Plan B

Woensdag 4 februari

Na pas heel laat inslapen, vervolgens een mooi aantal uur super diep, word ik wakker alsof er een vrachtwagen over me heen is gereden. Zou dat het effect zijn van diep slapen of die ene cocktail? Ik vermoed dat ik eindelijk m’n diepe moeheid aan het loslaten ben in plaats van elke dag op het kleine beetje lichte slaap denken: vanavond mag ik weer naar bed, maar ik ga deze dag doorkomen en ik ga alles zo goed mogelijk doen.

Een kop thee en een stevig ontbijt laten me een ander mens voelen. Dat stevige ontbijt is omdat we verwachten pas om 14:30 de boot terug te nemen vanaf Lobos en daar dan een late lunch te doen. Als dat stevige ontbijt achter de kiezen is krijg ik een appje: het tripje is geannuleerd ‘due to bad sea conditions’. Dus de zee zal wel te wild zijn ofzo. Zitten we dan met onze volle buik. We mogen omboeken naar komende zondag want voor die tijd gaat het niet beter worden. Nu is het hier heerlijk, maar ik heb een geweldig leuke, lieve man thuis zitten die ik mis, en ik heb ook weer zin om m’n cliënten te helpen. Dus doe m’n geld maar terug.

Maar een plan B bedenken dan.

Kirsten vraagt al snel of ik kan kijken op Komoot voor een wandeling in de buurt van Calderon Hondo. En jawel, daar popt een wandeling op van rond de 5 km naar een vulkaan. Zien we die toch nog. We kunnen er zelfs nog een klein rondje aan vastknopen langs wat oude gebouwtjes. Prima, gaan we doen. Komoot weet zelfs waar we moeten parkeren. Super handig.

We springen in de auto met een flesje water en besluiten verder niks nodig te hebben. Een klein uurtje later parkeer ik de auto strak langs de kant van de weg. Blijkbaar is het een toffe wandeling want het lijkt druk. Het is nog steeds grijs, maar als het goed is gaat om 15 uur de zon schijnen dus dat gaat het hoogtepunt van de dag worden. We lopen richting de vulkaan en onderaan staat een bord met grote pijlen rechtsaf en de dreigende boodschap dat de boete 3000 euro is als je van de paden afgaat. We besluiten braaf te zijn en er ontspint zich een gesprek over welke dingen wel en niet 3000 euro waard zijn in het leven. En dat het dus allemaal relatief is. Want een wereldreis voor 3000 euro is natuurlijk een koopje, maar voor een goed boek heb ik het niet over. En je moet het ook maar hebben, ik vind 3000 euro sowieso een enorme smak geld.

Op de route rond de vulkaan komen we een paar kamelen tegen met toeristen er bovenop. Zeker ook over komen waaien met het saharazand.

We lopen bijna om de hele vulkaan heen en dan mogen we een stukje naar boven om erin te kijken. Het is een krater. Het uitzicht is prachtig, we ergeren ons aan de mensen die overal de chipmunks aan het voeren zijn want hé, laat de natuur de natuur. Als je wilde beesten gaat voeren worden ze uiteindelijk agressief als ze een keer niks krijgen. En terecht. Dus kappen met die onzin. Maar goed, mensen denken niet na. Beetje jammer.

We breiden het rondje nog een stukje uit langs de oude gebouwtjes (veel ouwe stenen) en wandelen weer terug. We zijn allebei een beetje mêh, een soort van geciviliseerd chagrijnig. Dus we zeggen niet zoveel en lopen in een vrij hoog tempo terug naar de auto. Daar gaan we verzinnen wat we gaan doen. We hakken de knoop door: geen zin in nog ergens een wandeling dus we rijden in een kwartiertje naar Corralejo waar een winkelcentrum zit. Daar koekeloeren we wat rond tot het ontbijt ver genoeg verteerd is voor de lunch.

