wildlife en een chille plek

Donderdag 9 juli

Terwijl Corné de racefietsen uit de RV haalde, ik me een ongeluk zocht naar 1 van de helmen en de bidons vol water deed kwam de Nederlandse buurman een praatje maken. Naast dat hij vertelde zo’n 20 jaar geleden op z’n 52e al met pensioen gegaan te zijn na een puik aanbod van z’n werkgever vroeg hij ons af of wij wel durfden te fietsen hier. Hij en z’n vrouw durfden dat niet. Nou fiets je hier gerust op 80 km wegen maar net als de Fransen houden de Spanjaarden ook enorm veel afstand als ze je passeren. Dus ja, wij durven dat gewoon. Overigens wordt er langs de 80 km wegen ook veelvuldig gewandeld. Gewoon in de berm, door de locals, zelfs als ze al 80+ zijn lijkt het een prima plek voor een ommetje. Maar het kan ook te maken hebben met een groot gebrek aan wandelpaadjes, dat is me nog niet helemaal duidelijk.

De eerste 10 km was een beetje op en neer, daarna was het 10 km lang stijgen. Onze nieuwe fietsen zijn een flinke upgrade, van een cassette met 32 tandjes op het tandwiel zijn we naar 34 gegaan. Ook de blokjesremmen zijn ingeruild voor hydraulische schijfremmen wat veiliger is als het regent en wat een stuk makkelijker remt tijdens het dalen. En inderdaad: dit keer geen kramp in m’n handen tijdens de afdaling!

Ik fietste fluitend omhoog, alhoewel de laatste 2 km wel even doorbijten waren. Intussen koekeloer ik heerlijk om me heen en geniet van de prachtige omgeving. Vooral als er zo’n granieten stuk berg tussen de bomen doorpiept ben ik blij.

Het afdalen was een feestje. Volgens strava haalde ik 68 km/h terwijl ik toch braaf m’n best heb gedaan om met wijs beleid en trouw te remmen en kalm aan te doen. Nu is het altijd maar de vraag of het waar is wat strava zegt, en bovendien vind ik het niet zo interessant. Het was een fijne afdaling. Overigens was de hele route ontzettend rustig. Misschien is dat altijd zo hier, of het kwam omdat iedereen naar de begrafenis was.

Toen we ’s middags op onze stoel lui een boekje aan het lezen waren zagen we op de weg die schuin tegen de berg oploopt een enorme stoet mensen lopen. Voorop werd door 6 mensen een kist gedragen, daarachter liep iemand met een onmogelijk groot bloemstuk (wel mooi) en vervolgens dus de halve provincie aan mensen. Want Roncal is maar een klein dorpje.

Nadat ik alle kleding uitgewassen en met Corné opgehangen had ben ik gaan afkoelen in de rivier. Dat gaat heel makkelijk. Ik trek m’n bikini en slippers aan en loop het riviertje in. Als ik ben waar ik wil zijn trek ik voorzichtig mijn slippers uit en doe ze stevig aan mijn handen. Want voor je het weet lig je lekker in een snelstromende rivier en zijn je goedkope slippers alweer bijna terug in China. Vervolgens is het een kwestie van languit in het snelstromende deel gaan liggen met m’n hoofd een beetje omhoog zodat het water enthousiast over me heenklotst maar ik niet verdrink. In no-time is alle hitte uit me gespoeld en kuier ik weer naar de RV. Rest mij nog 1 stap en dat is het verwisselen van m’n natte bikini voor een droge. Want als ik ergens een hekel aan heb dan is het een natte stoel.

Toen ik dit riedeltje in de loop van de middag (want 30 graden hier) nog eens ging herhalen dacht ik uit mijn ooghoek een kat te zien aan de overkant (da’s maar een paar meter verderop hoor) Toen ik wat beter keek zag ik dat het wildlife was! Een marterachtige, een bunzing ofzo. Hij keek me aan, ik werd gescand en volkomen oninteressant bevonden. Langzaam liep hij het water in en zwom naar de overkant om in het struikgewas te verdwijnen.

