Oostenrijk here we come!

Vrijdag 17 oktober

Na een ochtend werken, een tonijntaart bakken, een stofzuiger zwaaien door Corné’s mobiele kantoor (onze auto) en nog wat spullen inpakken kwam m’n broer Adriaan lunchen want die had net een meeting gehad in de buurt. Tegen half 3 stapte mam binnen en hebben we haar spullen overgeheveld naar de achterbak en mijn spul erbij gekieperd. Hups, onderweg naar Bennekom waar we tegen vieren aankomen. Prima te doen op de weg ook al is het de start van de herfstvakantie.

We worden enthousiast begroet door Moos, de hond van Inge’s ouders, waarna we ook van schoonzus Inge een knuffel krijgen. Ze passen een week op Moos, een grote grappige krulletjeshond. Als ze aan tafel zitten is de regel dat Moos op z’n hondenkussen bij ’t raam ligt. Nou vindt Moos daar wat van en speelt-ie Annamaria-Koekoek. Elke keer als je even niet kijkt kruipt-ie een klein stukje naar voren, zodra je kijkt ligt-ie weer heel onschuldig met z’n kop op z’n poten. Tot-ie bijna bij de tafel is waarna Inge ‘m weer terug bonjourd naar z’n plekje en hij heel teleurgesteld achterom kijkt terwijl hij achter Inge aansjokt. Hilarisch beest.

Broer Erik stapt ook binnen na een dag lesgeven en nicht Rhodé volgt een half uurtje later na een dingetje met een omleiding van de bus. Geen stress, tijd zat, het is vakantie. Wij zitten inmiddels aan tafel en genieten van een heerlijke pompoensoep van Inge, mijn tonijntaart en mam’s ovenschotel met aubergine, zalm en krieltjes. De door Kirsten gebakken chocoladetaart delen we doormidden en we laten de helft achter bij Inge.

We gooien de laatste spullen in de auto en stappen in. Ik zet het overnachtings adres in Nentershausen in Waze en tik een kleine 300 km weg. In het begin hebben we uiteraard file. Waze stuurt me de snelweg af en met mijn geweldige kaartlees-kwaliteiten neem ik een afslag te vroeg waarna tot onze grote pret het zelfs nog een stuk sneller is. We rijden heerlijk door boeren-achterland en genieten van de mooie herfstkleuren. Dan rijden we opeens Duitsland in en komen vanzelf weer op een snelweg. Het blijft de hele tijd een beetje chaotisch rijden. Het ene moment mag je zo hard als je wilt, maar voordat ik 130 rij staat er een bord 100 en een paar honderd meter verder is het 80. Dan volgt er een km wegwerkzaamheden met wat gele strepen op de weg en hups, je mag weer zo hard als je wilt. Nou vind ik 130 wel dikke prima, maar ik krijg een beetje het heen en weer van deze wirwar aan snelheden. Ik rijd keurig 76 waar je 80 mag als we vol van voren geflitst worden met rood licht, dat dan weer wel. Het is 4-baans dus ik neem aan dat de boete voor de auto is die me links aan het inhalen is. Mam zegt: je stuurt de boetes maar naar me door, we gaan nu genieten ;-)

In Nentershausen parkeren we de auto en gaan op zoek naar het appartement. We vinden al snel Beti appartments 3, maar ontdekken daar geen bel. Rhodé ziet iets verderop langs de weg een groot bord staan met Beti appartments en een telefoonnummer. Ik bel en ontdek vrij snel dat deze meneer snapt wie ik ben, maar geen Engels spreekt. Of ik Duits kan spreken. Nou kan ik dat niet, maar als je gewoon Nederlands praat met een Duits accent kom je een heel eind. Het blijkt 2 huizen verderop te zijn en we worden vriendelijk opgehaald door een vrouw die ons uitgebreid het hele appartement laat zien. Het is echt super groot, we hebben 2 slaapkamers, een woonkamer, een hele grote keuken en een mega badkamer. Ze benadrukt ook 3 keer dat er een balkon is voor de rokers maar die hebben we niet nodig. We halen onze spullen uit de auto en ploffen neer aan de eettafel voor een drankje en een kletsje en tegen tien uur duiken we allemaal ons bed in.

Rhodé en Erik hebben een heerlijke nacht. Ik lijk meer op m’n moeder en bij ons duurt het uren voor we in slaap sukkelen. Maar de bedden zijn echt top dus we liggen prima.

zaterdag 18 oktober

Rond half 8 zijn we allemaal uit bed en we rommelen een beetje aan met kopjes koffie en thee. Mam heeft een tas vol lekkers, van speltbrood tot bruine bolletjes en krentebollen en ze tovert ook nog een compleet arsenaal aan beleg tevoorschijn. Of je nou trek hebt in jam, hagelslag of oude kaas, leverworst of serranoham, het kan allemaal. Rhodé geeft oma les in het koffieapparaat.

