Van regen tot berggeit

Zaterdag 6 juli 2024

Gisteravond was het 26 graden in de bus. Terwijl wij van de zonsondergang genoten stonden de deuren tegen elkaar open en was de ventilator van het dakraam aan het rondblazen. Tegen de tijd dat we gingen slapen was het nog 23 graden. Sinds we een paar jaar geleden die hete zomer met temperaturen tegen de 40 graden meegemaakt hebben terwijl de airco het niet deed kunnen wij alles, dus 23 graden is top.

Ik heb pas nog samen met mijn moeder nieuwe zonne/verduisteringsschermen voor de ramen in de RV gemaakt (nou ja, mijn moeder heeft alles strak uitgemeten, op maat geknipt en genaaid en ik heb later de magneetjes erop genaaid) Kuddo’s voor de mama!Als het donker wordt bevestig ik ze altijd. Als we dan het licht aandoen zitten we niet zo te koop voor de buitenwereld (ook al staan we meestal in ons eentje en is er helemaal niemand om naar ons te koekeloeren) èn blijft het ’s morgens lekker donker zodat we een beetje kunnen uitslapen. Zo ook gisteravond. Even later vraagt Corné zich hardop af hoe het toch kan dat hij eerst 5G had en nu nog maar 3G. Nou, wist ik veel.Tot hij ineens het licht zag: ‘Je hebt gewoon een kooi van Faraday gecreëerd met je zonneschermen!’ Cool hè. Meteen even getest: gordijntje opzij en mobiel bij het raam en jawel, hoppa 5G, gordijntje dicht en 3G.

Na een prima nacht werden we wakker in de regen. Het waaide ook hard dus ons fietsplan hebben we laten varen. Na een blik op buienradar waarbij heel Frankrijk afwisselend bewolking, buien, slagregen en onweer heeft besloten we dat dit een autorij-dagje wordt. Da’s mooi want ik heb zin in bergen.Dus koffietje, ontbijtje (oeh, lekker congee), een thermoskan thee en gaan! Corné houdt Lourdes een beetje aan want dat blijkt dus aan de voet van de Pyreneeën te liggen en als we eenmaal rijden ga ik op Park4Night op zoek naar een leuk plekje ergens in een brede waaier op die route. Voordat we de A20 opketsen slaan we even af naar een dorp om bij een supermarkt te tanken. Dat scheelt zomaar een kleine 40 cent per liter vergeleken met de snelweg. Aangezien het inmiddels 12 uur is bak ik een bord nasi op voor Corné en smikkel ik van de aardappel-zalmsalade. Langzamerhand begint er iets van ruimte te ontstaan in de koelkast.

We rijden al uren door landbouwgebied. Het duurt lang voor we op een snelweg komen maar vervelend is het niet. Het koolzaad is al rijp en zal binnenkort wel geoogst worden, de mais is hier nog klein en het graan is al zo ver dat de kopjes vol zware korrels gaan hangen. Ik wijs Corné op 3 herten in het graan en terwijl hij de RV keurig op de weg houdt ziet hij ze ook. Best knap vind ik dat.

Intussen kletsen we over van alles en nog wat. Over dingen van ons werk, over dromen die we hebben, over wat ik allemaal wil doen nadat we terug zijn van vakantie (ik heb al een heel lijstje zoals werken aan m’n boek/bijscholing over crèmes/zalf maken, een matrasje vernaaien voor op m’n behandeltafel voor al die cliënten met zere stuitjes/onderrug, op zolder met de speciale verf die we gekocht hebben de lekkageplekken verven, Kirsten helpen de zolder naar haar zin te verven/inrichten en dan dus meteen achter het schot oude zooi opruimen) Maar ook over onze kinderen en dat Yara nog geen woonruimte heeft in Tromso maar wel gehoord heeft dat de Erasmus+ beurs toegekend is. Spannend proces!

Zondag 7 juli

Gisteravond zijn we uiteindelijk een eindje onder Toulouse in een dorpje aan een meer op een gratis camperplaats beland. Achter het meer lag de snelweg maar die kon je in de camper niet eens horen. En aangezien het nog steeds regende zaten we heerlijk binnen. Overal stonden picknicktafels en vuilnisbakken, je kon gratis drinkwater bijvullen en er was een plek om het grijs/zwart water te lozen. Wonderlijk genoeg stond er een camping naast waar echt behoorlijk wat mensen stonden. Ook campers. Dan heb je dus heel Frankrijk met de meest mooie plekken en ga je op een camping aan een snelweg staan. Voor geld. Maar ok, fijn dat niet iedereen zoals ik ben.

Corné heeft de wedstrijd Nederland-Turkije gekeken. Ik heb me vermaakt met rijst koken om een rijstsalade te maken waarbij de keuken wel ontploft leek en ik ook maar de afwas gedaan heb. Daarna ben ik lekker in bed een boekje gaan lezen. Woensdag gaan we samen kijken heb ik bedacht.

