Buitenspelen

Donderdag 5 september

Sinds een maand zit Yara in Tromsø (poolcirkel Noorwegen) waar ze een half jaartje studeert.

Een paar weken geleden had ik haar aan de telefoon en bleek dat haar lessen pas 10 september starten. Vrijwel alle uitwisselingsstudenten hebben al lessen, maar haar vakken starten toevallig later. Dat soort dingen kunnen gewoon in Noorwegen. Als een docent andere plannen heeft wordt alles gewoon aangepast. Als het mooi weer is neemt iedereen massaal vrij. Je moet tenslotte genieten van het leven. Tijdens dat telefoongesprek ontstond het plan om langs te komen. Een paar uur later had ik m’n ticket geboekt en gister was het zo ver.

Om 6 uur was ik m’n bed uit. Glutenvrij broodje oppiepen in de airfryer en beleggen, m’n zelfgebakken voorraadje broodjes uit de vriezer in de koffer, nog wat laatste dingetjes en ik was er klaar voor. Vanuit het warme Nederland stond ik in m’n lange broek, hiking boots en om m’n middel een trui en ski-jas klaar. Op m’n rug een iets te zware rugzak (zo eentje om echt mee te hiken waar onderin je slaapzak in een vak past, met allerlei touwtjes om aan de buitenkant een matje mee te nemen en geweldige verstelbanden. Toen Corné en ik een jaar of 20 waren heeft hij een blauwe en ik een rode als verjaardagscadeau gekregen. En wie wat bewaart die heeft wat.

Op mijn buik een kleinere rugzak gevuld met wat kleding, m’n laptop, e-reader enzovoorts en in m’n hand de grote groene koffer van m’n schoonmoeder tot z’n nokkie gevuld met 23 kilo aan lekkers, een lichtgewicht tentje en kerstverlichting want Yara wil haar kamer iets gezelliger dan alleen een plafondlamp.

Gelukkig bracht mijn lieftallige echtgenoot me met de auto naar station Capelle Schollevaar en tilde zelfs galant de koffer naar boven waarna ik blij was dat m’n ov-chipkaart het na 2 jaar niet gebruiken nog vrolijk deed. Om 7:07 stapte ik in de trein en met 1 overstap was ik tegen kwart over 8 al op Schiphol. Daar begon mijn speurtocht want ik ben een groot voorstander van het principe ‘travel light’ en reis dus altijd alleen met handbagage. Maar ik ben tegenwoordig veel chiller en durf dingen te vragen waarna ik ergens in een rij aanschoof. Ik mocht 1 koffer ruimbagage, 1 carry-on bag èn een tasje wat onder de stoel past meenemen. Ik had de officiële afmetingen en het aantal kilo’s vrij ruim geïnterpreteerd en was bereid het risico te nemen dat ik een kilo kaas weg moest gooien. De mevrouw achter de balie zag m’n 2 rugzakken en zei: die zijn te groot om allebei mee aan boord te kunnen, maar die grote rugzak kan ook gewoon mee in het ruim. Ik blij, was ik sowieso van dat zware ding af. Niks geen extra kosten of moeilijk gedoe. Omdat er zoveel touwtjes aan zitten moest ik ‘m alleen wel iets verderop inleveren bij ‘odd-size baggage’ om te voorkomen dat er een touwtje vast bleef zitten in de bagageband. Terwijl ik die kant op liep heb ik nog even een kilo kaas uit m’n kleine rugzak overgeheveld, er werd toch niet meer gekeken naar hoe zwaar die tas was en dan hoef ik er niet mee te sjouwen.

Na de halve marathon over Schiphol te hebben gelopen zat ik een poos te wachten bij de gate tot er opeens een vliegtuig voor ons vanaf diezelfde gate zou gaan en wij een half uur vertraging kregen. Vervolgens mochten we verhuizen naar een andere gate waarna we uiteindelijk een uur te laat weggingen. Met een overstap van 1:20 in Oslo leek me dat krap te worden. Zeker omdat we in Oslo massaal weer met onze handbagage door de security moesten. Maar na een kwart marathon in sprint over vliegveld Oslo kwam ik nog zeker een kwartier voordat het volgende vliegtuig zou vertrekken aan bij de gate. De toegang werd me geweigerd samen met nog 15 medepassagiers. Een overijverig (blauw) iemand had een uur daarvoor in z’n enthousiasme al besloten dat niemand die vlucht ging halen en ons allemaal omgeboekt. Ook de mensen die alleen handbagage hadden en nu opeens daarop aansluitende vluchten misten. We konden praten als Brugman maar het besluit kon niet meer teruggedraaid worden. Klein beetje zuur als er dan 13 minuten later nog een paar andere mensen aan komen hijgen die wel het vliegtuig in mogen. Maar goed, ik ben met een lotgenoot gezellig een bakkie gaan doen en we hebben uitgevogeld dat we waarschijnlijk wat geld terug kunnen krijgen. Dat zou leuk zijn. Gelukkig had ik prima internet en kon ik Yara op de hoogte brengen dat ik later aan zou komen. Tegen 17 uur was ik in Tromsø. Super gezellig vliegveld want de bagageband in de aankomsthal is dus Yara en ik konden samen wachten op m’n bagage. Daarna met de bus naar Yara’s huis. Ze heeft een kamer van ruim 12 m2 met een bed, bureau, boekenkast en kledingkast. Verder staat er nog een kleine lekkere stoel met een tafeltje. D’r kamer staat nu vrij vol want ze heeft een veldbed geleend. Ik mag kiezen waar ik wil slapen en kies voor haar bed. Zij slaapt prima op het veldbed verzekert ze me.