Ik ben helaas m’n zak versgebakken glutenvrije bolletjes vergeten maar ik red me wel met alle andere lekkere dingen die ik gebakken heb. Dus ik start de dag met een stuk glutenvrije appel-ontbijtcake. Geloof het of niet, maar het is nog gezond ook.
Terwijl iedereen z’n lunch smeert stop ik een stuk havermout-wortel-speculaas-taart in een plastic zakje. Ik heb er nu al zin in.

Terwijl Rhodé de afwas doet staat de een z’n tanden te poetsen en probeer ik uit te vogelen waar ik m’n theezakje mag weggooien en of het labeltje eraf moet om in een andere prullenbak te gooien. Dat afval scheiden blijft ingewikkeld per land. Dan is het een kwestie van alles weer in de achterbak gooien, instappen en wegwezen. Ik bel even in bij mijn hulplijn (genaamd Corné) en krijg aanwijzingen hoe Rhodé d’r mobiel kan verbinden met de auto zodat zij muziek aan kan zetten en via apple carplay de weg kan wijzen. Het lukt!

Erik rijdt het eerste stuk van de nog ruim 600 km die we moeten. Hij is onder de indruk van hoe stil onze auto is, hij rijdt altijd met noise-canceling oortjes in zijn eigen auto ;-) en van hoe vlot de auto optrekt en stabiel op de weg ligt. Het is inderdaad een heerlijke reis-auto, dus dank aan Corné die het komende week zonder moet doen. Hij brengt nogal veel uur door in de auto dus hij zal zijn rijdende kantoor wel missen.

We stoppen voor een tank-plas-koffie-to-go-pauze en ik kruip weer achter het stuur. Het blijft een afwisseling van 130+ rijden en om de haverklap 60 of 80 door wegwerkzaamheden. Hier en daar een stukje file maar al met al hebben we niks te klagen. De zon schijnt, de lucht is blauw en we rijden door een compleet herfstsprookje van bontgekleurde bossen met hier en daar een prachtig kerktorentje.

Of we een uur voor aankomst even het appartement willen bellen. Ik ben aan het rijden dus Rhodé neemt de honeurs waar. ‘This is Marije Last-Family speaking’ werkt prima, het kan maar meteen duidelijk zijn wie je aan de lijn hebt ;-) En iets voor vieren rijden we het dorpje in. Even zoeken maar met behulp van een local vinden we het appartement. Aanbellen levert geen resultaat, het lukt Rhodé niet om te bellen (iets met verbinding) en terwijl iedereen een beetje staat te kletsen en naar mij kijkt lukt het mij ook niet. Ik ben moe en snap even niet hoe ik het telefoonnummer in mijn mobiel krijg om te proberen te bellen. Dan rent er een klein ventje langs naar de voordeur en mam spreekt ‘m aan. Hij haalt z’n moeder en alles komt goed want zij is ons host.

Met vereende krachten dragen we al onze spullen naar boven en krijgen een uitgebreide rondleiding. We staan op het balkon en kijken uit op een zonovergoten helling. Als de vrouw met tips en namen van dorpjes in de omgeving begint te strooien gebeurt er wat bij mam: er komen hier en daar herinneringen boven van 60 jaar geleden toen zij hier op vakantie was met een trektocht van de GRV en een hele leuke jongen leerde kennen die onze vader werd.

We stappen vervolgens eerst in de auto richting de Hofer een paar km verderop want de winkels sluiten om 18 uur en gaan niet open voor maandag. Met z’n vieren struinen we de winkel door en met m’n praktische hoofd had ik toen Erik reed al een boodschappenlijstje gemaakt.

Als we het dorp weer inrijden zien we dat er een hele groep mensen in klederdracht staat bij het kerkje. We moeten een beetje omrijden maar kunnen ons huisje nog bereiken. Terwijl Erik en ik een goed gevulde saus met fusili in elkaar flansen lopen mam en Rhodé nog even naar het kerkje. Ik had uitgezocht dat we morgenochtend een dorpje verder naar een evangelische dienst konden gaan maar we vroegen ons af of er ook niet iets in dit kerkje is. Ze ontdekken dat er een Rooms katholieke dienst is en we besluiten dat mee te gaan maken. Zij horen intussen een koor zingen en zien dat de groep mensen in klederdracht muziekinstrumenten oppakken: de plaatselijke fanfare!

We hebben allemaal trek en genieten van een heerlijke maaltijd die even onderbroken wordt doordat de fanfare door de straat trekt. We lopen vlug het balkon op en kijken terwijl ze langskomen. Rechts zien we een schitterend ruige berg in de verte. Het is hier mooi!

Het eten gaat over in het toetje (mam had een pak mini-magnums gekozen) en ze had voor mij super lief een reep hands-off caramel-zeezout chocola (da’s vegan, dus melkvrij). Een grote pot thee erbij en verder kletsen over allerlei dingen.

Op een gegeven moment krijgen we een houten kont en een stijve rug en verhuizen naar de woonkamer waar we op de bank ploffen. We duiken eerst allemaal in een papieren of digitale zoektocht om een plan te maken voor morgenmiddag. De weersvoorspelling is geweldig dus we willen een wandeling maken. Halverwege krijgen we de slappe lach met elkaar: heerlijk!