chocolademousse uit een automaat

Nog steeds zaterdag 20 september
Een oudere dame van de Franse familie komt ons verwennen met wat overgebleven lekkernijen. We krijgen zelfgemaakte appel- en pruimenflappen en we zijn het even later unaniem eens: vooral de pruimenflap is echt absurd lekker. ik bedank haar nogmaals en vertel hoe lekker het was en we maken even een leuk praatje want deze dame spreekt ook vloeiend Vlaams.

Volgens buienradar gaat het regenen maar gelukkig is dat niet waar. Tegen zevenen gaan Corné en ik een soort van illegaal incognito vermomd als dekbed op het bed liggen in de rode bus.

Yara rijdt ons allen naar Aywaille waar ik een pizzeria gevonden heb die ook kip serveert zodat ik melk en gluten kan vermijden. Helaas is de pizzeria afgeladen vol en staat er zelfs een rij voor de afhaal. We wandelen door het dorpje, zien een keur van terrasjes, friteriën en restaurants en komen uiteindelijk uit bij een andere pizzeria waar nog wel plek is. Ik heb voor de zekerheid lactasepillen bij me en die gluten neem ik voor lief. Iedereen bestelt een pizza naar wens en ik vraag in mijn beste Frans om ‘senza fromage’ en word meteen verbeterd door zowel Yara als de serveerster dat het ‘sans’ moet zijn. Ach, soms lopen de talen een beetje door elkaar heen maar de boodschap is duidelijk. Dus uiteindelijk krijg ik een pizza met tomatenfruts, parmaham, champignons en rucola en ik top ‘m af met het halve bakje heerlijke zwarte knoflookolijven die op tafel staan. M’n lactasepillen kunnen in m’n broekzak blijven en we hebben een heerlijke avond. Yara heeft zich de hele middag al zitten verheugen op een mogelijk toetje maar ze krijgt haar pizza niet eens op, het blijft allemaal een beetje hoog in haar maag hangen en valt niet helemaal lekker. Het helpt ook niet mee dat het ruim 25 graden is in het restaurant en ze besluit het toetje te laten schieten. Terwijl Lucas en Yara buiten alvast frisse lucht gaan happen vragen wij om de rekening. Eenmaal buiten blijkt Yara aardig bijgekomen en als we naar de rode bus lopen komen we langs een automaat waar je verse maaltijden zoals poké bowls uit kunt trekken. De onderste rij blijkt te bestaan uit chocolademousse toetjes en dat was wel ongeveer wat ze in gedachten had. Dus hups zo’n toetje uit het automaat getrokken want dat kan Yara prima eten als ze opgeknapt is. Straks bij een kop thee bijvoorbeeld.

Ze rijdt ons weer terug naar de camperplek en de temperatuur is nog steeds heerlijk. We ruiken een heerlijk vuurtje als we aankomen en bij de verlaten bbq-plek blijkt nog een vuurtje te smeulen. Corné gooit er een houtblok op en we zitten heerlijk aan de picknicktafel met uitzicht op een kampvuurtje. Yara smikkelt bij haar kop thee de helft van haar toetje op en vindt ‘m zó lekker dat ze ons allemaal wil laten proeven. Alleen Corné is geïnteresseerd ;-) We kletsen de avond vol en genieten van het gemak waarmee we met elkaar omgaan. Het is gezellig, we hebben lol èn goede gesprekken. Tegen elven is iedereen moe. Tijd om in bed te kruipen. Corné heeft een poosje geleden wifi ingebouwd in de RV en dat is chill want verder hebben we nauwelijks bereik. Hij zoekt nog even uit waar we morgen kunnen parkeren in Luik want Yara wil graag naar Marché de la Batte. Een hele grote markt op zondagmorgen in het centrum van Luik langs het water.

’s Nachts gaat het regen en onweren en daalt de temperatuur flink. Maar wij liggen allemaal warm en droog dus het deert ons niets.

Zondag 21 september

Onze wekkers gaan om 7:30 en na koffie/thee rijden we naar een parkeerplaats in Luik. Wij nemen een klein omweggetje langs een boulangerie waar ik in de plaatselijke rij beland. Alles is gesloten op zondag in België maar de boulangeriën zijn ’s morgens geopend hier in het Franstalige deel. Ik snap het wel, zeker als ik met een paar baguettes traditional in mijn armen terugloop naar de RV en de heerlijke geur van vers stokbrood mijn neus vult. Misschien eet ik straks een klein stukje als toetje na m’n glutenvrije broodje. Dat kan nog wel bij de gluten van gisteravond en het valt me enorm mee hoeveel last ik ervan gehad heb vannacht.

