Leid ons niet in verzoeking en heerlijk ijs

Zondag 21 juli

Super leuk om jullie reacties te lezen, fijn dat er meegenoten wordt van onze avonturen. Onder het kopje foto's staan er meer dan ik hier tussen zet.

Maarten en Wendi gingen met David de stad Borgos bezoeken, Erik ging met Rhodé kitesurfen en Corné en ik zijn een mooie wandeling in de buurt gaan maken van 15 km. Vanaf een heuveltop hadden we prachtig uitzicht over de kustlijn.

Via de oude binnenstad van Laredo met charmante straatjes kwamen we vervolgens op een grote markt terecht. Naast teveel stalletjes met goedkope kleding was er ook een deel met eten. Corné heeft 3 hele puike droge worsten (fuets) uitgezocht. Verder over de hippiemarkt (er is een of ander bloemetjes-festival dit weekend, de serveersters hadden gisteravond ook al bloemetjes in hun haar) en via de promenade weer naar de RV. Daar lekker met een pot thee en een boek op het bankje naast de RV. Tot Inge appte: of we zin hadden om mee te gaan de oude binnenstad van Laredo te bekijken. Tuurlijk, we hadden vast nog niet alles gezien en bovendien hadden we zin in een italiaans ijsje. Dus met hen die kant op gekuierd, bij een klimrek/sport parcours nog met Erik, Rhodé en Lukas onze spierballen getest. Beetje optrekken en borstwaartsommetjes doen met wisselend succes. De ijsjes waren wel een succes, ik had geen keuzestress want de enige vegan optie was mango-passievrucht. Helemaal prima. En de toppings waren gratis dus ik heb er lekker nootjes op gedaan.

We kwamen een mooie kerk tegen, die zijn we even gaan bekijken. Corné kwam al snel in zijn vertellers-rol en wees ons op interessante zaken. Het leukst was dat op een gegeven moment wij alle 5 in de kerkbanken zaten en Corné ernaast dingen over geschiedenis en de schilderijen/kunst aan het uitleggen was. Gingen we nog allemaal vragen stellen ook, echt helemaal leuk, je zag de interesse groeien bij iedereen omdat het ging leven.

Toen we de kerk uit wilden lopen kwam er een mevrouw op ons af die zei dat de toegang 1 euro pp was, en of we nog even wilden aftikken. Beetje flauw, zorg dan dat je dan bij binnenkomst doet. Maar goed, voor het bedrag van 2 ijsjes hebben we met z’n zessen een kerk bekeken. Prima.

Intussen was er een appje binnengekomen van Wendi dat ze over een half uurtje terug zouden zijn van hun dagje uit en dat ze zin hadden om ergens een hapje te eten en wie zin had was welkom. Ze stelde een restaurantje voor dus daar zijn we naar toe gelopen. We hebben 2 tafeltjes tegen elkaar aangeschoven en alvast iets te drinken besteld. Er gingen een paar naar het toilet en het viel wel op dat het niet echt fris was. Sterker nog: ik kreeg de indruk aan hoe m’n voeten vastplakten op de trap naar boven en de geur en staat van het toilet dat er een bijzonder goed feest gevierd was die dag maar dat nog niemand de tijd of moeite had genomen iets op te ruimen of schoon te maken. Onze drankjes werden geserveerd in glazen waar in elk geval aan de buitenkant nog restantjes vastgeplakt zaten, de tafel plakte en de menukaart zat helemaal onder de vieze vegen. Unaniem besloten we dat we hier niet gingen eten. Alleen het hippie-bloemetjes deel van de markt was nog over, en op een plein stonden allemaal food-tentjes waaronder eentje met een mega-grote pan boven een houtskoolvuur vol met vlees. Worst, chorizo, spareribs, vlees enz.

De carnivoren onder ons stonden te kwijlen, we zijn aan een lange tafel gaan zitten en de enthousiaste ober met dollartekens in zijn ogen probeerde ons meer en meer aan te smeren. Uiteindelijk hebben we het gehouden op 4 grote borden met een mix van het vlees, 2 borden patat, 2 borden salade en 1 bord tomaat (met olijfolie en zout). Iedereen een drankje erbij om het feestmaal weg te spoelen en al het eten werd in no-time op tafel gezet. Dat was fijn want iedereen had trek. Het was gezellig, we hadden lol, het eten was prima, iedereen had z’n buik aardig vol en uiteindelijk koste het 21 euro pp. Dat viel nog best mee als je bedenkt dat het ook hier festivalprijzen zijn. Toen ging de band ook nog spelen en hadden we nog meer lol. Echt zo leuk om Erik en Maarten te zien reageren op muziek. Ze horen direct wat voor schema er gespeeld wordt en na anderhalf liedje kunnen ze eigenlijk al meespelen in de band. Na nog een kuier over de hippiemarkt zijn we allemaal afgezakt richting bed. Het was inmiddels tegen tienen en de meesten kregen het koud in hun korte broek en shirt.

