Workation

Zaterdag 13 december 2025

We zijn laat dit jaar en dat heeft een reden. Vandaag was de laatst mogelijke opnamedatum van ‘met het mes op tafel’. En omdat het zó lang duurde voordat duidelijk werd op welke datum de opnames voor Corné waren hebben we uiteindelijk toch maar geboekt na de laatst mogelijke opnamedatum. Inmiddels is de opname en zelfs de uitzending allang geweest en hadden we vandaag alle tijd om eerst bij m’n schoonmoeder een bakkie te doen en meteen wat naalden te zetten. Daarna kijken we bij mijn moeder in het atelier waar ze schilderlessen volgt. Haar schilderij is uiteraard de mooiste ;-) Kirsten en Yara zijn gezellig mee, een volle maar erg leuke dag.

Eenmaal thuis maakt Kirsten zowel glutenvrij pizzadeeg als ‘normaal’ pizzadeeg want de kans is erg groot dat we de komend 10 dagen geen pizza eten. En ach, we genieten er zo van. Dus onder het genot van een goeie pizza met een glas wijn kijken we met z’n drietjes (want Yara hebben we vanmiddag afgeleverd bij haar schoonzus voor een gezellige avond) de laatste aflevering van ‘het perfecte plaatje’.

De tassen zijn ingepakt, de wekkers staan om 3:45 en ik duik zo m’n bed lekker in.

Zondag 14 december 2025

3:45 de wekker. Het heeft enorme wintersport-vibes om zo vroeg op te staan. Maar in de tas geen handschoenen maar bikini en korte broek. We rijden om 4 uur de straat uit en via de nieuwe A16 zijn we zo’n 45 minuten later bij Schiphol. Kirsten rijdt de auto weer naar huis en duikt dan heerlijk haar warme bedje weer in. Een van de vele voordelen van een dochter die weer thuis woont.

Het is op Schiphol even bordjes zoeken en lang wandelen maar om 5:05 zijn we al door de douane. Onze tassen rollen er zowaar in 1x doorheen en worden niet opengemaakt. Ik heb de laatste tijd nogal last van brandend maagzuur en als ik er niet van kan slapen neem ik een beetje baking soda: je laat een paar grote boeren en de boel is geneutraliseerd. Dus ik heb een potje wit poeder in m’n toilettas….Nou ben ik vrij naief, maar wit poeder en douane schijnt niet zo’n goeie combi te zijn. We wandelen verder naar de gate, ploffen op een stoel en toveren onze e-readers tevoorschijn. Nog even naar het toilet en onze waterflessen bijvullen en dan mogen we al boarden. Corné zit op 23F en ik op 37C. Wij zijn namelijk van ‘travel light’ en reisden altijd alleen met handbagage. Nu de handbagage nóg kleiner gemaakt is hebben we 1 cabine-bagage bijgeboekt. Dus dat betekent eigenlijk dat we 1 extra rugzakje hebben met onze hardloopschoenen en al mijn zelfgebakken crackers en glutenvrije broodjes. Maar goed, als je boekt moet je dus 2 losse tickets boeken want anders boek je allebei een extra tas en dat kost nogal wat tegenwoordig. Bovendien nemen we niet genoeg troep mee om dat te vullen. Het gevolg is dus wel dat je dan niet bij elkaar neergezet wordt. Ach, het is maar 4 uurtjes vliegen, maar toch.

Corné heeft de extra tas op zijn naam staan en dan val je opeens in de categorie ‘priority’. Dus hij moest eerst boarden en ik ging als een van de laatsten aan boord. Ik zag ‘m al van verre zitten: ingeklemd tussen een raampje, het schuine plafond boven hem en een echtpaar ernaast. Ik bied nog aan dat hij mag ruilen met mijn plek, ik zit immers aan het gangpad wat het meest gunstig is voor iemand met zijn lengte maar hij vindt het wel best zo.

Ik beland naast 2 gezellige meiden die sinds een maand of 3 een relatie hebben en voor het eerst samen een weekje weg gaan. Ik weet waar ze wonen, hoeveel broers en zussen ze hebben en dat ze vanmorgen zijn afgezet door de ouders van een van de dames want die wonen in Hillegom, lekker dichtbij Schiphol ;-) Ze gaan een weekje all-inclusive in Costa-Adeje. Dan krijg ik een appje van Corné dat de hele rij voor hem nog leeg is. Ik schiet een stewardess aan en vraag of ik die kant op mag. Dat is prima, maar wel pas na het opstijgen want dat heeft iets te maken met de gewichtsverdeling van het vliegtuig. Ik snap alleen niet waarom dat met het dalen dan geen rol meer speelt.