In het kwartier rijden benoemen we ons chagrijn en vinden het eigenlijk wel grappig dat we het tegelijk hebben. Dat scheelt gedoe. Bovendien is het niet raar als je opeens 24/7 samen bent dat je elkaar wel eens even zat raakt, vooral als je leuke plannen niet doorgaan. Zo, dat is weer vanzelf opgelost. We parkeren de auto en lopen de winkelstraat in. Die bestaat uit dure oninteressante winkels afgewisseld met souvernirswinkels die net zo oninteressant zijn. Tussendoor zie ik nog een groot uithangbord met: Fish Therapy en mijn eerste gedacht is: hoezo moeten de vissen hier in therapie???? Maar het hele idee is dat je met je voeten in een bak water gaat zitten waarna de vissen je dooie huidcellen opknabbelen. (en ja, ik weet dat sommigen mensen met eczeem daar enorm baat bij hebben)

We zijn dus in geen enkele winkel geïnteresseerd, maar slaan wel op dat er een grote ijssalon is. Die onthouden we voor het toetje!

We slaan af en zien in de verte de zee. Op de boulevard zien we een restaurantje waarvan de menukaart er goed uitziet. Het restaurantje oogt leuker dan degene die we gister hebben gezien. Dus waarom zouden we doorlopen? We ploffen neer bij een tafeltje en de zon piept tussen de wolken door. Ons uitzicht is over zee waarbij in de verte een groep golfsurfers in het water ligt met een bootje erbij voor de veiligheid.

M’n moeder adviseerde gister mosselen en naar je moeder moet je luisteren. Dus dat bestel ik. Met friet erbij want dat vind ik zo lekker. Kirsten gaat voor de vis van de dag. De mosselen zijn wat taai maar de friet maakt dat goed en eigenlijk had ik niet eens hoeven eten voor een topmiddag want Kirsten zit zo intens te genieten van haar vers gebakken vis dat dat voldoende is om iedereen in een straal van 5 meter te laten lachen.

Als we onze buiken rond gegeten hebben kuieren we terug richting de auto. Uiteraard duiken we nog even de ijssalon in waar ik nauwgezet de allergenenkaart bestudeer. Chocola lijkt een melkvrije optie te zijn….en dan zie ik opeens dat snickers melkvrij is. Ik hou van snickers. Ik hou van pinda’s, caramel en pure chocola. Dat is echt een topcombinatie. En hier hebben ze ‘m gewoon melkvrij!

Kirsten gaat voor een bolletje ferrero rocher en ik dus voor snickers. Een bolletje kost 3 euro en vult een compleet bakje met een grote toef erbovenop. Dat zou ik Nederland 3 bolletjes zijn. Het is veel, en ik ga ervan genieten ook! Daarna komt er vast een suikerdip maar daarin houden we elkaar wel wakker ;-) Voor de ijssalon staat een bankje dat warempel leeg is, we ploffen erop neer en smikkelen met onze snoet in de zon onze bakjes leeg.

De terugweg verloopt vlot en klokslag 3 uur rijden we de straat in. Da’s mooi want volgens de weer-app gaat dan de zon schijnen. We kleden ons om en hopen op ligbedjes op dezelfde plek als gister. We worden niet teleurgesteld en stellen onze bikini-lijven gewillig bloot aan de warme zon. Ik haal nog een potje thee en kruip weer in m’n boek. De komende paar uur worden alleen onderbroken door een welkom bijpraat-telefoontje van Corné en af en toe wat flarden gesprek van de Britten met het heerlijke Engelse accent.

Om 17:45 geven we het op, de zon zakt achter de palmbomen en het wordt fris.

Terwijl we nog een broodje en een fles water gaan halen komen we langs een rij souvenirwinkeltjes. Je weet wel, met van die wapperende jurkjes buiten, veel tasjes van abominabele kwaliteit en shotglaasjes met Fuerteventura erop. Die laatste spaart Kirsten overigens dus daar moet er nog eentje van mee. Maar we zien nog iets anders en even later staan we als 2 giechelende pubers ons te vergapen aan piemels. Piemels van zeep, maar ook heuse bieropeners van hout, piemels in de vorm van peper-en-zout-stelletjes, asbakken en koelkastmagneten. We lachen ons helemaal kapot als we een rek zien met bloemenzaadjes. Een aantal zakjes bevat zaad voor de tepel-meloen. Die willen we graag eens in het echt zien, want dit kan toch niet waar zijn.

Ons avondeten bestaat uit restjes. En da’s dubbelprima want het ruimt zo lekker op en veel honger hebben we toch niet. Morgenavond vliegen we terug.