Ik ontdekte dat ik voor Corné als avondeten radijsjes, komkommer en nectarines had met als toetje een mandarijn. Mijn traybake ziet hij als een soort mweh-olvarit hapje dus die eet ik lekker zelf op. We kuieren door Roncal heen en zien de plek waar vroeger het hele dorp de was deed. Vanaf de kerk kunnen we het hele dorp overzien. We ontdekken dat Roncal een supermarkt heeft en dat-ie geopend is van 7:30-13:30 en dan ’s avonds om 18 uur weer even een tijdje opengaat. Doen ze leuk hier die siësta’s. Dus om iets over zessen stonden wij in de supermarkt voor een stukje vlees. Als je van grote verpakkingen houdt èn van diepgevroren ben je aan het goede adres. Verder waren er 2 stellingkasten met uiteenlopende houdbare producten en een schap met plaatselijke kaas. Tussen de kilo’s diepgevroren kip en speklappen ontdekte Corné per stuk verpakte black angus burgers. Gelukkig heb ik een blikje kleingeld in de RV liggen èn had ik eraan gedacht wat mee te nemen want pinnen is nog niet mogelijk hier. Het vacuüm verpakte pakketje mocht een uurtje dobberen in een pannetje water en was toen ontdooit. Samen met de radijsjes heeft hij genoten ;-)

Woensdag 10 juli

Na een ontbijtje in het zonnetje zijn we gaan rijden. We hadden bedacht dat het tijd was om weer eens een supermarkt met onze aanwezigheid te verblijden en de dichtstbijzijnde zit een uur verderop. Afgezien van die ienie-mienie supermarktjes in sommige dorpjes dan. Het wordt tijd dat mijn man vleesch krijgt want anders raakt hij ondervoed van al dat groente en fruit.

Ik ben een boek aan het lezen waarin vanuit Westerse embryologie de logica van acupunctuur en meridianen uitgelegd wordt, echt mega interessant hoe God ons lichaam gemaakt heeft. Als 2 mensen veel tijd met elkaar doorbrengen zal het voortdurende samenspel van hun elektromagnetische hartactiviteit elkaars hart op subtiele wijze beïnvloeden. Dit is algemeen bekend: elektromagnetische apparaten beïnvloeden andere elektromagnetische apparaten. Daarom moet je je mobiel uitzetten in het vliegtuig.

Als je geliefde iets verdrietigs of juist cools meemaakt, zal de verandering in hart energie als elektromagnetische impuls zo snel als het licht gaan.

Nou ja, om een lang verhaal kort te maken: als je intensief met elkaar omgaat voel je haarfijn de veranderingen bij de ander aan. Dus Corné begon gister al een paar x bij mij te checken of het wel goed ging. En ja hoor, alles gaat goed. Er was al wel zo’n onbestemd gevoeletje in me, maar ja, ik heb alleen maar reden om blij te zijn. Ik heb de beste (en knapste, liefste enz) man van de wereld, lieve kids waar het goed mee gaat, onze moeders leven nog en zijn ook lief, vrienden, de mooiste baan, top intervisie-maatjes, een geweldige RV onder m’n kont en de zon schijnt.

Dus nee, er was niks.

Maar onder weg naar de supermarkt (toch een uurtje rijden) checkte Corné weer bij me en hadden we het hierover. Ik was vanmorgen een uur eerder wakker en de afgelopen 5 jaar had ik ALTIJD iets te studeren of uit te zoeken. En hoewel ik enorm heb uitgekeken naar het NIETS MOETEN lijkt het opeens ook een beetje zinloos.
Corné begreep het meteen, en samen hebben we dit thema even fijn uitgeplozen. M’n hormoontjes doen ook een beetje maf dus die zal ik vanavond weer even in het gelid prikken. De eindconclusie was dat een flinke bergwandeling zou helpen. Dat meer zag er toch al niet zo lekker uit vond ik ;-)

Het was een vleesfeestje in de Mercadona. Niet alleen voor Corné, maar ook voor mij. Je kunt hier dus gewoon bio kipkarkassen kopen in de supermarkt voor een habbekrats. Dan kun je dus je eigen bottenbouillon trekken zonder dat je hoeft te gaan bedelen bij de plaatselijke slager. En ook geen gebrek aan kippenlevertjes, -hartjes en oké, zelfs kippentenen. Geen idee wat je daar mee kunt en nee, ik ga het ook niet googlen. Sommige dingen wil ik niet weten. Het enige wat we niet konden vinden in zowel de Mercadona als de Dia (soort Aldi) was vegan pesto. Dus ik verzin wel iets anders lekkers.

