Gaan met die banaan....

Vrijdag 31 januari

Nou, die gekke duim is dus helemaal over. Heel bijzonder dit. Ik hou ervan om altijd een verklaring te verzinnen voor iets en om dingen helemaal te analyseren maar hier kom ik niet uit. Dus ik ben maar gewoon tevreden dat het van korte duur was.

Vandaag is het zwaar bewolkt waardoor we soms niet eens zien of de piste omhoog of omlaag gaat, dat maakt het skiën lastig. Gelukkig komt er dan altijd een stuk waar het zicht wel ok is, maar even later zit je dan dus midden in een wolk. Op een gegeven moment waren we de hele piste zelfs kwijt. We rommelen dus een beetje voorzichtig aan, genieten van een sporadisch goed moment en gaan tussen de middag lekker een poosje chillen in het appartement. Overigens hebben we wel een paar prachtige ‘doorkijkjes’ tussen de wolkenlagen gehad. Omdat het in het appartement zo droog is drink ik 's morgens altijd flink wat koppen warm water of thee want we worden met dorst wakker. Super handig dat overal op de berg public toilets staan: kleine huisjes met een droogtoilet.

’s Middags gaan we nog een uurtje maar het is niet veel beter dus we chillen de rest van de middag en ruimen alvast een beetje op en brengen de spullen die we niet meer nodig hebben alvast naar de auto. We zien een stuk dichterbij een parkeerplek dus verzetten de auto.Corné is niet zo lekker, of hij heeft ergens een buikgriepje opgepikt, of z’n vlees van gisteravond was toch te rauw, alhoewel dat mag met rundvlees. Ik heb in elk geval gesmikkeld van m’n prakkie garnalen met peultjes.

Prima om een beetje kalm aan te doen en in de buurt van een toilet te zijn dus.

Ik kreeg een appje van een cliënt met de vraag om volgende week een afspraak te verzetten ivm een begrafenis. Het blijkt te gaan om de moeder van een jeugdvriend van me, dus ik heb meteen wat andere cliënten geappt en binnen no-time is de ochtend leeg geveegd en kan ik naar het condoleren. Fijn zulke flexibele cliënten.

Zaterdag 1 februari

Vrijdagavond kwam het er bij Corné van boven en onder uit en om 8 uur zijn we gaan slapen. Ik heb nog een half uurtje gelezen maar toen vielen ook mijn ogen dicht. Na een lange nacht zonder incidenten ging om 7 uur de wekker. Hups thermoskannen vullen met koffie, thee en heet water. De laatste dingen inpakken, naar de auto brengen en schoonmaken en Corné voelde zich goed genoeg om nog een ochtendje te skiën. Dus na de eindcontrole zijn we naar de skilift gegaan.

Het is schitterend weer en de sneeuw is top. We genieten erop los.

Tegen enen besluiten we dat het mooi geweest is. Het blijft leuk, ook als we tot 17 uur doorgaan. Maar we zijn wijs en weten dat er nog een lange reis aan komt. Gelukkig kunnen we omstebeurt rijden en als we het zat zijn kunnen we altijd nog een F1 hotel nemen. Dus nog even plassen in zo’n schattig toilet op de piste en dan de laatste afdaling richting de auto. Het is een super brede piste en toch gaat het halverwege mis. Op de een of andere manier skiet Corné opeens bij mij in de buurt, ik moet ergens iets gemist hebben of een inschattingsfout gemaakt hebben want ik verwachtte hem aan de andere kant van de piste. Hij heeft mij helemaal niet gezien en we weten elkaar bijna te ontwijken. Ik raak de achterkant van zijn ski’s en wordt gekatapulteerd. Het volgende wat ik weet is dat Corné me probeert overeind te helpen. Ik zie vrijwel niets, het lijkt of het keihard sneeuwt en ook Corné klinkt ver weg.

Achteraf hoor ik van Corné hoe slecht hij het had toen ik dus 2x achter elkaar flauwviel.

Ik had al vrij snel door dat er iets niet ok was met mijn linker bovenarm en dat verder skiën geen optie was. Sterker nog: opstaan leek me al geen goed idee. Corné skiet naar de skilift iets verderop en vraagt hulp. De mevrouw spreekt geen woord over de grens maar lijkt hem te begrijpen. Hij pakt een sleepjeslift naar boven en laat ter hoogte van mij los.

Het duurt nog vrij lang voor er een aardige knul met een banaan komt (of hoe zo’n ding ook heet) maar in de tussentijd draai ik me iets richting de zon. Ik houd mijn ogen dicht want mijn zonnebril is een legpuzzel geworden. Ik voel aan mijn schouder, elleboog en ontdek dat net onder de kop aan de voorkant het kraakt en schuift. Ik blijf er maar vanaf verder. Die knul vraagt of-tie hier en daar mag voelen en ik vertel hem dat ik een erg hoge pijngrens heb: 3 kinderen gekregen en ik belde de verloskundige pas als ik al persdrang had. Want ik zat nog steeds te wachten tot het heel erg pijn ging doen. Met zijn hulp word ik in de banaan gehesen en ik ben dankbaar dat hij voorstelt zijn rugzak achter mijn rug te zetten zodat ik niet hoef te liggen want dat wil mijn arm echt niet!

