Onverwachts op vriendenbezoek

Woensdag 23 juli

Het was weer zo’n nacht. Pfff, duurde echt uren voor ik in slaap viel. Maar blij dat ik in elk geval in slaap viel. Genoeg daarover. We rijden de berg op en ik ben blij dat Corné rijdt, want het weggetje wordt steeds smaller maar zelfs met tegenliggers weet hij prima om te gaan. We zetten de bus op de parkeerplaats vanwaar allerlei hikes starten. Al na de eerste meters herken ik deze wandeling van ooit in een ver verleden. Toen stonden we met Greetje en Huibert en alle kids aan Lac de Serre Ponçon en heb ik Joas naar boven gedragen. Die was toen een jaar of 3 gok ik en hield zelf lopen niet zo lang vol na z’n openhartoperaties. Ik heb er goeie herinneringen aan, ventje in m’n armen en gaan. Blij dat ik het nu niet hoef te doen, want inmiddels is het een grote vent van 16 ;-)

Wat toen ons eindpunt was, bij het kapelletje, is nu halverwege onze wandeling. Tenminste, dat denken we nog op dat moment. Want tegen de tijd dat we boven op de top van de berg staan bij weer een kapelletje en vanaf een groot kruis uitkijken over het hele Lac ziet Corné nog een leuk paadje doorgaan over de bergkammen dus dat gaan we nog doen. Als we uitkijken over het meer spotten we camping La Garenne. Daar hebben Corné en ik elkaar leren kennen in 1993. Spannende 4 dagen waren dat. Je bent 17 en in 1 klap verliefd. Overigens hebben we op deze camping verkering gekregen in 1994 en hebben we ons naast de camping (want in mei was de camping nog gesloten en hebben we wildgekampeerd) in 1996 verloofd.

We gaan verder over de bergkammen en het is regelmatig zo steil dat we niets meer zien dan de vierkante meter voor onze schoenen. Het voordeel daarvan is dat je ziet hoeveel mieren er zijn in deze wereld, en hoe ijverig ook. Regelmatig komen er een paar voorbij zeulen met een rups of halve sprinkhaan, maar ook felgekleurde stukjes blad komen voorbij. Mijn nieuwe vakantie-lievelingsbloem is hier ook volop aanwezig en Corné vindt vooral de paarse bloemetjes mooi. Hem doen ze denken aan chrysanten, mij aan herfstasters.

Als we afdalen gebeurt het altijd wel eens dat een van ons bijna struikelt of net een steentje aantikt. Wij schrikken daar niet van maar zeggen dan altijd tegen elkaar: ‘mooi dansje!’ als de ander zich met een huppeltje prima weet op te vangen. Ergens halverwege de berg stroomt er opeens water uit. We weten zeker dat nergens hoog op de berg sneeuw ligt, dus het moet van binnenuit die berg komen. Ik ken het woord bergbron, maar snap het fenomeen niet. We filosoferen er een poosje over maar snappen beide niet hoe er opeens een klein riviertje uit zo’n berg floept. We filosoferen wel meer over dingen. Tijdens deze hike hadden we het over euthanasie, dat vanuit christelijk perspectief er altijd gezegd werd dat God bepaalt wanneer je doodgaat. Maar hoe zit het dan met een geplande keizersnee? God bepaalt toch ook wanneer je geboren wordt? Goed dat zowel vanuit christelijk als humanistisch perspectief de vraag gesteld wordt of het moord is, en of je daar als arts dan bij mag en wil helpen, maar de andere kant zien we ook duidelijk, zeker als iemand terminaal is. Ik ben blij dat ik er geen oordeel over hoef te vellen.

En dan zien we opeens een soort kabouter-ingang in een boom dus ik heb er een foto van gemaakt. En dat sommige bergen hun gelaagdheid verticaal hebben hier, wat moeten die aardlagen bizar omhoog gestuwd zijn ooit. Vet om te zien. En dan zo’n distel-ding waarop in pure harmonie een bij en een vlinder zitten, mooi toch?

Dus in plaats van 7 km is het 17 km geworden. Volgens Strava zo’n 1050 hoogtemeters maar volgens Corné’s apple watch 1237 hoogtemeters. De waarheid zal wel in het midden liggen. En het maakt ook niet uit, het was gewoon weer een prachtige hike. Bij de RV poetsen we onszelf een beetje schoon met wat natte doekjes en rijden de berg af. In zo’n grote zware bus ben je dan bang dat je eventueel ander verkeer ophoudt, want je rijdt net iets langzamer maar daar was dit keer geen sprake van. Voor ons reed een vrouw die het denk ik nog een stuk spannender vond dan ik en tegelijk zat te appen of een klein beetje dronken was. Want ze zwalkte behoorlijk alhoewel ze meestal een flink stuk van de berm meenam waarbij ik samengeknepen billetjes had als ze bijna maar net niet een scherpe steen meepakte. Ze remde op de meest interessante onnodige plekken en reed heul langzaam. Corné hield dus maar flink afstand maar gelukkig bedacht ze zelf halverwege de berg dat het een goed idee was om ons voor te laten gaan. Eerst naar de Super U waar we onder andere dikke schapenyoghurt halen met een pot perzikcompote van Bonne Maman. Dat is echt jeugdsentiment. We haalden altijd een pot zo vet mogelijke yoghurt met Bonne Maman, echt een mega lekker toetje. Maar ja, we doen het niet zo goed op melk. En al die plantaardige yoghurtjes missen het echte zurige van yoghurt dus dat is net niks. Maar geiten- en schapenmelk is veel beter te verteren voor de hele mensheid en hier in Frankrijk doen ze er dus ook wat mee. Er is een behoorlijk assortiment aan yoghurtjes met smaakjes of dus puur. Vervolgens parkeren we op dezelfde plek als waar we vannacht hebben geslapen. Fietsen eruit, kleine opvouwstoeltjes mee en een tas met zwemspullen, e-readers en wat lekkers en 10 minuten later zitten we bij Plan d’Eau. Een of ander vreselijk druk ‘gezellig’ gedeelte met springkussens in het water, barretjes, jeu de boules en allerlei ander vertier. Maar gelukkig ook een stukje leeg gras naast alle andere mensen die wel van veel mensen houden. Na een heerlijke plons in het meer en even chillen zien we de dikke donkere wolken dichterbij komen. We besluiten MeteoFrance dit keer te geloven en zorgen dat we om 6 uur weer bij de RV zijn. Zodra alles keurig opgeruimd is begint het te druppelen en gaat het een poosje goed los. Fijn, dan kan het even afkoelen want 30 graden is me wat te heet.