Hopla, op naar de echte hoge bergen. Een dik half uur rijden en we zagen hier en daar zelfs nog sneeuw op de toppen. Op de mega parking bij de skiliften hebben we geparkeerd, de wandelschoenen aangetrokken en zijn gaan lopen. Het is hier zo allemachtig prachtig! De hele weg naar boven kabbelde er een riviertje naar beneden. Overal zijn bloemen in helle kleuren. Paars, fuchsia, geel, blauw, wit. Het gras is van het taaie soort maar als je dan omhoog langs de helling kijkt lijkt het bijna groen fluweel. Elk in ons eigen tempo lopen we naar boven. Ik iets meer berggeit dan Corné, maar genieten doen we allebei. Het uitzicht is magnifique, intens blauwe bergmeertjes omringt door groene bergen met granieten toppen die zo mooi uitkomen tegen de blauwe lucht met witte wolken. Het kenmerkende fluitje van de bergmarmot was weer te horen en ze lieten zich ook zien. We zagen er 4!

15 km en bijna 700 hoogtemeters verder zijn we weer bij de RV. We hebben er hete voeten van gekregen. Op de uitgestrekte parking staat aan het andere eind ook een camper. We horen het beekje kabbelen terwijl we op onze stoelen uitkijken over de bergen en ons gelukkig en voldaan voelen. Corné checkt of de ontvangst hier goed genoeg is om vanavond de wedstrijd te kijken want anders rijden we naar het dorp een eindje terug maar het moet wel lukken.

Donderdag 11 juli

Nou, dat was een interessante wedstrijd om te kijken. Ik weet meteen weer waarom ik nooit kijk. Ik zit dus meteen 90 minuten lang vol in de adrenaline en ik vind de hele tijd van alles niet eerlijk of echt ronduit onbeleefd om te doen. Maar het schijnt allemaal bij het spelletje te horen. Niet echt goed voor mijn hart. We hebben dus wel een hele gezellig avond gehad. Ik zit me intussen ook wel suf te genieten dat we in ons knusse huisje in the middle of nowhere staan met uitzicht op prachtige bergen.

Vanmorgen hebben we tijdens een uitgebreid ontbijt van gebakken eieren met spek plannen voor vandaag bedacht. Hier wandelen zou alleen maar meer van hetzelfde zijn, wat op zich geen straf is maar er is nog zoveel meer moois. Hier fietsen is geen optie want dan ga je eerst naar beneden en moet je daarna weer omhoog. Dat is echt de verkeerde volgorde in mijn hoofd. Dus zijn we op weg gegaan naar een plek aan een meer gegaan maar op de route ernaar toe zou ook een leuk plekje zijn. Onderweg zien we steeds borden staan van een poepend mannetje.

Het eerste plekje was niks. Het kleine parkeerplaatsje was helemaal vol en je kon er niet bij de rivier komen. Dus doorgereden naar het meer. Na een aantal kilometer over een steeds smaller weggetje kwamen we bij het prachtige blauwe meer. Er liep een karrespoor tussen de bomen door richting het water en Corné schatte zo in dat het wel zou lukken met onze RV. Die staat namelijk hoog op z’n poten dankzij een extra sterke vering achter. We gingen eerst maar eens kijken. Echt alles klopte aan dit plekje. Behalve de geur. Echt zo’n dooie vissengeur. Dus dan wil je niet buiten zitten en zeker niet zwemmen. Bye bye paradise.

We (vooral ik) hebben behoefte om een paar dagen op dezelfde plek te staan en vandaar uit de omgeving te verkennen. Maar dan willen we wel een chill plekje met privacy, zon en schaduw en water om in af te kunnen koelen. We krijgen de indruk dat het hier in de Pyreneeën moeilijker is om een beetje een afgelegen plekje te vinden dan in de Alpen. Nou zijn de Alpen maar 12 uur rijden maar toch, we zijn hier om de Pyreneeën te ontdekken. Dus klopt dat idee echt of is het een gevoel? We vinden een nieuw plekje op Park4Night wat we willen bekijken en gaan weer rijden. 1 km verder zien we een soort picknickplek vlak voor een bruggetje. Er staan al wat campers en er is nog plek. We zetten die van ons naast een picknicktafel en vinden een heel klein paadje richting het water. Het bord ‘verboden te zwemmen’ is in het Spaans en dat begrijpen we niet. Bovendien is het stuwmeer nog heel ver weg en technisch gezien zwem je niet als je in de koude stroom gaat liggen. Ik ben al blij dat het diep genoeg is dat ik helemaal nat word als ik ga liggen.