Hij skiet het laatste stukje met mij naar de kliniek terwijl Corné erachteraan komt. Binnen word ik voorzichtig ontdaan van ski-jas, sportshirt met lange mouw en hemdje en worden er 2 foto’s gemaakt. Ik moet met mijn schouder tegen een plaat staan en als de arts even later begint te vertellen dat ze verschillende losgebroken stukken ziet net onder de kop van de humerus onderbreek ik haar want ik begin weer flauw te vallen. Ik word vakkundig op een tafel geholpen en even later krijg ik een suikerklontje en een beker water. Ik voel me net een paard maar het doet me goed. Ze vouwen mijn arm in een sjieke sling en volgens de arts moeten we naar Nederland rijden en morgen naar het ziekenhuis gaan. Daar moet een CT-scan plaatsvinden waarna er geopereerd kan worden.

Corné haalt eerst pijnstilling in de apotheek terwijl ik betaal voor de foto’s: 296 euri. In de apotheek tikt Corné 130 euro af. We vragen ons later af wat er zo duur is maar dat blijkt die sling/mitella te zijn: 90 euro! Even later vind ik in mijn email de factuur voor het ritje met de banaan: net geen 700 euro. Maar goed, anders lag ik nu nog op die berg.

Hoe beroerd Corné zich gisteravond ook voelde: nu ben ik er erger aan toe dus is hij de Sjaak. Hij installeert me voorzichtig in de auto. Het stapeltje schone kleren voor de terugrit laten we onaangeroerd. We trekken de skibroeken uit en houden onze thermo leggings aan. Ik krijg geroutineerd een paar schone sokken en sloffen aan en de volgende 9,5 uur rijden we 1060 km weg. Het is ongelofelijk hoe rustig het op de snelweg is. We pakken dat nieuwe stuk via Reims en dat blijft 130 tot aan België. Ons initiele plan was om weer even bij Macon de Auchan mee te pikken voor wat lekkers voor onderweg maar we hebben uiteraard beide geen zin meer en tuffen dus door. Ik eet om 15:30 als we net wegrijden m’n zadenbroodje met gebakken ei. Het is een verfrommeld prutje geworden want het zat in mijn jaszak in een plastic zakje. Maar het smaakt nog prima. Verder heb ik de hele avond geen trek, mijn lijf is druk met iets anders. Ik durf ook niet veel te drinken want ik heb geen idee hoe ik langs de. Snelweg naar de wc moet gaan. Al met al krijg ik over de hele reis nog een liter warm water binnen dus dikke prima. Corné redt zich met een zakje noten. We tanken 1x en hij denkt nog iets te eten te kunnen scoren maar er blijkt geen winkel bij te zijn. Laat maar dan.

Corné houdt me bezig door steeds appjes te verzinnen die ik kan sturen en de voetbaluitslagen te checken via teletekst.

Van lieve arts-vrienden krijg ik het advies incl. telnr om alvast met de huiartsenpost te bellen. Dit houdt me ook zoet want ze gingen overleggen en terugbellen, en daarna moest ik de spoedeisende hulp bellen. Die willen me eigenlijk pas maandag zien want een eventuele operatie vindt dan pas plaats. Maar als ik me zorgen maak mag ik morgen rond 10:30 langskomen. In Nederland wordt minder snel geopereerd, ik houd er wel van als het zelfherstellende vermogen van het lichaam de kans krijgt.

Zondag 2 februari

Rond 1 uur ’s nachts zijn we thuis. Alle km’s rechtdoor gingen prima maar het laatste stukje met bochten en rotondes is killing. Corné rijdt als een oud dametje en toch zit ik heel stilletjes naast hem te huilen van de pijn. Eenmaal thuis ontdek ik dat ik zelfstandig naar de wc kan en ik besluit dat mijn nieuwe mode een legging wordt de komende tijd. Corné haalt de auto leeg en ik loop naar boven en leg heel langzaam en voorzichtig het dekbed neer wat Corné naar boven getild had. Als ik weer beneden ben maant Corné me tot rust. En dat is wijs want ik ken mijn nieuwe grenzen nog niet. De wereld vervaagt en ik kan Corné niet meer scherp zien. En eigenlijk ook niet meer vaag. Hij helpt me op een stoel en laat me een beetje zout water drinken. Langzaam komt het zicht terug. Ik vraag Corné of hij dat geluid ook hoort of dat het in mijn hoofd zit: het klinkt als 100 flessen cola die tegelijk opengedraaid worden. Met pijnstillers helpt Corné me voorzichtig in bed waar ik omringt door kussens een houding probeer te vinden die het minste pijn doet. Elke keer als ik bijna wegzak krijg ik zo’n val-gevoel en schok wakker. Ik gil het bijna uit van de pijn. Ik masseer een acupunctuurpunt om rust te brengen en het ‘vallen’ neemt af. Ik slaap 4 uur diep.

Rond 10:40 zijn we bij de SEH waar het verdacht rustig is. We worden meteen geholpen en nieuwe foto’s wijzen uit dat het bot net onder de kop door is en nog op een paar plekken. Het zit gelukkig nog best goed op zijn plek en gipsen is geen optie. Het plan is: rustig aan doen met die arm in een sling, flink veel pijnmedicatie en vrijdag terugkomen voor een controlefoto. Als alles goed blijft gaan moet het zo verder genezen en anders volgt alsnog een operatie.

Ik ontdek dat de combi paracetamol 1000mg met naproxen erg fijn is. De oxicodon bewaar ik voorlopig voor nachtelijke noodgevallen.

Kirsten komt eerder terug van een weekend met haar dispuut om te helpen en gooit er vlot een was in en haalt gezonde boodschappen in huis. Mijn lijf zal het nodig hebben. De ene vriendin gaat een pan kippensoep maken, de ander reserveert een ochtend om schoon te maken. Want Corné en Kirsten hebben vele talenten, maar schoonmaken hoort daar niet bij.