Donderdag 24 juli

Vandaag houden we een rustdagje. Even de knieën en hielen tijd geven om bij te komen. Na het opstaan rijden we direct door naar het meer, iets voorbij camping La Garenne. We weten nog van lang vervlogen tijden dat daar grindpaadjes zijn waarbij je door het dennenbos tot aan het meer kunt komen. Helaas blijven het lang vervlogen tijden want bij elk pad richting het water liggen grote stenen en puin. Blijkbaar werd er teveel wildgekampeerd. Vanaf het grindpad lopen we een paadje af om te ontdekken waar we precies zitten en hoever het lopen is naar het meer. Tot onze verbazing lopen we opeens midden in het dennenbos door een oud vervallen midgetgolf terrein. Dit moet er al gelegen hebben in de tijd dat we verkering kregen, bizar dat we dit nooit gezien hebben. Ik heb er een filmpje van gemaakt. We zetten de RV op een inham langs het grindpad en stappen op de fiets. Eerst terug naar Embrun voor een nieuwe e-reader want die van Corné is gisteravond overleden. En als je al 7 analoge boeken uit heb en je overgegaan bent op de digitale, dan slaat de paniek wel toe als je nog anderhalve week hebt. Iets met een dag niet gelezen is een dag niet geleefd ofzo. Na de Intermarché en de Super U vinden we er uiteindelijk een in de Darty. Wij hadden er ook nog nooit van gehoord. Maar er is keuze uit welgeteld 1 e-reader dus de koop is snel beklonken.

De terugweg fietsen we over de camping en er zijn in 30 jaar tijd een paar dingetjes veranderd, maar het volleybalveld waar we elkaar voor het eerst gesproken hebben is er nog steeds.

De fietsen gaan weer in de garage van de RV en na 125 meter lopen staan we aan het water met onze stoelen, handdoeken en e-readers. Thermoskan thee erbij en ik heb het helemaal naar mijn zin. Beentjes omhoog, af en toe een zwemmetje, helemaal prima. Er komt een grijze oma voorbijvaren in een kano en even later is ze weer terug met een bos takken voorop. Ik stel me zo voor dat ik ook zo oud wil worden. Lekker actief en daarna een fikkie stoken.

We staren naar de overkant van het meer en onze blik glijdt omhoog, de hele lengte van Mount Willem op naar boven tot aan het kapelletje en het kruis die we denken te zien. Alleen is het zo hoog dat we dat natuurlijk niet kunnen zien. In 1993 zaten we ’s avonds laat met een handjevol campingjongeren rond een kampvuur, ongeveer op deze plek. Want bij de camping mocht dat niet vanwege geluidsoverlast, maar hier, een eindje lopen van de camping was dat prima. Corné en ik zaten dan dicht tegen elkaar aan (allebei nog volkomen onwetend dat het ooit echt iets zou worden tussen ons) en keken naar de sterren. Precies boven Mount Willem zagen we in de loop van de avond/nacht het steelpannetje erachter zakken. Sindsdien is dat steelpannetje ons ding waar we altijd tegelijk naar kunnen kijken, waar we ook onafhankelijk van elkaar zijn (op dit halfrond in elk geval).

Met een zere voet knal ik terug in de werkelijkheid, het is allemaal scherp grind en steentjes en het duurt behoorlijk lang voordat het diep genoeg is om te zwemmen. Even later zie ik een appje van Marjon dat ze al op Les Iscles zijn en mochten we nog in de buurt zijn we van harte welkom zijn voor een bakkie. Dus pakken we het boeltje op, frutten het in de RV en parkeren een half uur later op ons vertrouwde stekkie bij het meer. We wandelen de camping op en gaan nog even snel via de toiletten waar we Jan-Willem tegenkomen. Tegen vijven rukken we ons los van de gezelligheid om nog even in het zonnetje aan het water te zitten en pijnloos het water in te plonzen. Een kleine 2 uur later zorgen wat wolken ervoor dat het fris wordt en besluiten we dat we naar Crevoux gaan rijden. JW had wat wandeltips gegeven en dit lijkt ons wel wat. Ik ben een beetje gaar tijdens de rit want er is nog maar weinig gezonds naar binnen gegaan vandaag. Ik was van plan om vandaag rijst, aardappelen en eieren te koken, compote te maken en het bed te verschonen. Maar de dag liep anders en dat was hartstikke leuk. Dus we flansen snel wat gezonds in elkaar en genieten weer van een rustig stekkie in de bergen.