Naar de mis en heeeeeel veel buitenspelen

Zondag 19 oktober

Ik was kapot moe na de reis en m’n brakke nacht maar ik zit weer in zo’n periode dat ik slechter slaap dus het was alsnog na enen voor ik in een lichte slaap viel. Beetje jammer maar het is wat het is. (alhoewel: misschien moet ik de tijd eens nemen om mezelf te prikken op hormonen want het zal wel iets hormonaals zijn, het komt en gaat bij mij. Opeens slaap ik dan weer maanden als een roosje)

Om kwart voor 3 ging er een of ander luchtalarm af. Ik heb ‘m eerst geprobeerd in mijn droom te verwerken maar toen dat niet lukte en ik me besefte dat het een alarm was en ik iemand op de gang hoorde lopen dacht ik: als we moeten vluchten komen ze me wel halen. Na een poosje ben ik weer in slaap gesukkeld tot half 8.

Erik zat al lekker aan de koffie en ik ben met een potje thee m’n verhaaltje gaan schrijven. Langzamerhand druppelde iedereen binnen en toen ik m’n verhaaltje af had stond magisch het ontbijt klaar inclusief een heerlijk gebakken ei met spek. Na het ontbijt hebben we nog wat aangerommeld, de normale dingen als poepen en douchen enzo die je nooit vertelt maar die iedereen doet.

Om 10 uur begon de dienst en het is wel een hele minuut lopen dus we waren er mooi op tijd. Er zitten al aardig wat mensen voor wat ik gewend ben in een Roomse kerk. Mijn hele ervaring is gebaseerd op 3 diensten die ik ooit meegemaakt heb, dus ik zou mij niet al te serieus nemen. We schuiven in een bank en zijn aangenaam verrast dat er een heerlijk kussen op de bank ligt. Iedereen houdt z’n jas aan want volgens mij valt dit kerkje niet te verwarmen. Het is overigens een prachtig onderhouden kerk. Zit strak in de verf, compleet met mooie plafondschilderingen en de hele kruisweg uitgebeeld op de muren. Voorin staan zo’n 10-15 kinderen in witte gewaden en intussen stroomt de kerk helemaal vol. Het is vandaag wereldmissie-dag als ik het goed begrepen heb en deze gemeente heeft iets met de Filipijnen en Soedan. Verder is mijn Duits niet heel erg goed maar uit het verhaal van de priester maak ik op dat de vrede iets is wat we van God krijgen maar zelf ook moeten doorgeven. Kijk om naar de ander, maak contact. De kinderen doen nog een stukje en er is een koor wat verrassend moderne liederen zingt en echt mooi meerstemmig. Genieten. Laatst was ik in een Roomse dienst waar zo’n beetje alles in het Latijn ging maar hier is alles Duits waardoor de hele gemeente (behalve wij) snapt waar het over gaat. Tot de priester de geloofsbelijdenis gaat opzeggen. De hele gemeente murmelt mee en wij kunnen ‘m woord voor woord meezeggen in het Nederlands. Dat voelt toch verbonden over grenzen heen. Mooie ervaring was dit, en wat een leuke actieve gemeente in zo’n klein dorpje.

Na de kerk zijn we in ons appartement een bakkie gaan doen, hebben we nog wat gegeten en zijn we in de auto gestapt richting de Schlegeis Stausee. Dit is een stuwmeer op een uurtje rijden en het zou er mooi wandelen zijn zonder al te veel hoogtemeters. Erik rijdt ons er naar toe maar voordat we er zijn belanden we achter een paar auto’s voor een slagboom. We moeten 18 euro betalen om het laatste stukje berg op te mogen. Vervolgens staat er op een bord dat we nog 12 minuten moeten wachten want het is omstebeurt eenrichtingsverkeer.