Maandag 22 juli

Het is vandaag 24 jaar geleden dat ik moeder werd. En wel om 6:14 in de ochtend van een prachtige baby genaamd Leonard. We hebben gewacht tot rond het middaguur met hem bellen want we wilden niet het risico lopen zijn nacht/ochtendrust te verstoren. Het is tenslotte vakantie. Hij gaat vandaag lekker een ijsje eten met Marloes om het te vieren.

Maar niets staat ons in de weg om alvast ons eigen feestje te bouwen. Dus ben ik om 9 uur op de e-vouwfiets gesprongen om gebakjes te halen. En een paar pizzabroodjes voor de hongerige pubers onder ons. Super grappig om te zien: Lukas heeft ongeveer non-stop honger. Yara had dat ook zo erg op die leeftijd. Een uurtje na de maaltijd kwam standaard de vraag: is er nog iets te eten? Op een gegeven moment ga je er rekening mee houden. Rond 10 uur kwam de hele bubs bij ons een feestje vieren. We hebben onze stoelen en tafel bij het bankje gezet, koffie en thee op tafel en ik had redelijk goed onthouden wat de jongelui op de terrasjes voor drinken besteld hadden de afgelopen dagen dus tegelijk met de gebakjes had ik een blikje fanta-sinaasappel en een fles cola gescoord. Corné heeft zich nog even netjes geschoren en daar kwam de feestvreugde al aanwandelen. Speciaal voor Leonard hebben we voor hem gezongen en dat videootje naar hem gestuurd. Hij vond het cute ;-)

Na alle feestvreugde zijn we uitgezwaaid en richting Frankrijk gereden. Op google maps had ik La Rhune zien staan en dat deed belletjes rinkelen van een kleine 35 jaar geleden. Ooit hebben wij op een camping in St-Jean-de-Luz gestaan en zijn we naar de top van La Rhune geklommen terwijl m’n moeder met m’n jongste broertje met het treintje naar boven ging. Dat arme kind had namelijk de waterpokken tijdens een hete vakantie en mocht een hele week het zwembad niet in. Hij was nog niet helemaal jofel genoeg om die berg op te huppelen met z’n 6 jaar en mocht dus met dat treintje. Nou, dat treintje rijdt nog steeds. Wij zijn echter gewoon weer naar boven gehuppeld met vervolgens een prachtig uitzicht over de kust. We hadden trouwens weer dikke mazzel met het parkeren. De parking was ramvol, dus we gingen verderop keren. Toen we weer bijna bij het begin van de parking waren zag Corné iemand aanstalten maken om weg te gaan. En jawel hoor, precies een plekje waar aan de achterkant ruimte is om de RV uit te laten steken zodat-ie een soort van in een normale parkeerplaats past.

We hebben afscheid genomen van de bergen, hopelijk gaan we die rond februari weer zien met wintersport. Ja ik weet het, we zijn dikke bofkonten. Het plan is om de komende dagen rustig richting Nederland te gaan rijden en intussen lekkere fiets/wandeltochten te maken. We gaan wel zien wat het wordt.

Vanwege de olympische spelen wordt het aangeraden om Parijs te vermijden. We zullen net voorbij Bordeaux afbuigen naar het oosten. Op Park4Night kun je zoeken op plekken op je route en zo vond ik een plekje naast een carrefour, bij een groot park met fonteinen en veel wandelpaden. Dat klinkt wel als een puike plek om in het avondzonnetje te eten en de nacht door te brengen. Maar zoals dat altijd gaat bij ons zagen we langs de snelweg een paar keer iets op een bord staan, werden nieuwsgierig en voor we het wisten waren we afgeslagen de andere kant op. Oké, het was een kwartier langer rijden en de aankomsttijd van het plekje bij Bordeaux was eigenlijk al later dan we wilden. En zo verleg je je grens steeds tot ik hangry werd (dat is een combi van hongerig en sjachrijnig, het woord bestaat echt). De mooie plekjes richting de kust bleken allemaal verboden voor campers tijdens de zomermaanden en zo belandden we om 21 uur op een parkeerplek langs een weg.

