home sweet home

Woensdag 24 juli

Ik heb eigenlijk niet zoveel te vertellen over vandaag. We zijn na het opstaan naar de boulangerie-patisserie gewandeld door het pittoreske stadje in de vroege ochtendzon. Corné kreeg natte sokken door z’n schoenen heen van de dauw in het gras en ik zag een grote bos wilde munt en prachtige bollen mistletoe in de treurwilgen. We zwaaien naar een oud kromgegroeid mannetje en nemen een foto vanaf de brug richting waar de RV staat. Je kunt ‘m niet zien, maar ter hoogte van die grote rots in het water staat-ie tussen de bomen. Anderhalve kilometer later waren we weer terug met een kraakvers stokbrood. Heel af en toe doen we zoiets van een goeie bakker. Die pure Franse gluten vallen duidelijk beter.

We hebben zo’n 600 km gereden met hier en daar een bezoekje aan een supermarkt als afwisseling. Even de benen strekken, zure mayonaise inslaan en tanken.

We besluiten toch maar over Parijs te rijden want het schiet niet op om binnendoor te rijden en bovendien zal het wel meevallen met de files zo door de weeks overdag. En dat klopt. Eind van de middag rijden we België binnen en zetten de RV op de parkeerplaats van een groot zwemmeer bij het dorpje Froidchapelle. Het idee is dat het morgen prachtig weer wordt zodat we na een fietstocht een duik kunnen nemen en boekjes kunnen lezen in de zon.

Terwijl Corné de stoelen op het gras zet flans ik een maaltijd in elkaar en even later zitten we prinsheerlijk met een boek in de zon te eten. De musjes zijn niet schuw hier en er landt er eentje op Corné's voet terwijl een ander op de grond alvast stokbroodkruimels zoekt. Daarna duik ik nog even het meer in. Binnen 3 stappen kan ik al niet meer bij de bodem. Ik ben er blij mee want ik hou niet van die pislauwe meertjes en dit is dus heerlijk fris. 

Donderdag 25 juli

We hebben weer heerlijk geslapen. Gisteravond kwamen er wat jongeren chillen maar hun muziek duurde niet lang en het kwam sowieso niet door mijn oordoppen heen. Er was ook een grote Vlaams-Hindoestaanse familie aan het bbq-en. Dat was zo’n heerlijk gezellig sfeertje. Al die mannen rond de bbq, vrouwen met elkaar aan het praten en kinderen die overal tussendoor renden en af en toe een volwassene zover kregen dat-ie mee ging voetballen.

Na het ontbijt hebben we 50 km gefietst rond het meer en intussen hele goede gesprekken gevoerd. We kijken terug op wat er de afgelopen 5 jaar allemaal veranderd is in ons leven en ik noem alleen even de overduidelijke dingen: kinderen uit huis, mijn studie/zelfontwikkeling/praktijk, issues rondom Corné’s werk, de toekomst ideeën daarover en de studie waarmee hij gaat starten, het overlijden van onze vaders en de menopauze. We beseffen dat we weer meer met elkaar mee willen leven en onze gesprekken over onze toekomstdromen missen. Er zal de komende jaren nog veel meer veranderen en dat past bij de levensfase waarin we zitten. We willen meer dromen, sparren en praten met elkaar.

Daarna moest Corné even werken en ben ik het meer ingesprongen. Later zijn we dat samen nog even dunnetjes over gaan doen waarna we bij het frietkot een patatje gehaald hebben wat we gedeeld hebben. Gewoon ff voor het lekker, je bent tenslotte in België. Na nog wat uurtjes boekje lezen in het zonnetje wonnen de schapenwolkjes en besloten we naar huis te rijden. We hebben de inhoud van de koelkast naar binnen gebracht, zijn onder de douche gesprongen en hebben de rest van de avond met wat lekker de laatste 2 afleveringen van Het perfecte plaatje gekeken nadat we God gedankt hebben voor deze prachtige vakantie. We hebben intens genoten van de prachtige natuur, het hele dagen buitenspelen, elkaar en vooral ook enorm van de zon die zo uitbundig scheen. Daar was ik aan toe. En mijn lijf ook. Want zoals elk jaar smelten mijn wintervetjes weg in het zonlicht en het duurde dit jaar verdraaid lang voordat die zon ging schijnen.