Popcorn strand

Dinsdag 3 februari

Gister duurde het een eeuwigheid voor ik in slaap viel dus ik dacht al: we krijgen weer zo’n nacht. Maar vervolgens heb ik toch uren diep geslapen dus ik ben een happy clapper. Het is dan nog wel een wankel evenwicht maar er zit duidelijk een stijgende lijn in! Ik ben echt aan het bijtanken.

Vanmorgen hebben we weer een heerlijke slow-morning gehad met koffie en thee. Ik was lui dus Kirsten ging zelf haar broodje scoren bij de HyperDino. Het wonderlijke is dat de ene keer het broodje 0,85 kost en de andere keer 1,00. Voor hetzelfde broodje. De logica ontgaat ons, maar het boeit ook niet echt, het is wel grappig. En bovendien is ons Spaans te belabberd voor een goed gesprek over 15 cent. Kirsten heeft ooit Spaanse les gehad op de lagere school maar daar leerde ze van die rare zinnetjes als ‘de slak zit onder een paddenstoel’. Ik snap dat je kinderen van 8 niet kunt leren om een drankje te bestellen in een restaurant in het Spaans, maar dit was ook echt nutteloos.

Dus weer lunch gesmeerd en hups in de auto een uurtje rijden richting Corralejos in het noorden. Onze mobieltjes navigeren trouwens prima met apple car play, tot we bij de afslag zijn van ons dorp, dan wordt-ie er elke keer uitgegooid. Dus Kirstens gok is dat-ie precies hier van zendmast wisselt ofzo. Maar ach, dat laatste stukje ken ik de weg inmiddels wel.

Aan de rand van Corralejos word ik een onverharde weg opgestuurd. Ik rijd zachtjes want ik zit niet te wachten op opspattende steentjes met krassen als gevolg en herinner me de wijze woorden van Corné als hij tijdens de zomervakantie met onze RV over dit soort wegen rijdt. ‘Houd het stuur heel losjes vast en laat de auto zelf zijn weg zoeken’ En jawel, dat rijdt prima. De grootste gaten vermijd ik en na 5 km waar ik zo’n 12 minuten over doe komen we bij een parkeerplaatsje. Hier lopen we richting het water. In de verte valt het ruige water in turquoise-blauwe golven omver waarna de witte waterdruppels alle kanten opvliegen. Daarvoor een maanlandschap van zwarte lava-rotsen. (of magma, ik vergeet altijd welke boven en welke onder de grond is) zie videootje van de ruige zee

En aan onze voeten een heel strand vol popcorn. Het lijkt ècht zo. Officieel zijn het rhodolieten. Het zijn de skeletten van rhodophyta (rode kalkalgen) die door de zeestroming worden losgemaakt en wit aanspoelen. Ze groeien heel langzaam (ongeveer 1 mm per jaar) en sommige stukken zijn honderden tot wel 4.000 jaar oud. Het is superraar dat je er gewoon overheen mag lopen. Het voelt een beetje crimineel, alsof je in een museum gewoon met je vingers aan een eeuwenoud schilderij zit ofzo. (Meer foto's onder het kopje 'foto's).

We rijden terug, parkeren de auto en wandelen langs de boulevard van Corralejo. We hebben uitzicht op Lanzarote en zien vlakbij het eilandje Lobos liggen waar we morgen naar toe willen. Bij de pier waarvan de ferry vertrekt is een soort kleine visafslag met een restaurantje erbij. Kirsten begint al te watertanden als we de menukaart bekijken en ik zie ook zat wat ik tamelijk veilig kan eten. Dat komt vast goed morgen!

De volgende stop is bij de zandduinen. Ik gooi de auto aan de kant en we wandelen richting zee. Het waait hard dus we laten de zwemspullen en boeken in de auto. Gewoon even kijken. Het water heeft tropische kleuren, blijkbaar komt dat door dat saharazand op de bodem. Echt prachtig.

