kniehoog door de blubber en marmotten

Maandag 21 juli

Ik weet niet wat ik heb maar dit is al de 3e x deze vakantie dat ik de hele nacht een beetje dommel. Volgens de weersvoorspelling zou het droog blijven dus heb ik de was toch maar buiten gehangen. Vervolgens heeft het de hele nacht geregend. Aangezien ik nogal veel wakker was bedacht ik me dat we bij ons vorige plekje de keggen gebruikt hadden maar vergeten waren weer mee te nemen. Oeps. En omdat je hoofd aan van alles gaat denken ging ik me zorgen maken of we nog wel weg zouden komen met de RV. Stel je voor dat de rivier extreem zou gaan stijgen, straks dobberen we weg. Of dat we steeds verder zouden wegzakken in een blubberig grasveld. Dus toen Corné rond 6 uur even wakker was heb ik hem meteen gevraagd of het wel goed zou komen met de RV. Nou, hij had erop gelet dat we op een heel stenig stuk stonden dus het kwam wel goed. En anders zouden we gewoon 3 dagen moeten wachten tot alles opgedroogd was ;-)

We hebben ons prima vermaakt vanmorgen, toen het even droog was heb ik in bikini (voor de zekerheid) de was binnengehaald en zolang in een emmer gezet. Nog even de afwas weggewerkt, ontbeten en richting ons vorige plekje om te kijken of de keggen er nog liggen. Onderweg zien we prachtig laaghangende wolken tegen de bergen. Vanaf de weg moeten we een tunneltje onder het spoor door maar met al die regen gaan we dat niet doen op een onverharde weg. Corné blijft bij de RV en ik loop naar het tunneltje om direct rechtsomkeert te maken. Even de sneakers verwisselen voor slippers. Op blote voeten (want meer grip) waad ik kniehoog onder de tunnel door. Vervolgens wandel ik zo’n 700 meter om te ontdekken dat iemand anders vast heel blij is met onze keggen. Nou ja, Corné wilde toch al heel lang hogere keggen, heeft-ie wat te vragen voor z’n verjaardag. Ik maak nog even een foto van de Durance die van een kraakheldere stroom veranderd is in een kolkende moddermassa. Op de terugweg zie ik een paadje door het struikgewas naast het tunneltje omhoog. Ik weet dat de trein eens per half uur langskomt dus ik kijk naar links, rechts, links en hup hup en ik ben over de treinbaan heen. Heuveltje af en ik hoef niet weer kniediep met m’n tenen door de glibberige modder te waden.

We parkeren iets verderop bij het meer van Eygliers, bij camping Les Iscles. Op de fiets halen we een boodschap bij de supermarkt in Guillestre en op de terugweg fietsen we nog even door naar ‘klein-Yellowstone’. Daar doet het ons in elk geval altijd aan denken. Iets met een warmwaterbron en mineralen en stalagtieten enzo. We bekijken het hele spulletje ook nog even vanaf boven waarvoor we een tree of 30 omhoog moeten. Tegen de tijd dat ik boven aan kwam kon je me haast aan het zuurstof leggen, gelukkig had Corné hetzelfde. Pfff, goed dat we een dagje rust nemen.

De rest van de dag is het overwegend zonnig. In elk geval zonnig genoeg om aan het meer een boekje te lezen en regelmatig een zwemmetje te doen. Om half 6 zijn we het zat en rijden richting Ceillac. Ergens langs de route is een weggetje naar beneden waar 5 plekjes zijn met ieder een eigen toegang tot de rivier. We doen een poging de bus zo recht mogelijk te zetten maar zonder keggen wil het niet. Dus negeren we het en zetten de stoelen aan het water. Wat een paradijselijk plekje. We brengen er nog een paar uur door met eten, acupunctuur en boekjes lezen tot de zon z’n kracht verliest en de kou van het water wint.

En dan besluiten we toch nog verder te gaan want de bus staat wel echt scheef. Corné heeft een zwaar-biertje op dus die mag niet meer rijden maar met zijn hulp zal het mij ook vast wel lukken. Ik heb best vertrouwen in m’n arm gekregen want van al dat zwemmen is-tie ook een stuk krachtiger geworden. Nu alleen nog tips om in de bergen te rijden met zo’n lang, zwaar apparaat. Maar het begin gaat goed, ik rijd ‘m zo de grindheuvel op en maak een keurige halve draai op de (gelukkig lege) weg. In de 2e haarspeldbocht laat ik ‘m afslaan en word ik ingehaald door 2 fietsers. Ach, zolang het veilig gaat maak ik me er niet druk om, ik leer snel al laat ik ‘m nog een keer afslaan in een haarspeldbocht. Daarna lijk ik de truc door te hebben dankzij de duidelijke docent naast me en gaat het prima. We zetten de bus heerlijk recht naast nog 30 andere busjes en hopen op een kalme nacht.

Maar eerst bellen we Leonard nog even. Die hadden we nog niet te pakken gekregen en ook nu lukt het niet, hij is vast oliebollen aan het bakken voor zijn oudejaarsavond. Als hij even later terugbelt moet-ie daar om lachen en blijkt Vincent bij hem te zijn dus daar kunnen we meteen ook mooi mee bij kletsen. Ze gaan zich samen vermaken met spelletjes spelen, goeie gesprekken en speciaalbiertjes.

Dinsdag 22 juli

Ik heb vannacht 9 uur als een blok geslapen, ik kan het dus nog wel. Deze nacht was een stuk beter dan 25 jaar geleden toen ik in de vroege ochtend wakker werd, een paar uurtjes weeën had en om 6:14 Leonard in m’n armen hield.