Op de parkeerplaats ontbijten we eerst uitgebreid met elkaar en de stukken stokbrood met gebakken ei gaan er goed in. En ja, ik geniet me suf van een kontje als toetje. Ik warm Yara’s restant pizza op in de koekenpan en nadat ze die opgesmikkeld heeft likt ze het bakje chocolademousse ook nog uit. Ik ken niemand anders die zo intens kan genieten van eten.

We wandelen naar het centrum en kuieren de hele markt af. Bij een kraam met gedroogd fruit begint Yara een beetje te kwijlen. Aangezien zij van plan is om straks nog ruim 100 km te gaan fietsen lijkt me wat gedroogd fruit wel een fijne energieboost voor haar. En lekker licht in d’r rugzak. Haar plan is om naar Eindhoven te fietsen, te overnachten in het goedkoopste bed in de Stayokay en morgen door naar huis te fietsen. Terwijl ik al bedenk wat 100 gram is in het Frans hoort de marktkoopman ons praten en vraagt in onvervalst Vlaams of we uit Nederland komen. ‘Dat praat makkelijker dan dat gekloot in het Frans’ zegt hij. We kletsen gezellig wat over en weer en m’n gevraagde 100 gram verandert blijkbaar in 400 gram als ik zie wat ik betaal. Maar ach, Yara gaat 2 dagen fietsen, het weegt niets en daarna lust ze het ook nog wel.

We verbazen ons verder op de markt over hoe duur alle Temu/Aliexpress-onzin is en hoe slecht de kwaliteit en smaak van alle kleding. Groente en fruit, noten en gebraden kippen zijn daarentegen van topkwaliteit. Maar we zitten allemaal vol van het ontbijt en als we weer bij de campers zijn hebben we stiekem toch 6 km gewandeld. Onder het genot van koffie en thee duiken we met z’n vieren nog even op de enorme kruiswoordpuzzel tot Corné er een verstandig eind aan breidt: Yara moet nog dik 100 km fietsen vandaag dus tijd om op te breken. We rijden naar de rand van de stad en op de lege parking van de Carrefour vult ze haar rugzak met schone kleding, schoenen en powerbank aan met een compleet zojuist door mij dik belegd stokbrood. Avondeten is op deze manier ook voorzien.

Na een paar dikke knuffels en met de goede raad: ‘doe voorzichtig’ fietst ze weg.

Lucas rijdt de rode bus naar Capelle en nadat wij getankt hebben rijden we ook de snelweg op. Bij de eerste heuvel klapt de turbo er weer uit en met 60 km per uur kruipen we de heuvel op. Gelukkig is het rustig op de weg en zijn we in no-time de heuvels uit. Bij de volgende parkeerplaats start Corné de bus opnieuw waarna de turbo er weer is en vervolgen we onze weg en rijden probleemloos naar huis. We komen bijna tegelijk de straat inrijden en met elkaar ruimen we de boel vlot op. Precies op dat moment appt Yara een foto dat ze heerlijk aan het genieten is van een half stokbrood als lunch en dat het fietsen goed gaat. Ze geniet enorm van de omgeving.

Tijdens het avondeten zien we dat Yara aangekomen is in Eindhoven en even later krijgen we een appje: bummer, PSV speelt vandaag en nu is de stayokay volgeboekt. Het goedkoopste bed in Eindhoven is 70 euro en dat is boven het budget van een arme student. Ik doneer 15 euro maar dat helpt niet voldoende. Eerst maar even naar het toilet in de McDonalds en zichzelf trakteren op een euroknaller en een McFlurry. Nadat ze met input van de achterban alle opties overwogen heeft besluit ze de trein naar huis te nemen. Een kaartje voor de fiets kost 8 euro en met 40% korting kost haar kaartje maar 15. Om 21:37 haal ik een tevreden kind van de trein. Ik vind het knap dat ze een plan bedenkt, het gewoon gaat doen en als het dan anders loopt ze niet blijft hangen in een ‘faal’-gevoel maar een andere optie bedenkt en dat dat ook ok is. Er komt ongetwijfeld nog eens zo’n fietstocht, dit heeft ze in the pocket. Ik kieper een was in de machine en wij genieten nog even van haar avonturen met een bakkie thee en dan is het bedtijd. Dankbaar voor een prachtig weekend!