Mam heeft van de week nog nieuwe nordic walking stokken gescoord die inschuifbaar zijn. Ze stelt ze in op een fijne lengte en gaat er met een verrassend hoog tempo vandoor. We wandelen gezellig met elkaar op en kijken intussen onze ogen uit. De kleuren van de bladeren, de watervallen, de blauwe lucht, de ruige bergen, alles is even mooi. Mam geniet zich helemaal suf, maar ach, dat doen we allemaal. We ploffen halverwege op een picknickbank neer met uitzicht op de enorme waterval. Vlak ernaast tussen de bosjes staat een enorme poepende vrouw, uitgesneden uit een boom. We hebben er lol om en zeker als we het bordje erop lezen: of je je wc-papier opruimt als je poept in de natuur ;-)

Op de terugweg nemen Rhodé en ik nog een kleine detour door lekker te klimmen en klauteren over de met rotsblokken bezaaide helling. Dan krijgen Rhodé en Erik het in hun bol om te gaan pootje baden in het riviertje en even later zit Rhodé weer in een boom. Mollengenen denk ik.

We nemen nog een kijkje bij het stuwmeer en dan rijd ik ons terug. We hebben nog een pauze van 16 minuten bij het eenrichtingsverkeer-gedeelte waar Erik en Rhodé nog wat klauteren over de stenen in de rivier. Ik ontdek dat ik het rijden in de bergen eigenlijk best wel leuk vind, normaal doet Corné dat en ik vind het altijd een beetje spannend en denk dat ik het niet zo goed kan. Maar ik kan het prima. De volgende stop is even koekeloeren waar de start is van Klettersteig Talbach. Na wat zoeken vinden we de parkeerplaats bij een restaurantje wat helaas gesloten blijkt te zijn. Het idee is morgen via ferrata te gaan doen met Erik en Rhodé. Mam blijft dan een boekje lezen of puzzelen in het appartement ipv in het restaurantje zich te vermaken. Ook goed.

We chillen even op de bank met een zak chips waarna Erik en ik eten koken: pasta pesto met kip en courgette. Ik vergeet de tomaatjes in de oven te stoppen en ik ontdek dat ik vergeten ben balsamico-azijn mee te nemen dus ik verzin op het laatste moment een andere optie. Ik gooi ze in een koekenpan met wat olijfolie en een scheut rode wijn. Deksel erop en een paar minuutjes laten gaan. Nomnomnom….dat blijkt super lekker te zijn!

Rhodé stelt voor dat we een film gaan kijken met thee en een ijsje in de woonkamer. Het wordt Forrest Gump, zowel mam als Rhodé kennen die niet en voor mij en Erik is het ook honderd jaar geleden dat we die gezien hebben. Het is een avondvullend programma want de film duurt bijna 2,5 uur maar we vermaken ons erg goed.

Maandag 20 oktober

Tja, ik slaap van half 2 tot half 6 heerlijk diep. Daar ben ik maar gewoon blij mee. Dat lijkt me de beste instelling om de dag weer goed door te komen.

We zijn allemaal een beetje chill vanmorgen waardoor we pas om 9:15 aan de ontbijttafel zitten. We genieten wederom van Erik’s gebakken eieren en na nog wat gegoogle van mij rijden we eerst langs de Spar waar mam, Erik en Rhodé lekkere dingen als lunch uitzoeken. Ik heb een stuk haver-wortel-speculaaskoek in m’n tas gegooid en samen met wat flesjes water gaat het wel goed komen met ons. We rijden eerst naar de via ferrata plek waar mama met ons meeloopt naar de start. Dat is echt maar 1 minuut lopen vanaf de parking. We hebben onze klimgordels al aan en onze hilarisch prachtige helmen al op. Erik loopt er het mooist bij want hij heeft het setje van Lucas, maar Rhodé en ik hebben een oude bouwhelm op die ik jaren geleden bij de kringloop gescoord heb en waar m’n vader samen met mij van die gordeltjes in gemaakt heeft van oude keycords en wat van die kliksluitingen die ik had liggen. Niet mooi, maar werkt perfect.

Erik en Rhodé hebben nog nooit een via ferrata gedaan, maar ze zijn hartstikke sportief en Rhodé volgt zelfs een sportopleiding dus het komt vast goed. Het belooft een afwisselende route te worden met moeilijkheidsgraden van A tot en met D. En D schijnt best pittig te zijn. Overal zijn opties om uit te stappen en via een bospad weer terug te lopen naar de parkeerplaats dus het komt sowieso goed. We starten met een loopje over de rivier waarbij we op 1 kabel lopen en ons vasthouden aan 2 kabels. Mam zwaait ons uit en gaat zich dan vermaken bij de parking met een boekje en een beetje mijmeren met haar snoet in de zon en uitzicht op de bergen.

