Eten vlinders poep?

Zondag 27 juli

Gister hebben we aan het water gezeten tot de zon achter de berg zakte. Als afscheid heb ik een rondje om het hele meer heen gezwommen. Inmiddels hadden we door dat het de 26e was en dat dat dit jaar de dag van Fête du Lac is. Eerdere vakanties was dat altijd een hoogtepunt want rond een uur of 22, als het donker is was er dan altijd een schitterend vuurwerk vanaf het eilandje in het meertje. Duurde gerust 20-30 minuten. Helaas is het vuurwerk vervangen door andere festiviteiten maar het sfeertje is leuk. We worden door een typisch paardenmeisje uitgenodigd voor het ‘concours equestre’ zometeen dus daar gaan we eerst maar eens kijken. Van jong tot oud laat z’n kunsten zien met en op een paard. De allerkleinsten komen langs paraderen met een shetlandpony, een geit en een meisje loopt met een gillend varken in d’r armen. Iemand rijdt staand op 2 paarden, dus op elk paard 1 been, meisjes doen allerlei capriolen op hun paard en gaan tijdens de galop achterstevoren zitten of overdwars over het zadel hangen met de benen in de lucht. Als we het zat zijn gaan we de camper achter de camping zetten, JW vertelde laatst dat hij daar wel 40 campertjes had zien staan tijdens het hardlopen. Er staan er nu maar 3 en we wandelen terug langs de camping naar het meer. Er is de hele middag al een bandje aan het spelen met echt chille muziek. Beetje dire straits achtig. We luisteren een poosje, wandelen een rondje om het meer en besluiten dat we de buitenbioscoop aan ons voorbij laten gaan als we uitvogelen dat de film ‘Les dernieres trancehumances’ gedraaid gaat worden. Een Franstalige film over 200 schapen die door de Alpen trekken. We genieten van het hele sfeertje maar zo met z’n tweetjes trekt het ons niet aan om een drankje te gaan doen dus we wandelen langs de Durance terug naar de RV en zien dat naast ons een groepje van 6 Tsjechische busjes is komen staan. Er rollen wat kinderen uit en de flessen wijn staan eerder op tafel dan de stoelen uitgeklapt zijn. De kindertjes vermaken zich even prima bij het water en klimmen wat in bomen, er wordt niet gegild ofzo en ook de volwassenen genieten gewoon volop op een volkomen normaal volume. We genieten ervan en voelen geen enkele behoefte onze RV een eindje verderop te zetten. We drinken nog wat en kruipen dan in bed.

Na het opstaan gaan we vrij snel op pad. Ik rijd zodat Corné zijn polarsteps verhaaltje nog kan maken, dat is er gisteravond bij ingeschoten. Vanaf Gap rijdt hij verder en daar ben ik blij om want het laatste stukje naar de hike die we willen gaan doen gaat weer over zo’n ongelijk stenig pad wat net te smal is en waar uiteraard een tegenliggen komt op een stuk waar wij stijgen. Het is een geïrriteerde Fransoos die gebaart dat wij moeten opzouten. Beetje flauw want stijgend verkeer heeft sowieso voorrang. Gelukkig beseft hij dat het erg lang gaat duren als wij in de achteruit moeten en ramt hij even snel zijn auto een stukje naar achter en in de berm zodat we kunnen passeren.

En dan start onze hike, we hebben de jassen aan want het is koud en waait flink maar al na 10 minuten kan dat uit om niet meer aan te hoeven. Corné heeft weer een schitterende hike uitgezocht. Volop wisselende landschappen, weinig vliegen ;-) we komen langs een Park4Night plek midden in de rimboe waar een groep familie/vrienden is neergestreken voor het weekend. Het ziet er zó gezellig uit! Er staan een stuk of 7 auto’s en busjes, er zijn een paar tentjes neergegooid en er zitten een heleboel volwassenen rond een kampvuurplek te kletsen en koffie te drinken. Er ligt een stapel hout en er rennen een hoop kinderen rond die zich perfect vermaken. Na ruim 10 km gaan we weer afdalen. We volgen een riviertje en moeten die minstens 10x oversteken. We lopen door bos, door grasland, over stenen paadjes waar vooral brem groeit, afgewisseld met heerlijk geurende lavendel. Maar ook over een beschaduwd pad door diepe lagen droge herfstbladeren. En het meest bizarre is als we een bol vol vlinders zien zitten op het pad. Echt mega-veel vlinders. Bij de video’s staat er een filmpje van. Nu is dus de grote vraag: eten vlinders poep?

Als de route via een smal weggetje tegen de bergwand aangeplakt gaat vraagt Corné of ik bij hem in de buurt blijf. Dan kan hij zijn blik richten op de vierkante meter en stapt hij gewoon achter mij aan zodat hij de afgrond ernaast kan negeren. Knap hoe hij dat zo regelt met z’n hoogtevrees.

