Ardennen met Yara en Lucas

Vrijdag 19 september

Vandaag was een zeer gevarieerde dag. Vanmorgen nog een cliënt, intussen stapte m’n schoonmoeder heel voorzichtig binnen met d’r gebroken enkel. Na een hoop gezelligheid en behandelingen is ze na een dikke knuffel weer vertrokken. Volgende week heb ik het een stuk rustiger en ga ik naar haar toe.

Voordat even later Leonard en Marloes binnenstappen breng ik kleding en beddengoed naar de RV en maak de verse kippensoep af waar ik gisteravond mee begonnen ben. Dan rijden Leo&Loes de straat in met het blije rode busje en ploffen we neer in de tuin in zon of schaduw naar wens. Met een tafel vol lekkers en in goed gezelschap kletsen we een paar uur vol. Ze zijn net een week terug van een rondreis door de Alpen met de rode bus en beiden hard aan het solliciteren. Jammer dat het moeilijk is een baan te vinden. Dan heb je een bachelor en master, nog afgerond ook met een dikke 9 en bij elke baan willen ze 4 jaar werkervaring en dan krijg je alsnog een startersalaris. Nou lijkt dat salaris wel prima, maar hoe moet je ooit die werkervaring opdoen als je nooit mag starten?

Leonard vraagt of ik zijn haar nog kan knippen en is zelf diep onder de indruk van hoe hard zijn haar groeit. Ik heb het toch nog pas gedaan? Na even terugdenken blijkt dat vlak voor de verdediging van zijn master geweest te zijn, begin juli dus. Dus ja, het hangt alweer over zijn oren, maar nee, ik vind dat niet overdreven want het gaat al richting de 3 maanden ;-)

Terwijl Leonard even later met een keurig gekortwiekt kapsel onder de douche staat veeg ik de boel bij elkaar en gaan Marloes en ik op zoek naar waar wij ook alweer ons 25-j huwelijksfeestweekend gevierd hadden en of dat wellicht een goede locatie zou zijn voor het lustrumweekend van de studentenvereniging. Na nog een bakkie willen ze richting haar ouders om daar vanavond mee te eten en bij te kletsen. Terwijl ze uitvogelen hoe ze daar met het ov komen en morgen weer naar Utrecht kijk ik op de klok, check google.maps en zie dat de files op vrijdagmiddag nog wel meevallen en besluit ze even te brengen. Dat kost me hopelijk maar een dik uur. Ik sta al op en bedenk dan opeens dat ze gewoon de auto mee kunnen nemen en morgen hiervandaan weer op de trein kunnen stappen. Iedereen happy.

Vervolgens gooi ik een speculaas-wortel-havermout-ontbijttaart in de oven. Ideaal gezond voer voor een weekend weg. Ook heerlijk op een doodgewone doordeweekse dag trouwens. Ik bak nog wat glutenvrije broodjes en pak de RV verder in. In de rode bus verdwijnt beddengoed en voor de zekerheid een bak tomaten, fles water en pak appel-kruimelkoeken want ik ken Yara, die heeft àltijd honger. Ik kijk op mijn horloge en zie tot mijn grote geluk dat ik zeker een half uur in bikini in de zon kan liggen. Het is vandaag namelijk strak blauw en zonnig met een intens zomerse temperatuur. En zon moet je pakken als-tie er is. Dus ik pak m’n e-reader, zet m’n zonnebril op en trek simpelweg m’n korte broek en shirt uit. In m’n onderbroek en topje lig ik prinsheerlijk in onze inkijk-vrije tuin de zon op te slurpen tot Corné me om 16:33 betrapt op mijn intense luiheid. Hij is mooi vroeg thuis! Ik spring weer in mijn kleren en samen brengen we de rest van de spullen op orde. Corné zet Yara’s racefiets in onze RV-garage en vult de watertank.