We rijden verder richting het appartement, stoppen nog bij een strandje maar ook daar waait het te hard naar onze zin. Dan nog een tussenstop bij een Aldi die we langs de route zien want de eieren en het water raken op. Eenmaal thuis ga ik alvast naar het zwembad terwijl Kirsten met een vriendin belt om bij te kletsen. Bij het zwembad blijkt veel zon en weinig wind te zijn. Wat ook veel is zijn de te dikke Britten die bijna allemaal vapen of roken. Maar ze zijn niet luidruchtig en ik vind zowaar nog 2 ligbedjes. Het is inmiddels half 2 en ik heb honger. Met m’n boek in de ene hand en m’n broodje gebakken ei in de andere los ik dat op. Kirsten komt ook en samen lezen we een paar uur weg terwijl we intens genieten van de zon. Ik hik al een poosje aan tegen een dik studieboek over stofwisselingstypes. Het is in het Engels en heeft heel veel dun papier met dichtbedrukte tekst. Maar als ik eenmaal aan het lezen ben kom ik er helemaal in en wil ik eigenlijk niet meer stoppen. Corné belt ons nog. Hij is hardlopend naar de garage gegaan om Kirstens auto op te halen die gerepareerd is. Hij heeft een pittige week met audits. Als tegen half 5 de wind toeneemt en de wolken helaas ook wordt het wat fris en gaan we terug.

We hebben geen zin om al binnen te gaan zitten en ik stel voor nog ergens een drankje te gaan doen. We checken de terrasjes in de straat maar de enige vrije tafeltjes liggen in de schaduw. We wandelen weer naar de pier en zien dan een terrasje met een luie 2-zitsbank die ons roept. We ploffen erop neer, bestellen allebei een aperol en kletsen het volgende uur weg terwijl de zon langzaam richting zee zakt. Op de terugweg scoort Kirsten nog een broodje bij weer een andere HyperDino (hier kost-ie ook 85 cent en dat betalen we ook)

Thuis kook ik broccoli en ik trek al het overige vlees van de kip en warm dat goed door. Intussen snijdt Kirsten buiten haar broodje in plakjes en zet ik er nog een potje thee bij. We gooien de tafel verder vol met serranoham, brie, aioli en kalamata-humus en zijn weer intens tevreden, er is voor elk wat wils.

Na het eten pakt Kirsten er een aantal vragen bij van een of andere website en die gaan we beantwoorden. Niet omdat we gebrek hebben aan gespreksstof, maar omdat het zulke andere vragen zijn waar je niet zo snel aan denkt. Dus er komen vragen voorbij als ‘hoe ontdekte je dat Sinterklaas niet bestaat?’ en ‘Wat is het slechtste cadeau wat je ooit gekregen hebt?’ en dat levert ook weer leuke vervolggesprekken op.

Ik bel nog even met m’n moeder voor een kletsje en een update over de gordelroos. Gelukkig gaat het elke dag beter en hebben mijn acu-behandelingen goed geholpen in het reduceren van pijn en bij het herstel. Kanjer is ze!

De samenvatting van het huisje is dat het echt oud en aggenebbisj is, maar dat de douche serieus goed is, de bedden prima slapen en de bank erg goed zit. Het elektrische kookplaatje wordt erg langzaam warm, maar als het eenmaal op stoom is werkt het prima dus niks te klagen. Het enige wat niet fijn is is dat er allemaal soort ienie-mienie miertjes rondlopen. Op het metalen aanrecht, in de keukenkastjes, op de houten bar, in de douchebak enz. Maar ach, ze komen niet in ons bed en op de salontafel hebben we ze ook nog niet gespot en daar eten we. We zijn dan wel zo slim om buiten Kirstens stokbroodje te snijden zodat we geen onnodige kruimels creëren. En al ons eten bewaren we in de koelkast. Dus echt last hebben we hier ook niet van. Het lijkt ook geen eten te zijn die ze aantrekt, ze lijken wel te leven van de lijm in de voegen ofzo en het is meer dat wij geen zin hebben in vieze pootjes op ons eten.