We leven in het hier en nu: onze plannen veranderen continu

Vrijdag 25 juli

Vriend Theo tipte de hike naar Lac du Crachet en de weersvoorspelling bleek vanmorgen gelukkig bijgetrokken te zijn. De regen komt pas later dus we kunnen een lange hike gaan doen. We starten in het dorpje en moeten eerst een heuvel/bergje over. We lopen direct al verkeerd maar ach, als je dan wel even goed op de kaart kijkt verzin je gewoon een shortcut door een weiland en kom je vanzelf weer een keer op de route terecht. De omgeving is prachtig. Alsof we in een verborgen vallei terecht gekomen zijn die aan elkaar hangt van idyllische landbouw afgewisseld met bos en dat alles tussen enerzijds begroeide bergen en aan de andere kant van die hele ruige rotsen, alsof je opeens in Peru bent en er een stel Inca’s tevoorschijn zullen komen. De route gaat een stukje over een heel smal paadje: niet mijn ding want ik krijg letterlijk de kriebels van al die grashalmen tegen m’n benen. Maar ook dat paadje gaat weer over in een breder pad waar ik net om de hoek een dier zie wegschieten. Ik denk in eerste instantie dat het een hond is, maar wel eentje met een schitterend warme bruine kleur, of zou het een vos zijn? Als we de hoek omkomen zien we dat het een hert is. Schuin boven ons staat hij doodstil tussen de begroeiing, alleen z’n oren bewegen.

We lopen door en bij een kruising staan wat bordjes. Op eentje staat: Croix du Sartre. Dat sturen we even naar Leonard, die heeft tenslotte net zijn masterscriptie over onder andere Sartre geschreven. Iets verderop staan 2 enorme aalbessenstruiken. Helaas zijn ze nog iets te zuur. En dan komen we bij het officiele startpunt van de hike, hier staan ook een aantal camperbusjes. Deze plek is zeker mooier dan waar wij geslapen hebben maar ach, wij hebben al een prachtige wandeling gemaakt. De hike is flink steil maar prima te doen. Om de een of andere reden zweet ik als een otter en moet ik steeds m’n wenkbrauwen leegvegen. Ineens begrijp ik het nut van zo’n zweetbandje waar Corné altijd mee loopt. We lopen delen door het bos, over spontane beekjes, langs watervallen en door valleien. Dan lijkt het uit de verte of ik een brievenbus zie staan, wat nogal vreemd overkomt zo hoog in de bergen. Ik maak al grappen over de postbode die hier dagelijks even de post komt bezorgen en zie dan een tekst staan: Pouvez-vous m’aider à descendre mes poubelles. En échange je vous offre un caillou au choix. Oftewel: Kunt u me helpen mijn vuilnis naar beneden te brengen? In ruil bied ik u een kiezelsteen naar keuze aan.

Helaas ligt er geen vuilniszak, en er liggen ook geen kiezelstenen in dat kleine afdakje wat er van een afstandje uitzag als een brievenbus. Ik verzin in mijn hoofd dus al een heel verhaal over dat hier een oud vrouwtje woont die hier ooit geboren is en nooit meer weg wil. Die leeft van wat ze zelf verbouwt en af en toe de tocht onderneemt naar het dal, of een sportieve jongere die haar af en toe een tasje komt brengen. Dat ze kiezelstenen beschildert en die in ruil aanbiedt voor degene die haar vuilnis naar beneden brengt. Corné schiet in de lach en vraagt wanneer m’n boek uitkomt. Hij denkt dat het gewoon een schaapherder is die hier zo nu en dan met z’n kudde is.