Rond 17:15 rijdt Kirsten in haar eigen auto de straat binnen. Ze start binnenkort met haar nieuwe baan vol groeimogelijkheden voor 3 dagen in de week en op vrijdag heeft ze altijd les want dan volgt ze een 2-jarige master in Leiden. Uit haar auto rollen ook Yara en Lucas die ze in Leiden opgepikt heeft. We eten kippensoep met broodjes aangevuld met piccolini’s uit Kirstens voorraad nadat we de angstige blik van Yara zagen toen ze hoorde wat ik voor avondeten had bedacht. Ze vindt soep en broodjes heerlijk maar ze heeft honger!

Om 18 uur stappen we in de busjes en rijden richting Aywaille waar we via Park4Night een plekje uitgekozen hebben. We gaan dit weekend trouwens doen om het behalen van Yara's bachelor te vieren. We hebben nagedacht waar Yara van houdt en dat is outdoor-actief bezig zijn met leuke mensen. Dus gaan we lekker met z'n vieren in 2 busjes. Corné en ik kletsen en hij rijdt op de automatische piloot door België heen. Dat stuk heeft hij al minstens 100 keer gereden in zijn leven en opeens ziet hij op de navigatie dat hij een onverwachte afslag moet nemen en de snelweg een stuk terug moet volgen. Vervolgens zien we op google.map dat Lucas en Yara nu voor ons rijden ipv ergens achter ons en deduceren we dat we in onze vakantie-vibe een afslag gemist hebben. We genieten van prachtige zonsondergangskleuren.

10 km voor de eindbestemming zien halen we ze in en zwaaien we vrolijk naar elkaar. Het vakantiegevoel kickt extra in als we de steile heuvel voor ons zien op de weg en ik word direct teruggevoerd naar afgelopen zomer toen we voor Nancy opeens een pling hoorden met de melding: ‘motorservice nu’. Waarna een fikse teleurstellende zoektocht volgde langs allerlei garages om de RV gerepareerd te krijgen. Ik zeg tegen Corné: dat geluidje mis ik totaal niet, waarna we even later precies dat geluidje horen, dezelfde melding zien en de RV z’n vermogen kwijtraakt. De turbo is uitgevallen. En dat terwijl er achter ons een vrachtwagen rijdt en we bergop gaan. Corné zet de alarmlichten aan en rijdt met 60 km p/h over de vluchtstrook naar boven. Het is nog maar 5 km tot onze eindbestemming en na de heuvel is de afslag al. Yara en Lucas hebben ons net ingehaald en Yara hangt al aan de telefoon: komt goed, we zien jullie zo op de plek.

Onderaan de afslag zet Corné de bus uit en weer aan en hups, de turbo is er weer. We rijden het laatste stukje zonder issues maar het voelt niet fijn. Dit moeten we maar even heel goed laten uitzoeken door Rob de Wit, onze eigen topgarage thuis.

In het pikkedonker parkeren we de busjes op een prachtig plekje in het bos. Ernaast horen we een kabbelend beekje en met onze zaklampen ontdekken we overdekte picknickplaatsen en bbq’s. De vuurkorven die er zouden moeten zijn ontdekken we niet en dat terwijl ik me helemaal verheugd had op een avondje bijkletsen rond het kampvuur. Maar….aan het begin van dit weggetje staat een bierbrouwerij en daar zag het er erg gezellig uit. We trekken wat warmere kleren aan want ondanks dat het nog 20 graden is om 21 uur ’s avonds koelt het steeds verder af. Op een open plek stralen de sterren ons van bovenaf toe en het is zó donker dat we een zaklamp nodig hebben om het pad te volgen. De brouwerij blijkt officieel al een uur gesloten maar we krijgen het advies het even aan de barman te vragen. Lucas springt meteen naar binnen en na een praatje met de barman mogen we allemaal een biertje uitzoeken. De keuze is reuze en met alle 4 een ander biertje ploffen we neer op een picknickbank. De sfeer is top, het bier is goed, we proeven allemaal elkaars biertje en Yara en ik besluiten onze biertjes te ruilen. Na een poos komt de barman vertellen dat ondanks dat ze officieel gesloten zijn ze toch nog open zijn want zo gaat dat soms dus als we nog een biertje willen kan dat. Inmiddels is het bijna half 11 en beginnen we moe te worden. Wij vonden al dat we vroeg op waren vanmorgen toen we om 6:45 onze hardloopkleren aantrokken maar Lucas was om 5 uur al op om naar zijn werk te gaan. We wandelen dus terug en kruipen allemaal in bed voor een welverdiende nachtrust.