Na zo’n 23 km wandelen en bijna 900 hoogtemeters zijn we weer bij de RV, nu lust zelfs ik een paar slokken cola.

We zijn moe en bezweet en hebben enorm zin in een frisse duik. Terwijl Corné richting Lac de Laffrey rijdt waar we morgen hebben afgesproken met Kirsten zoek ik op Park4Night naar een optie op deze route om te overnachten inclusief zwemwater. De zoektocht levert niks nuttigs op, de plekjes waar gezwommen kan worden mag alleen overdag gestaan worden of ze zijn ver van de route af, dan kunnen we net zo goed doorrijden. 1 uur en 40 minuten verder zet Corné onze RV via de Route Napoléon op een prachtig plekje onder een boom neer. We springen in onze zwemkleding, lopen 5 minuten naar het meer en plonzen erin. We poedelen al het zweet er af en genieten van het late avondzonnetje. Inmiddels is het bijna 20 uur. Terug bij de bus koelt het snel af, de zon verdwijnt, ik flans snel een gezonde maaltijd in elkaar en daarna bellen we Kirsten. Zij is net gestopt met rijden en staat op een Park4Night plekje ergens richting Dijon.

En dan tegen bedtijd begint het te regenen. Wat een bofferds zijn we, we hebben weer alles kunnen doen waar we zin in hebben vandaag en zelfs de duik in het meer was nog in het zonnetje. Morgen staat hier nog wat regen tussen de zon door voorspeld maar daarna zou het hier prachtig moeten zijn.

Maandag 28 juli

Tijdens de hike op Mount Willem had ik een Chinese geneeskunde-brainwave over dat slechte slapen van me. Je geest (brein, gedachten, denken) horen bij het Hart en het hele idee is dat als je ’s nachts slaapt je geest een soort van onder water zakt, onder de oppervlakte zeg maar. Water hoort bij de Nieren. En dan is het prima als je ’s nachts even met je kruin boven het oppervlak uitkomt als je bv. slaapdronken naar het toilet loopt en daarna weer heerlijk wegzakt. Maar ik kwam met m’n geest niet eens in de buurt van dat wateroppervlak. Dus een disbalans tussen Hart en Nieren. Ik heb daar iets voor geprikt en dat hielp wat. De volgende avond bedacht ik nog een betere formule voor mezelf op dat gebied. Sommige cliënten voelen direct iets gebeuren als ik een naald zet, ik heb dat zelf zelden en wijt dat aan mijn enorme nuchterheid. Maar ik begon na een minuut of 10 toch te gapen! Het hield niet op. Daarna heerlijk m’n bed in gekropen en ik was zo vertrokken. Sindsdien slaap ik weer hele nachten en zo nu en dan prik ik even de Hart-Nier-as.

Vanmorgen hebben we heel kalmpjes aangedaan. Het is droog, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Het waait en boven het meer hangt een dikke mist. Dus we rijden richting La Mure en kuieren door de Aldi, de Netto en de Super U. Een paar pakjes thee, een kabeltje voor Kirsten om beter muziek te kunnen luisteren in de rode bus en een hele grote dikke ambachtelijke droge worst voor m’n broer z’n verjaardag komend weekend later zijn we weer terug. In de Super U was ik Corné kwijt. Uiteindelijk vond ik hem kwijlend boven de vleessectie. Bijna huilend liet hij het verschil zien met het magere (en dus smakeloze) vlees in Nederland: ‘Waarom hebben we zulk vlees niet in Nederland? Zullen we emigreren? Zie je dat prachtige dooraderde vlees?’

Ergens in de middag tijdens het ook binnen comfortabele boekjes lezen kwam Kirsten aanrijden. Wat een held. Rijdt even 1000 km in d’r eentje in een bus waar ze nog nooit mee weg geweest is. Ik sta d’r op te wachten langs het meer en ze stopt geroutineerd om me in te laten stappen voor het laatste stukje. Alsof ze al vergroeid is met dat heerlijke busje.

Behalve een kuier naar het strandje als de zon schijnt doen we de rest van de dag niks anders dan borrelen en praten. (ok, ik flans nog ergens een echte maaltijd in elkaar met vitamientjes) Het gaat van de politiek tot het weer, en we hebben het uitgebreid over ieders unieke quircks. Dingen als een overdreven rechtvaardigheidsgevoel, een vaste planning per dag en àltijd je houden aan een afspraak èn op tijd komen komen voorbij. Leuk om te ontdekken dat sommige eigenaardigheden duidelijk familiair zijn en hoe verschillend we er tegen aan kijken of het geïntegreerd hebben in ons leven.