Een eindje verderop zien we een klein huisje, maar we zien verder niemand. Ik fantaseer nog even verder en ben bang dat die oma misschien wel ziek of dood in dat huisje ligt maar laat het dan maar los en huppel verder de berg op. Het is nog maar een klein stukje stijgen en dan is daar het lac. Het lac zelf valt een beetje tegen, het is een beetje een klein modderpoeltje maar de hele wandeling en omgeving zijn magnifique dus we genieten intens. Het is pas 11 uur dus we hebben nog geen trek in onze lunch alhoewel Corné moeiteloos 2 gekookte eieren naar binnen werkt. Het is fris in de schaduw zeker met een bezweet lijf dus we trekken onze truien aan en gaan weer aan de wandel. We moeten terug via dezelfde route. Naar beneden is het uiteraard net zo steil maar het valt ons alles mee, eigenlijk loopt het prima. Het leuke is dat je weer totaal andere dingen ziet dan op de heenweg. We zien enorme rotsblokken liggen tussen het gras en eentje is totaal afwijkend qua kleur. Hoe dan? Als we eenmaal afgedaald zijn en door het dal lopen kan ik het niet laten een foto te maken van een gemaaid gedeelte waarbij in het midden een grote rots ligt met een vogeltje erop. Overal in het veld zie je muurtjes en stapels van stenen die in de loop der jaren uit de grond gehaald zijn. Wat een werk om van deze grond iets te maken waarop je kunt verbouwen. Bij de video's een klein filmpje van het overweldigende (vakantiegeluid van krekels, en eentje van Lac du Crachet en bij de foto's nog veel meer foto's.

Na een kleine 14 km en 800 hoogtemeters zijn we weer terug bij de RV. Op de parkeerplaats is ook een dumpingstation dus we ontdoen ons direct van urine, grijs water en vuilnis. We zijn bezweet maar voldaan en een half uur later parkeren we weer bij Les Iscles om nog een paar uurtjes heerlijk te zwemmen en te lezen. We hebben een hele tijd geluk want donkere wolken trekken zich samen, we horen het onweer en toch blijft de zon precies schijnen bij dat ene kleine stukje blauw.

Maar ook daar komt een eind aan en 5 minuten nadat we wegrijden vallen de eerste druppels. We hebben bedacht dat we richting Montgenèvre gaan. We kennen dat gebied als het Franse deel van Via Lattea, waar wij jarenlang in het Italiaanse deel op wintersport zijn geweest (en dan 1 dag toegang kregen tot het Franse deel) Hopelijk blijft de regen morgenochtend weer weg zodat we kunnen wandelen. We stoppen in Briançon voor de nodige boodschappen en rijden daarna door. In Montgenèvre blijken de Park4Night plekjes niet echt ons ding te zijn. Er is ook een betaalde camperplaats maar we zien dat die 20 euro kost en dan sta je achter een slagboom op een plak asfalt. Tja, niet heel aantrekkelijk. Dus rijden we een paar minuten door Italië in en parkeren bij een pizzeria. We besluiten wild te doen en gewapend met een paar lactasepillen lopen we naar binnen. Zodra we gaan zitten in een hele grote, erg lege zaal begint er een band te spelen, dwars door de muziek die ik al erg luid vind staan. Corné kijkt me aan en denkt: dit gaat niet leuk worden, we kunnen elkaar niet verstaan en Marije houdt niet van lawaai. Hij vraagt direct of we ook take-out kunnen doen en dat is prima. We bestellen 2 pizza’s en terwijl we wachten vraagt Corné of het goed is als we op de parkeerplaats overnachten. Dat is helemaal goed.

Ik haal de mozzarella van de pizza en neem een paar stukjes en vermaak me verder met wat eten uit de koelkast. Corné smikkelt zich suf want hij heeft al te lang geen pizza geproefd. Het maakt hem zelfs niet uit dat de champignons uit blik komen. (brrrrr) Als toetje smikkelt hij van z’n schapenkwark met perzikcompote terwijl ik nog wat zelfgebakken speculaasjes ontdek met een bakkie thee.

Precies als ik klaar ben met de afwas belt m’n moeder en we kletsen uitgebreid bij terwijl intussen de laatste appels en een mango in stukjes staan te stoven. Altijd lekker door de rijst als ontbijt.