Na het opstijgen zeg ik de meiden gedag en wandel zo’n 15 rijen naar voren waar het echtpaar een rij naar voren verhuisd blijkt. Het resultaat is er niet minder om: we hebben samen een rij en dat is heel chill. Ik bekijk een webinar en maak driftig aantekeningen. Daarna luister ik met m’n noise cancelling koptelefoon naar Bach cello suites terwijl ik in m’n leesboek duik. Zo fijn die koptelefoon! Die heeft me bij al heel wat vliegreizen het leven aangenamer gemaakt. Het scheelt zoveel geluid en daardoor ben is het veel minder vermoeiend. Bijkomend voordeel is dat het de huilende baby 5 rijen verderop ook wegfiltert. Op een gegeven moment gaat Corné naar het toilet. Ik vind het wel lekker om regelmatig te staan dus ik maak nog maar eens een wandelingetje naar het toilet. De meneer voor mij hoeft toch niet dus kom ik na Corné het toilet in. Het eerste wat ik zie is zijn paspoort op de grond naast het toilet. Wat een gelukje zeg! Want wat een gedoe als je ontdekt dat je paspoort kwijt is. Blijkbaar uit zijn broek gevallen ofzo. Dat krijg je ervan als je 25 jaar lang samen aan boord gaat en je vrouw ervan houdt om controle te hebben en alles gestructureerd te doen en allebei de paspoorten bij zich houdt op een vaste plek en je dan opeens allebei los moet boarden. Duzzz, we zijn weer heel dankbaar dat dit zo soepeltjes is afgelopen.

De gezagvoerder vertelt dat we op 10,5 km hoogte in een lekkere wind-mee luchtstroom met 990 km/h richting Tenerife gaan en we landen een half uur eerder. Wij wandelen de bagagebanden voorbij en bij de autoverhuur is het dan nog vrij rustig. We hebben thuis al van alles ingevuld en betaald en krijgen vlot de sleutel en aanwijzingen waar we de auto kunnen vinden. We lopen naar buiten en worden getrakteerd op een zonnetje en palmbomen. De auto heeft nogal wat schade die nergens vermeld staat dus we maken uitgebreid foto’s en video’s waarna we koers zetten richting Playa Escondidas. We verbazen ons over de sneeuw die we op El Teide en de omringende lagere bergen zien liggen. Dat hebben we nog nooit gezien!

We houden ervan om nieuwe plekken te ontdekken, maar deze trip is laat geboekt en veel keuze was er niet meer. Maar dat mag de pret zeker niet drukken. Wat een bofkonten zijn we en hoe lekker is het om ergens te komen waar je de weg kent en hoe je geniet van het gaan naar plekjes waar je ooit al zo van genoten hebt. We parkeren de auto en verruilen onze spijkerbroek voor een korte broek. Ik kieper een rugtas leeg in de achterbak en vul ‘m met badlakens, zwemkleding, e-readers, een zakje chips en een fles water. We wandelen de vertrouwde route van 1,7 km richting de playa naar ‘ons’ privé-strandje en duiken om 11 uur ’s morgens meteen de zee in. De rest van de middag bestaat uit lezen, zwemmen en dutjes doen.

Eind van de middag rijden we via de Lidl naar het appartement. We hebben instructies gekregen hoe we het hek kunnen openen en wat de wifi-code is. Omdat we zo laat geboekt hebben zitten we niet aan de kust maar ergens halverwege een berg, maar wel met uitzicht op de oceaan. Het blijkt een paradijselijk plekje te zijn. We gooien onze bagage en boodschappen naar binnen en het grote voordeel van reizen met weinig zooi is dat je in no-time met een wijntje en wat lekkers op de veranda zit met je snufferd in de zon te genieten van het magnifieke uitzicht.

Als de zon onder is wordt het direct fris en verhuizen we naar binnen. Vooral de stenen vloer is erg koud binnen en Corné ontdekt een airco die ook kan verwarmen. We kijken een aflevering van ‘onze boerderij’ waarna Corné nog sport kijkt terwijl ik m’n verhaaltje schrijf. En dan is het al vroeg bedtijd, wat een fijne eerste dag.

Maandag 15 december

We zijn gewend – en ik had ernaar uitgekeken – om op Tenerife onder een dun dekentje met amper iets aan te slapen. Maar het was koud vannacht dus ik sliep in m’n eskimo-pak en heb uit de andere slaapkamer een extra dekbed gepakt. Nou is dekbed een groot woord voor dat hele dunne flutsje wat erin zit. Ons zomerdekbed is een stuk dikker. Zelfs Corné had de fleecedeken van de bank erover heen liggen en dat zegt iets.