Dan begint het leuke werk: de koffers uitpakken. Ik geniet me suf van haar gezicht bij zakken pistache, brokken speculaas, kaas en droge worst.

Het is inmiddels 7 uur en in al ons geklets komt de Sherpatrappa ook voorbij. We zijn nogal associatieve denkers en besluiten snel een stuk fruit of een broodje naar binnen te werken als snel avondeten, intussen onze (identieke) hiking-boots aan te trekken en richting de bus te lopen. We hebben dezelfde nieuwe schoenen maar die van Yara zijn zichtbaar intensiever gebruikt de afgelopen maand.

Yara had overigens al online geregeld dat ik nu een 7-daags abonnement heb zodat ik onbeperkt met de bus kan. We stappen ergens uit en beginnen naar boven te lopen. Het pad eindigt waar een soort trap begint en 1203 treden verder zijn we op een uitkijkpunt waarvandaan we Tromsø by night kunnen bewonderen.

Terwijl de schemer invalt wijst Yara aan waar ze woont, waar het vliegveld is, de campus en waar ze ge-bbq-d heeft op het strand. We dalen heel rustig af in het donker en nemen de bus terug. Als we vanaf de bushalte teruglopen naar haar huis ziet Yara opeens het noorderlicht. Het schijnt dat ook het noorderlicht een cyclus heeft en juist dit jaar is er veel meer kans om het te zien. Het seizoen is net begonnen en de kans is nog erg klein dat het voorkomt maar daar is het: Langgerekte groene bewegende strepen door de lucht. Jammer dat we in de stad zijn met al het licht, maar nog steeds: zóóó cool! Achter haar huis zijn we een bosje ingedoken waar geen straatverlichting was zodat we nog meer konden zien. Wat een bofkonten zijn we!

Tegen middernacht lagen we in bed, allebei compleet gevloerd.

Vrijdag 6 september

Rond 7:30 was ik wakker en ben ik in de gezamenlijke keuken gaan zitten. Yara deelt deze etage met 7 anderen en in de keuken staat naast een grote eettafel ook een bankstel. Iedereen heeft een eigen kast en een eigen plank in de koelkast.

Per 2 personen delen ze een douche&toilet. Rond 8:15 plofte Yara naast me op de bank en onder het genot van een bakkie thee bedachten we een plan voor vandaag. We hadden 45 minuten om naar de Kiwi (supermarkt om de hoek) te gaan voor spek en eieren, te ontbijten en lunch in te pakken. Dat ging prima waarna we naar de busterminal liepen. Het is daar een komen en gaan van bussen maar we stonden op de juiste plek (dezelfde busnummers gaan 2 kanten op, je raadt het al) maar lazen niet verder dan het busnummer. Vervolgens zaten we in de bus naar het centrum in plaats van de andere kant op waardoor we nooit meer onze overstap konden halen. De volgende bus zou 3 uur later gaan... Dus hebben we onze plannen veranderd en hebben het centrum en de campus bekeken. Op de terugweg zijn we langs de kringloop geweest waar Yara een mooie spijkerbroek en ik een leuke trui heb gescoord. Verder nog een grote theemok, een bord en een glas want het huis waar zij woont is gerenoveerd waardoor er niets meer aan keukengerei aanwezig was. Langzamerhand sprokkelen de huisgenoten een keukeninventaris bij elkaar.

De volgende stop was de Jysk voor een molton en extra hoeslaken. De laatste stop was de supermarkt om alvast avondeten te halen. Toen thuis een bakkie thee gedaan en geluncht waarna we weer naar de bus zijn gelopen voor poging 2. Dit keer ging alles goed. We hebben een pittig steile hike gemaakt een berg op waarbij we intussen bosbessen plukten (met uitleg van Yara over welke bessen wel/niet eetbaar waren en hoe ik ze kon herkennen) en uiteindelijk een waanzinnig uitzicht hadden over een fjord. Wat foto’s gemaakt, thee gedronken uit Yara’s supergoeie flask en bijna weggewaaid maar hé: de zon scheen nog steeds!

Een uur of 3 later waren we weer terug in het dal en besloten we dat we moe maar voldaan waren. Thuis heeft Yara voor me gekookt: aardappels in schijfjes gesneden en gekookt en daarna opgebakken, broccoli (met een beetje zout erop, echt lekker!) en een kippenbout. We hebben wat gekletst met huisgenoten en gaan nu chillen op haar kamer.