We zien dat op deze camperplek een gebouwtje staat en ik ga even koekeloeren. Het blijken een heren- en een damestoilet te zijn en aan de achterkant kun je je grijs/zwart water kwijt en er is een kraantje. Maar ook hier geen enkele prullenbak. Dat valt ons wel op. In dit hele gebied kun je bij de vuilnisbakken je glas en karton gewoon kwijt, maar op de restafvalbak zit een slot met kaartlezer. Zelfs bij de campings zien we dat. Dus het is wat ingewikkelder om je troep kwijt te raken. Na een heerlijk ontbijt van 3 soorten rijst met gestoofde appel en geroosterde pitjes/zaden stappen we op de fiets en parkeren 2,5 km verderop zo ongeveer bij cascade de la Pisse. We denken het wat rustig aan te doen vandaag nadat we gister al hijgden als paarden na 25 treden. Dus een km of 8 en 700 hoogtemeters is het plan. Het is behoorlijk druk maar Komoot wijst een rustige route. Best steil, maar we gaan als een tiet. Opeens zien we iets bewegen en het blijkt een familie marmotten te zijn. Vooral de twee kleintjes hupsen schattig rond, zie video.

Tot onze verbazing zijn we in no-time bij Lac Mirroir waar we op een rots al het moois aanschouwen. Er komt nog een hond aanrennen die Corné een stok aanbiedt. Dus Corné gooit ‘m weg, die hond erachteraan. Blijkt dat het gras eigenlijk meer moeras is maar die hond ging gewoon doorplenzen tot-ie ‘m had. Corné kreeg een lach van de hondenbaas, dus niks aan het handje.

Dit lijkt ons een beetje een karige hike dus door naar Lac saint-Anne. Het zou een uur wandelen moeten zijn maar we zijn er al na 35 minuten. We hebben unaniem besloten dat het eigenlijk best goed zit met onze conditie want we halen alleen maar mensen in, en dat terwijl we redelijk kalm aan doen. We worden alleen ingehaald door een kerel die volgens mij in zijn lunchpauze ‘even’ een bergje doet.

De uitzichten zijn magnifique, de bergtoppen zijn ruig, precies zoals ik me ‘echte’ bergen voorstel. De temperatuur is perfect, niet te warm en niet te koud met een fijn briesje, en zo nu en dan vult de neus zich met een vleug tijm dat hier groeit. Het enige wat irritant is is als het zo druk is dat je in een treintje moet lopen en er iemand is die met van die stokken loopt. Dat continue getik van die stokken is (vinden wij) dus echt gekmakend. Gelukkig konden we al snel inhalen ;-)

Marloes heeft om 13 uur haar stationstoets en al hardop biddend voor haar lopen we door de bergen. Als we zien dat Leonard wakker is (hij reageert in de Molletjes-app op alle felicitaties) bellen we ons hele gezin. Heel handig zo’n groepsgesprek. Helaas neemt alleen Kirsten op alhoewel dat ook erg gezellig is. Een half uurtje later heeft Leonard het ook door en belt terug. We feliciteren hem en horen hoe gezellig zijn avond (nou ja, de hele nacht tot 6 uur vanmorgen) met Vincent is geweest en we vertellen hem dat we 25 euro op zijn rekening gestort hebben om vanmiddag een drankje te doen of wat lekkers te halen met Marloes. Om zijn verjaardag te vieren en om bij te komen van haar wekenlange studiedagen. Z’n cadeau had-ie vorige week al binnengekregen maar z’n gewenste schoenen bleken te groot dus hij heeft ze geretourneerd. Andere maar zoeken dus.

Na 15 km en 800 hoogtemeters zijn we weer terug bij de fietsen en 2,5 km later weer bij de bus. We rijden naar het vliegveldje bij Eygliers waar een gratis dumpstation voor campers is. We kunnen er ook nieuw water tappen want het begint weer aardig op te raken. Ik doe vast te vaak de afwas ;-) Ook hier staan van die afvalbakken met een kaartlezer maar nu ik ‘m op m’n gemakkie bekijk zie ik aan de zijkant een klein vakje wat open kan. Voor kleine dingetjes staat erop. Nou, dat kleine afvalzakje van ons verdwijnt er op die manier prima in. Opgeruimd staat netjes.

Tegen 4 uur zitten we weer prinsheerlijk aan het meertje bij Les Iscles waar we niks anders doen dan lezen, zwemmen en een beetje om ons heen koekeloeren. Alhoewel: ik sleep m’n stoel steeds een eindje verderop want de zon heeft blijkbaar een deal met een boom waardoor ik steeds in de schaduw kom. En daar vind ik het net te fris. Corné komt steeds gezellig achter me aan. Als ik weer een zwemmetje doe en uit het water klim zie ik enorm veel dunne blauwe libelles in het riet. Ik vind het zo mooi dat ik m’n mobiel haal en er een paar foto’s van maak.

Rond 19 uur begint de zon achter de berg te zakken en wordt het fris, dus op naar Embrun. Want dat plan hebben we net bedacht. Daar zijn wat plekken waar we kunnen overnachten en dan willen we morgen een hike doen op Montagne Guillome, of, zoals wij al 30 jaar zeggen: Mount Willem.

We vinden een prachtig plekje met uitzicht op Embrun en ik flans een heerlijke maaltijd in elkaar. Topleven dit.