Helemaal happy halen we de stoelen, onze boeken, een fles water en een zak chips en installeren ons in de schaduw van de brug. Ik spoel meteen even wat kleding uit in het frisse bergwater en de rest van de middag verglijdt. Zo nu en dan komt er een appje binnen, maar meestal niet want de verbinding is karig hier. Het koele rivierwater fungeert als een soort airco, het is heerlijk hier. Terwijl ik aan het eind van de middag wat spullen in de tas doe doet Corné iets verderop een plasje in de bosjes. Opeens zien we iets uit de lucht vallen en horen en splatsje, we kijken allebei direct en zien een slangetje (hij was zeker 75 cm lang maar wel dun) weg glibberen. Wow: we zien echt elke dag wildlife. Blijkbaar kwam-ie ergens vanaf de brug naar beneden gekukeld.

Eind van de middag stelt Corné voor om nog een kleine wandeling te maken die door de 2 dorpjes loopt die hier vlakbij liggen. Ja leuk! Het is tegen de 30 graden maar al dat gezweet maakt me niets uit zolang ik weet dat ik straks alles van me af kan spoelen in koud water en sowieso fris mijn bed in kan. We kuieren door het dorpje waar het enige vertier het plaatselijke café is, wat overigens goed bezocht wordt. Het gaat langs verlaten akkers en door zo’n heerlijk lange steeg die aan beide kanten hoog begroeid is waardoor het lijkt of je door een soort natuur-tunnel wandelt. Het tweede dorpje is duidelijk een ski dorp. Overal restaurantjes, hotelletjes en winkels die ’s winters ongetwijfeld gevuld zijn met ski-kleding maar waar nu wandelkleding in de etalage prijkt.

We ontdekken dat het maar 4 euro pp kost om met de gondel naar boven te gaan. Tot nu toe zijn we alleen maar bizarre prijzen tegen gekomen van 25 euro ofzo. Geen idee of we er gebruik van willen maken want naar boven lopen vinden we ook altijd leuk, maar het biedt wel de mogelijkheid om boven een hele lange wandeling te maken. We houden het in ons achterhoofd. Het blijkt dat hier in de omgeving genoeg te wandelen en te fietsen is. Dus voorlopig blijven we hier maar even.

Tijdens de terugweg moeten we een bruggetje oversteken om langs de andere kant terug te lopen. Er is duidelijk een pad, maar het is ook duidelijk niet veel gebruikt. De eerste paar meter wil nog wel maar daarna wordt het steeds meer kruipdoor-sluipdoor. Corné gaat enthousiast voorop, ik kom er wat onwillig achteraan. Ik ben een berggeit en niet geschikt voor de jungle. Overal voel ik spinnenwebben, gruis op m’n hoofd en beestjes. We gaan rechtsomkeert als het nog dichter begroeid raakt en dan vinden we het echte pad om een bochtje. Ik ben intussen m’n zonnebril kwijtgeraakt. Die hing keurig klem in m’n decolleté maar als je bukt ontstaat er ruimte in dat gebied. En ongeveer die hele jungle-route heb ik gebukt afgelegd. Zonder mopperen duiken we samen de jungle weer in en gelukkig vinden we ‘m terug en leggen we de rest van de 6 km af. Het lijkt wel een sprookjesbos waar we doorheen lopen: bomen die compleet begroeid zijn met mos, het zonlicht wat er hier en daar op valt en dan zo’n kabbelend beekje erbij.

Na een frisse duik ga ik koken. Corné eet een pak speklap-achtig iets weg met een goed gevulde salade en ik een glutenvrije fusili salade met kip, courgette, ui, champignons, knoflook, tomaat en verse basilicum. Een klodder zure mayo erdoor en smullen maar.