Vrij snel komt er een stukje met overhang wat me net te pittig lijkt met m’n arm, maar ik zie dat ik ernaast door het struikgewas naar boven kan klimmen dus dat doe ik. Verder gaat het geweldig. Ik geniet me suf, en ook Erik en Rhodé vinden het prachtig. Zoals Erik zegt: je komt op plekken waar je normaal niet kunt komen. En zo is het, je volgt de rivier, hangt aan een berg, kijkt uit over het dal richting de hoge bergen en ziet een paar watervalletjes. En dat temidden van de herfstkleuren. Op een rustig stuk sturen we mam een selfie en krijgen we te horen dat ze zich prima vermaakt. Dan nog een wiebel-wandeling hoog over de rivier over een staalkabel en nog 1 hele steile klim naar boven waarna we de berg weer afhuppelen tot we mam zien zitten bij de parkeerplaats. Erik vond het zo leuk dat hij gaat kijken of we deze vakantie hier nog een andere klettersteig kunnen doen.

We rijden verder naar Mayrhofen waar we met de Ahornbahn naar boven gaan. Het kost wat, maar dan heb je ook wat. We starten boven met onze meegebrachte lunch in de zon omgeven door hoge pieken. We zien hoog op een groene onbegroeide bergpunt een groot kruis staan met een pad wat er naar toe slingert. Die kant gaan we op. Mam zegt nog: dat haal ik nooit, maar dan ga ik wel op een bankje wachten tot jullie weer terugkomen. Soms waait het flink en is het koud, maar als de wind weg is is het heerlijk warm.

250 hoogtemeters later staat ze gewoon bij dat kruis hè. Kanjer is het. Gewoon rustig stapje voor stapje en af en toe uitrusten. Mam schrijft nog een mooi dankwoord in het schrift wat bij het kruis in een kastje ligt en we kijken onze ogen uit naar de prachtige omgeving. We zien waar pap en mam 60 jaar geleden in ganzenpas met een dikke rugzak op over de bergruggen liepen van berghut naar berghut. Mam vertelt herinneringen aan hoe ze elkaar leerden kennen tijdens een groepsreis; een trektocht van de GRV. Zij was 18 en dit was haar eerste echte vakantie. Ze liepen door de sneeuw en stapten in elkaars voetstap. Tot mam haar voet neerzet en het stuk sneeuw afbreekt. Ze glijdt zo de berg af. Pap die achter haar liep grijpt haar rugzak en probeert met z’n hakken in de sneeuw hun val af te remmen. Ze eindigen onderaan op de rotsen. Ze overleven het zonder ernstige verwondingen maar zijn bont en blauw en paps been ligt een beetje open. Maar niks waar een commando zich druk over maakt ;-) Wat een romantisch verhaal hè.

Op de heenweg vinden we een kaart voor de Ahornbahn met de datum van vandaag. Dus ergens op deze berg loopt iemand rond die straks stress heeft als hij z'n kaartje van 39 euro kwijt is. Erik zet 't kaartje rechtop midden in het pad en ik zet er een stapeltje stenen naast. Zo valt het wel op.
Het afdalen gaat ook super goed en het kaartje is weg, we gaan ervanuit dat we een goeie daad verricht hebben. Rhodé en Erik klauteren nog een stukje naar beneden omdat ze sneeuw zien liggen. Nu kunnen ze zeggen dat ze in de sneeuw gestaan hebben want ze staan allebei met een voet op dat stukje sneeuw ;-) Ze spelen nog wat bij het watertje en daarna doen we een bakkie in het restaurantje waar de Edelweis lustig in het tuintje bloeitWe nemen om 16 uur de gondel weer naar beneden. We halen in een supermarkt in Mayrhofen nog wat boodschappen en zijn rond 17 uur weer thuis.

De een doet z’n duo-lingo oefeningen, er douchen er een paar en dan snijden we met elkaar de groente terwijl de aardappeltjes voorkoken. Hups alles in de oven en zo smikkelen van een lekkere traybake. We hebben allemaal weer intens genoten van deze dag, en mam stiekem het meest. Ps. onder het kopje video's heb ik er een paar geupload.