Maar op deze manier hebben we allebei een heerlijk lange nacht gehad. Om 7:30 gaat wekker zodat Corné om kwart voor 8 achter zijn laptop kan zitten. In Nederland is het namelijk een uurtje later. Terwijl hij z’n eerste meeting in gaat bezorg ik hem een kop koffie en met m’n ontbijtje en potje thee ga ik met m’n eigen dingen aan de slag. Corné kan z’n oortjes nergens vinden dus Kirsten maar een appje gestuurd of ze nog thuis liggen. Gelukkig heeft hij wel z’n noise cancelling koptelefoon mee dus dan daar maar de meetings mee doen. En anders wordt het een gevalletje reisverzekering.

Het is echt koud in dit huis, vooral de vloer is niet te doen. Ik heb dikke wollen sokken aan en nog verlangen we naar onze sloffen. Gelukkig liggen er een paar losse kussens op de bank dus eentje mag dienen koude-barrière onder Corné’s voeten als hij aan het werk is. De airco-verwarming doet z’n best maar hij hangt hoog en het is een hoog plafond dus meer dan de ergste kou eraf halen lukt niet. En ergens snappen we het wel, op Tenerife wil je door het jaar heen eerder verkoelen dan verwarmen.

Ook vannacht heeft het geregend zien we. We houden nauwlettend de zon in de gaten maar er is een megagrote dikke wolk die boven de berg hangt. En die daar blijft. Af en toe piept de zon erdoorheen en dan rennen we even naar buiten om zon te slurpen.

Wat nog niet eerder gebeurd is: om 12:30 zegt Corné: ik ben wel klaar voor vandaag. Dus ik maak een lekkere lunch klaar, afgestemd op ons beider stofwisselingstype (meer vlees/vet voor Corné en alles gegaard en meer koolhydraten voor mij) en daarna gooien we een rugtasje vol nuttigs en springen in de auto.

Corné heeft op komoot gekeken en slim nagedacht: die wolk blijft boven de berg hangen en aan de kust is het zonnig, dus rijden we de berg af en parkeren in Los Cristianos. Daarvandaan start een wandeling. Ook heerlijk de natuur in en lekker rustig. Ik doe het zó goed op zon en warmte. Zodra de zon gaat schijnen en de temperatuur rond de 20 graden komt krijg ik enorme bewegingsdrang. Ik leef helemaal op en wil huppelen, klauteren en klimmen. Dus ik kan m’n lol op hier. Je kunt me bijna niet gelukkiger maken dan me in de zon in korte broek een berg op te laten zweten.

We ontdekken dat ik het makkelijker vind lopen om op zo’n oneffen ondergrond een berg op te lopen dan op een vlak asfaltpaadje. Dan krijg ik opeens last van pijntjes. Corné heeft het eerder andersom ;-) Ik heb geluk: hij draagt de rugzak. Ik bied een keer of 4 aan ‘m over te nemen maar hij gunt mij geen kletsnatte rugzak en daar ben ik blij om. Op de top zijgen we neer op een rots en drinken water terwijl we alle kanten uit koekeloeren. Over Los Cristianos, aan de andere kant zien we het vliegveld, verderop de bananenkwekerijen en in de richting van ons huisje een grote wolk boven de berg. Dan huppelen we de berg weer af waarbij we voorgelaten worden door allerlei jonge stelletjes. Zitten wij motorisch zo goed in elkaar? Hebben we het met de paplepel ingegoten gekregen of hebben die jongelui hun jeugd doorgebracht met computerspelletjes in plaats van van steen naar steen springen?

Eenmaal beneden plakken we er nog een kilometer over de boulevard aan vast zodat we bij het strand komen voor een duik. Dat doet een mens goed. Dan rijdt ik ons terug in het kader van zelfstandigheid. Ik kan prima autorijden en toch zit er een aarzeling in me om in het buitenland te rijden. Plus een gewoonte dat Corné het altijd doet. De 10 minuten haarspeldbochten naar ons huisje is een mooie oefening voor hoe je het beste kunt terugschakelen en op welk moment je weer gas moet geven als je dit met onze RV zou doen. En eigenlijk vind ik het hartstikke leuk.

Ik gooi onze kleren in een spoelwasje en na een douche ploffen we op de loungebank met wat lekkers. De zon komt inmiddels onder die wolk uit waardoor we heerlijk in de warmte zitten met schitterend uitzicht. We genieten nog anderhalf uur en staren tot de zon weg is. Dan is het ook meteen koud en dus gaan we naar binnen. Met het bord op schoot kijken we een aflevering van Heel Holland Bakt (Kers: die moet je dus ook even zelf kijken, alhoewel ik wel benieuwd ben of je ook zo’n chocoladebakje gaat maken met kerstkransjes erin)