Zaterdag 26 juli

Ergens vannacht is het gestopt met regenen en tot ons grote geluk is de volgende regenbui uitgesteld tot eind van de middag. Dat betekent dat we kunnen gaan wandelen. We rijden Frankrijk weer in en parkeren in Montgenèvre. Dit wordt de eerste hike met trui en zonder zonnebril. En zonder zweten. En met maar 1 rugzakje met 1 fles water die we niet eens gebruiken. En toch is het een prachtige hike. Na de eerste paar honderd meter moeten we al onder een blauw lint doorkruipen. Er blijkt een heel parcours afgezet te zijn voor een mountainbike-race en dat parcours doorkruist meerdere keren de wandelroute. Een oude Française van de organisatie spreekt ons aan en vertelt ons vriendelijk dat het handig is als we over een half uurtje niet meer over het parcours lopen. Wat zijn ze chill hier! In Nederland waren we überhaupt niet toegelaten tot de wandelroute vermoed ik zo. We hebben deze route uitgekozen vanwege de zin: goed begaanbare paden. Dat leek ons handig na een avond/nacht volle bak regen. Vervolgens gaat de route over zo’n paadje van 1 schoen breed met volle begroeiing ernaast. Dus ijskoude natte benen en als de begroeiing nog hoger wordt ook een natte trui. Maar ook hier komt een eind aan en we wandelen de boel droog in de zon die precies op het juiste moment zich even laat zien. We herkennen weer een skilift en wat pistes en waar ik normaal op wintersport geen enkele piste uit elkaar kan houden en zelfs na jaren nog kan verdwalen zie ik opeens een bergtop in de verte vanaf waar we tijdens wintersport zo’n geweldig uitzicht over de hele bergketen hadden. Daar wil ik wel heen! Dus verdwijnt ter plekke onze route langs 3 lacs in de prullenbak en wordt het een route van 1 lac, eentje in de verte en de top. We benaderen de top van de andere kant dan je met de skilift aankomt en we zien allerlei dingen die normaal onder de sneeuw verborgen liggen. De hele berg blijkt een militair terrein te zijn. Een enorme bunker waarbij we verschillende luchtuitlaten de berg uit zien steken, een soort kazerne, barakken en zelfs hele rollen verroest prikkeldraad. Als je hier in de winter skiet weet je van niets, is alles verborgen onder de sneeuw of net uit het zicht naast de piste. We nemen een klein paadje de berg af, ongeveer in de juiste richting want inmiddels spuugt de skilift continu mensen en mountainbikes uit, dus sommige paden willen we vermijden. Hier en daar huppelt er een bergmarmot of steekt er eentje z’n kop boven het maaiveld uit. En opeens zien we weer dat paarse bloemetje wat Corné zo leuk vindt en waarvan we zeker weten dat het geen chrysant of herfstaster is ;-) Dus toch nog een foto ondanks dat ze al een beetje uitgebloeid beginnen te raken. We beseffen ons ook dat dit al de 3e vlieg-loze hike is en genieten extra dat we geen gezoem om ons hoofd hebben.

We hebben weer genoten van 13,5 km met dik 600 hoogtemeters. Een makkie dus vandaag, maar oh zo leuk. Eenmaal bij de RV duiken we snel naar binnen want met 16 graden en een stevig windje is het goed koud. We hebben bij de RV weer bereik en om onze nieuwsgierigheid te bevredigen zoek ik het bloemetje op. Het blijkt een bergaster te zijn.

We besteden een uurtje aan MeteoFrance en Park4Night om uit te vogelen wat nou het handigst is. Het schijnt dat het middellandse zeewater erg warm is en er tegelijk een hele koude luchtstroom is wat de perfecte omstandigheden zijn voor regen in de Alpen. De plek die we met Kirsten hebben afgesproken verwacht de komende week regen, alleen dinsdag lijkt de zon te gaan schijnen. Dat lijkt ons wat karig. Maar zo’n beetje de hele route tot aan België inclusief Clermont-Ferrand en Orléans heeft in elk geval dit weekend en woensdag de hele dag regen. Daar hebben we zo geen zin in. We willen lange zwoele avonden om met een kleedje over je benen buiten te zitten onder de sterrenhemel met een wijntje in je hand om met z’n drieën bij te kletsen.

En dan blijkt er toch een plek op deze aardkloot te zijn waar het mee lijkt te gaan vallen. Het stuk tussen Les Iscles – Embrun – Gap en nog een eindje richting Grenoble. Dus bellen we Kirsten en besluiten we dat we meer kans hebben op mooi weer bij Lac du Laffrey. Daarna rijden we als de wiedeweerga 40 km in 50 minuten terug naar Les Iscles. We hebben een trui en sokken aan en de airco is ingewisseld voor de verwarming. Tegen de tijd dat we bij het meer zijn is het een aangename 27 graden. En ja, er is bewolking maar die gaat zeer regelmatig zeer langdurig aan de kant voor de zon. Dus: zwemmen en boeken lezen met een theetje en een zak chips. En morgen? Dan gaan we gewoon wandelen in de buurt van Gap. Daar zijn ook bergen en hopelijk zon. Want ook al is het onvoorspelbaar en nat, wij fiegelieren al de hele vakantie met groot geluk tussen al die buien door.