachtwagen op de vluchtstrook en we ruilen van plek.

Tegen zevenen zijn we bij supermarkt de Rewe wat ongeveer een minuutje van ons appartement is. Erik en Rhodé gaan voor een grote emmer sahnejoghurt (zeg maar de griekse yoghurt 10% vet) met 2 bakjes frambozen en Rhodé scoort er nog een maaltijdsalade bij. Ze hebben al helemaal zin in een groot glas mandarijnensap en drinken dat weer lollig op. Mam eet een hapje yoghurt mee en ik vind een bakje kalamata-olijven humus en heb nog zelfgebakken glutenvrije crackertjes. Mam en ik zijn nog bezig onze pizza van vanmiddag te verwerken dus na een paar happen zijn we er wel klaar mee. Bakkie thee erbij en op tijd naar bed. Onder het kopje foto's staan er trouwens nog een hoop meer.

Donderdag 23 oktober

Rond 7 uur werd ik gewekt door de vrolijke, maar intense geluidjes van Erik’s duolingo. Hij heeft vast zin om naar huis te gaan ;-) Dus hups uit bed en om 8 uur zijn we bij de Rewe waar mijn reisgenoten allerlei zoete en hartige dingen uitkiezen om de laatste paar uur door te komen. Ik heb nog een stuk havermout-wortel-speculaastaart bewaard als ontbijt. En dan rijdt Erik ons naar huis, wederom in de regen. Wat een bofferds zijn we met alle dagen schitterend weer in Oostenrijk.

We hebben file want er zijn wat ongelukken gebeurd en we stoppen nog een keer voor een plaspauze en een bakkie. Net iets over twaalven zijn we in Bennekom en mam en ik rijden al snel verder richting Capelle. We belanden in een dikke file want er is een groot ongeluk gebeurd op de A12 met een paar vrachtwagens. Maar ach, we zitten droog, warm en het gezelschap is goed. En je kunt beter in een file staan dan een ongeluk meemaken. Als we iets over tweeën aankomen staat Kirsten al buiten om te helpen sjouwen en de thee staat ook al klaar. Na een bakkie en gezellig kletsen rijdt mam verder naar eigen huis en begint het grote nagenieten van deze bijzondere reis.