bak-dag en veilig thuis

Donderdag 5 februari

De nacht was matig maar dat mag de pret niet drukken van een nieuwe dag. We doen rustig aan want we hoeven pas om 12 uur het appartement uit en zijn van plan de rest van de dag door te brengen aan het zwembad. Gewoon nog een dagje niksen met zon. Het is nu nog bewolkt maar we vertrouwen op de weersvoorspelling ;-)

Mijn dag start goed met een bericht van de beroepsvereniging dat mijn vraag gehonoreerd is (iets met dat je belachelijk veel extra (dure) nascholingen moet doen naast je normale bijscholingen en je opleiding) Ik moest nog een half puntje en mijn creatief boekhouden is dus goedgekeurd waardoor het me 105 euro weggegooid geld en een saaie dag van mijn leven scheelt. Ergens in een lijstje niet-geregistreerde nascholingen (want ik heb er teveel, maar niet alles telt mee voor die extra lijst) hebben ze nu een half puntje goedgekeurd dus ik ben blij.

Rond 11 uur zetten we onze spullen in de achterbak van de auto en kuieren met de benodigdheden van de dag richting het zwembad. Handdoekje op een fijn bedje, bikinilijf in de zon, boek in de hand, fles water onder bereik. Tegen de tijd dat we een knapperig korstje krijgen laten we onze lijven sissend in het koude zwembadwater glijden. Dat riedeltje herhalen we een paar keer. Wat een heerlijk luie dag. Ik ben al op bladzijde 100 van de 400 in ‘the metabolic typing diet’ van Wolcott. Goed studieboek, ik heb zin in de volgende lessen.

We eten onze meegebrachte broodjes en luieren verder. Tegen 5 uur stappen we in de auto om richting het vliegveld te gaan. Halverwege tanken we en hebben vrij snel door hoe de tankklep opengaat: een handel op de vloer bij de bestuurdersstoel. Apple car play heeft er geen zin in maar Kirsten praat me er volledig doorheen. Eenmaal op het car rental terrein doe ik gewoon wat zij zegt: hier links, daar rechts en dan mag je daar parkeren. Terwijl we de spullen uit de auto halen komt er al een meneer van Hertz naar ons toelopen. Hij checkt of-tie volgetankt is, zet de muziek aan (?) en doet nog van alles op z’n tablet terwijl hij lekker op de maat met z'n voet meetikt. Dan loopt-ie een rondje om de vieze auto heen want het heeft een keer geregend en dus allemaal van die uitgelopen rode aarde-strepen. Hij ziet een deukje op een deur als je helemaal schuin kijkt, en als je er recht voor staat zie je niks, hij vindt het optisch vreemd maar niet interessant en maakt een paar foute grapjes. Ik mag een handtekening zetten en alles is goed. Zo, weer iets positief afgevinkt. Gaat lekker allemaal!

Op het vliegveld duiken we de toiletten in om ons weer in lange broeken en truien te hijsen. We pakken meteen onze tassen netjes in en lopen naar de douane. Daar gaat het allemaal bijzonder traag en inefficiënt. De medewerkers hebben vast een zware dag achter de rug want er wordt alleen maar geïrriteerd in het Spaans geschreeuwd en boos gekeken. We moeten onze spullen over wel 6 bakjes verdelen en als we dan door het poortje heen zijn zit er een mevrouw tegen ons te schreeuwen dat we direct onze spullen moeten oppakken en verderop alles weer aantrekken. Ja hoor eens, hoe pak ik 6 bakken in 1x op? Dus we glimlachen en knikken en negeren haar verder zoveel mogelijk. Onderaan de roltrap staat zo’n ding met  een groene smiley, een gele die iets minder blij is, dan oranje en uiteindelijk een rood boos hoofd en Kirsten drukt de rode in. Ik doe het ook en het lucht meteen op, haha. De meneer achter ons moet lachen: wat zijn ze allemaal chagrijnig hè!

We lopen verder en zien op het bord dat onze vlucht vertraagd is. Kirsten heeft direct een oplossing en ik loop achter haar aan. Alsof ze hier de weg weet leidt ze me naar een dakterras waar we neerploffen bij een leeg tafeltje en geloof het of niet, het is het enige tafeltje wat nog in de zon staat. Met een lekker briesje erbij trakteert Kirsten op een laatste aperol, da’s een mooie afsluiting van een heerlijke tijd. Ze hebben er echt een soort festivalsfeertje van gemaakt want de vloer is bedekt met kunstgras, er hangen van die gloeilamp-slingers en wat parasols. Het is een vrolijke boel met overal Nederlanders aan het bier. Er gaat een kwartier voor onze vlucht ook een TUi vlucht naar A'dam en ook die is vertraagd. We houden de tijd en de aankondigingen op het bord in de gaten en eten onze broodjes op (ik had wat van m’n havermout-wortel-speculaastaart ingevroren en die is nu mooi ontdooit)

Ik koop nog wat flesjes water voor in het vliegtuig en dan mogen we boarden. Wij wel, de TUi's weten nog niks maar als wij aan boord gaan zien we hun vliegtuig ook staan. Op de heenweg naar Fuerte was er flink tegenwind geweest waardoor ze later landden, vandaar onze vertraging. Wij stijgen uiteindelijk 45 minuten later op dan gepland, maar met de flinke tegenwind verwachten ze alsnog op de oorspronkelijke tijd te landen: om 00:45. Da’s fijn want bij gebrek aan treinverkeer op dat tijdstip Corné komt ons halen en morgen is nog een gewone werkdag.
We hebben een hele rij met z’n tweetjes, dat zit lekker ruim. Een paar rijen voor ons zitten 3 gezinnetjes met baby’s en de kleinste heeft de grootste longen. Mijn noise-cancelling kan er niet tegenop. De moeder loopt uren wiegend door het gangpad en dan kijk ik opzij en denk: ach, over 24 jaar zit je met je fantastische dochter naast je in het vliegtuig en heb je een topweek gehad. Het is het allemaal waard.

De windmee blijkt goed zijn best te doen want we lopen zelfs voor op schema, we landen om 00:24 waardoor we er maar 3,5 uur over gedaan hebben. Als wij het vliegveld uitlopen is Corné net aangekomen. Hij staat naar ons te zwaaien en ik trek een sprintje naar zijn wachtende : thuis.