En dat is ook helemaal prima. De zon schijnt, de parkeerplaats is hartstikke groot en staat tegen een bos aan. We hebben de stoelen naar buiten gegooid en terwijl Corné super lekker vlees bakte brouwde ik snel een maaltijd van radijsjes, maisstokbrood, gv toastjes en allerlei lekkers. Boekje erbij, snoet in de zon en genieten. De les van de dag: De drukkere, mooie gebieden die ook bewoond zijn moet je in de zomermaanden gewoon vermijden.

Onze zondagse preek hebben we verplaatst naar de rit van maandag. We luisterden een podcast over ‘Leidt ons niet in verzoeking maar verlos ons van het kwaad’

Het Onze Vader is het gebed wat Jezus dagelijks bad. Het in verzoeking leiden heeft de vibe van proberen iemand te verleiden tot iets slechts en dan kijken of-tie het kan weerstaan. Maar dat is niet wat hier bedoeld wordt. Het is een test of je op God vertrouwt. En zo ja: dan groei je als mens, zo nee: dan mag je het nog eens proberen, en nog eens, en nog eens, en nog eens….Zonde doen is namelijk niet dat hele zware wat we er van gemaakt hebben maar betekent gewoon: je doel missen. En als je je doel mist is het balen, maar probeer je het gewoon weer. En verlos ons van het kwaad gaat over de consequenties die volgen op als je je doel mist. Oftewel: God test me alstublieft niet, en als ik dan faal, help me dan.

Ik vind dit zó bevrijdend. Het alsmaar schuldig voelen omdat ik niet kan voldoen aan het heilige, of de regeltjes vallen hiermee weg en de God van Liefde komt tevoorschijn.

Dinsdag 23 juli

Na het ontbijt zijn we op de fiets gestapt voor een rondje van 50 km. We zitten dus in de buurt van Cap Ferret en Dune du Pilat. Die laatste is overigens anderhalf uur rijden vanwege het stukje zee wat er tussenin ligt, want we zien ‘m wel liggen.

Kan iemand de Fransen vertellen dat het echt een slim plan is om een paar Nederlanders te vragen de fietspaden hier aan te leggen? Het Franse equivalent van een fietspad is appels met peren vergelijken. Er zit geen logica in, het fietspad kan zomaar stoppen, of doodlopen tegen een muur, of van wegkant wisselen. Dit is nogal een toeristisch gebied en er worden veel fietsen verhuurd. Aan mensen die normaal gesproken duidelijk niet op een fiets zitten. Of uberhaupt niet weten hoe je het woord uitspreekt. Dat betekent extra goed opletten voor ons. En dan hebben we het nog niet over de staat van het fietspad gehad. We zijn heel wat doodsklappers tegengekomen. Kapot asfalt, een spontane diepe kuil of dikke bulten met gaten erin. In plaats van het te repareren hebben ze hier een andere oplossing: gewoon een lik rode verf op de ergste plekken.

Het gevolg was dat we na 15 km aan gevaarlijke situaties maar weer op de weg zijn gaan rijden. Veel veiliger dan een fietspad.

Onze RV had gezelschap gekregen van 3 vrachtwagens die een dutje deden. Ik was na 2 dagen liflafjes eten ernstig toe aan echt voedsel dus terwijl Corné een boekje las en een salade at ben ik aardappels gaan koken en heb een heerlijke fruts gemaakt van ui, courgette, kip, tomaat en aardappels. Intussen ook wat eieren gekookt en een pot thee gezet en rijden maar weer! Mijn buik is weer blij.

Onderweg krijgen we een appje van Yara met haar adres voor het komende half jaar. We bellen haar meteen om uitgebreid het goede nieuws te horen dat ze toch nog een kamer heeft gekregen vanuit StudentHousing. Ze moet 4 nachtjes overbruggen in een hostel ofzo, maar daarna heeft ze haar eigen kamer! Na 4 uurtjes rijden zijn we aangekomen in het slaperige, maar keurig onderhouden dorpje Saint-Gaultier. Tot ons grote genoegen staan binnen 10 minuten de RV waterpas, de stoelen, boeken en een drankje klaar met uitzicht op een landhuis/kasteel, de stroomversnelling en ons snufferd in de zon.