Zaterdag 20 september

We hebben een heerlijke nacht en als ik iets over half 8 wakker word kruip ik uit bed en schrijf m’n verhaaltje. Want zoals vriend Theo zegt: het kost best wat tijd om dat bij te houden. Een half uur later kruipt Corné er ook uit en aangezien het in de rode bus nog heel stilletjes is, ook nadat we iets te nadrukkelijk onze deur open en dicht gedaan hebben gaan wij alvast aan de koffie en thee. Ik vogel uit dat de boulangerie op een half uurtje fietsen zit, wat ik in theorie kan doen op Yara’s racefiets en een rugzakje maar besluit dat het prima is als we dat straks in 7 minuutjes met de auto doen.

Als Yara de bus uitrolt en we vragen casual of ze lekker geslapen heeft (want dat vraag je nou eenmaal) worden we getrakteerd op een heerlijk beeldend verhaal op z’n Yara’s die midden in de nacht buikpijn kreeg, in haar blote kont met alleen een trui aan het buitentoilet in het pikkedonker niet kon vinden, nog bij ons op de RV geklopt heeft voor doekjes/wc papier maar wij hebben niks gehoord. Kuddo’s voor mijn oordoppen. Lang verhaal kort, ze heeft het top opgelost en kon de nacht zonder buikpijn weer vervolgen. Fijn als je lijf goed functioneert en dat wat niet goed valt er rechtstreeks uitkiepert.

Terwijl Yara en Corné met de rode bus naar de boulangerie gaan kletsen Lucas en ik bij over z’n vers behaalde motorrijbewijs en aangekochte motor die hij volgende week op kan halen. We ontbijten uitgebreid aan een picknicktafel met vers stokbrood, gebakken eieren, een hoop beleg wat ik uit de koelkast thuis overgeheveld heb naar de RVkoelkast, en om te proberen een amandel-, appel-, en pralinécroissant.
Goed gevuld en vol enthousiasme trekken we de wandelschoenen aan. Toen ik gister m’n kleren pakte dacht ik: ja, ik neem die extra korte broek mee, stel je voor dat Yara er geen bij zich heeft. En je gelooft het niet, maar Yara zegt tijdens het ontbijt: ah, balen, volgens mij ben ik mijn korte broek vergeten.

De komende 20 km en dik 500 hoogtemeters vermaken we ons uitstekend. We kletsen over van alles en nog wat, genieten van de omgeving, zien wildsporen, lopen over blubberpaadjes, passeren beekjes, gaan langs prachtige herfstkleuren en Lucas spot elk mini-kikkertje aangezien hij echt walgt van kikkers en padden. We komen ook heel wat dennebomen tegen die afgetapt zijn. Wat zou het zijn, rubberbomen ofzo?

Eenmaal terug bij de campers gaat de koude coca cola er met wat chips en gebraden drumsticks goed in. Ik had een soort bros-chocola gekocht en Yara's gezicht laat zien hoe goed ze daarop gaat. Een paar tafels verderop bereid een Franse familie een picknick voor en het is zó lekker om na maar 3 uurtjes rijden tegen iedereen ‘bonjour’ te kunnen zeggen. Echte vakantievibes.

Toen ik m’n arm gebroken had heeft Greetje een heel pakket opgestuurd met onder andere allerlei soorten thee èn een paar puzzelbladen. Yara had het laatst over puzzelboekjes dus ik heb die puzzelbladen in de RV gegooid en in plaats van een spelletje zijn we met z’n vieren een mega grote kruiswoordpuzzel aan het maken. Helemaal leuk.