Vanmorgen uitermate kalm opgestart. We hadden allebei geen zin om in dit grijze weer met 14 graden te gaan racefietsen.

Ik heb gewoon heel veel zin in echte bergen en zon. Dus zijn we richting Pau gereden om te tanken, een boodschapje te doen en bij een bakker een echt goed stokbroodje te halen. Het is zondag, dus bijna alles gaat om 12:30 dicht. Vanaf de Auchan zijn we gaan wandelen naar de boulangerie artisanale waar een flinke rij stond. Prachtige taarten, gebakjes en de wereld aan goed brood.

Terwijl we steeds een stukje opschoven zag ik bij een heerlijk uitziend brood een bordje ‘diet’ stond. Het bleek gemaakt te zijn van quinoa en nog wat prima dingen. Ik kan me bijna niet voorstellen dat er echt geen gluut aan te pas is gekomen want het was zo luchtig en lekker. Maar dan zijn het er vast minder. Ik ga ervoor! Sowieso hebben wij minder of geen last van serieus goed stokbrood dus het zal ook wel iets te maken hebben met een gebrek aan stress en additieven en met goed graan.

Een minuut of 20 verder rijden was een plekje aan een riviertje wat er op Park4Night leuk uitzag maar in werkelijkheid een beetje mwèh was. Dus zijn we verder gereden richting de Spaanse grens. We rijden steeds door dorpjes waar de plaatsnaamborden op de kop hangen. Leonard was dat tijdens zijn reis ook al tegengekomen. Ik denk dat de Fransen te chauvinistisch zijn om hun vlag op de kop te hangen en dat dit hun vorm van protest tegen iets is.

Onderweg luisterden we een podcast van The Bible Project over ‘geef ons heden ons dagelijks brood’ uit het Onze Vader. Dan ben je zo een klein uur verder en heb je stof tot nadenken en goeie gesprekken. De platgeslagen samenvatting is dat we zeker vooruit mogen denken, ons pensioen mogen regelen of op zondag brood kopen maar dat we ons bewust moeten zijn dat we in alles afhankelijk zijn van God en Hem dankbaar zijn.Interessant dat we juist deze preek luisterden nadat we op zondag stokbrood gekocht hadden ;-)

Ik had nog steeds zin in zon en bergen en Corné vond dat de bergen gelukt waren, hij vond het prachtig wat-ie zag. Ik vond van niet. Voor mij zijn het gewoon hoge heuvels waar mijn hart niet sneller van gaat kloppen. Dat gingen we eens uitpluizen. Mijn definitie van echte bergen is iets met ruigheid, granieten pieken en een duidelijke boomgrens. Dus de lieflijkheid van de Pyreneeën kan me tot nu toe niet echt bekoren.

Maar hé, even later schiet de ene na de andere rots tevoorschijn. We komen boven de wolken uit waardoor de zon ook opeens schijnt dus we ketsen de RV op een parkeerplaats. Huppakee, eerst wandelen. Corné vindt er op komoot eentje van een kilometer of 5, ik pluk onze wandelschoenen achter uit de garage en we gaan aan de wandel. Ik huppel en spring, ik bruis opeens van energie, klets Corné de oren van z’n hoofd en verander nog net niet in een berggeit. Dit is mijn habitat. Alle pijntjes die ik heb verdwijnen als sneeuw voor de zon en ik vind alles mooi. De gele rolklaver, de uitgebloeide helleborus, de schapen in de verte met hun klingelende bellen, het mos op de rotsen en de roofvogels die boven ons rondcirkelen waarna ik dat stukje zing van ‘Dan zweef ik op de wind, gedragen door Uw Geest en de kracht van uw liefde’.

Het is een pittig eindje naar boven maar de beloning als je dan eenmaal op die hoogste top staat is magnifique. Alhoewel de hele weg ernaar toe voor mij een feestje is. Corné wijst me de grens van Frankrijk en Spanje aan. Het is echt volkomen duidelijk: Boven Frankrijk is het compleet bewolkt, in Spanje schijnt de zon. Het zal vast iets met een loef- en lijzijde zijn maar dat stukje Aardrijkskunde uit VWO-4 ben ik een beetje kwijtgeraakt. Ik heb er een video van gemaakt dus die kun je zien bij de video’s.

Het pad naar beneden was erg steil en niet heel duidelijk maar zoals Corné op een gegeven moment zei: ‘Handig dat jij sneller afdaalt want nu heb je tenminste tijd voor je biologische flora- en fauna expedities’, waarbij hij doelt op mijn neiging om opeens stil te staan en me te verliezen in een mooi bloemetje.

De terugweg liep door het dal waar een kudde schapen aan het grazen was. Ik vond dat een beetje spannend want ik ben ondanks m’n liefde voor de natuur een stadsmeisje, maar Corné is bekend met boerenland en zei dat ze ons al in de gaten hadden, ook al wisten dat we geen eten hadden en dat ze verder niet geïnteresseerd waren. Dus ik stapte vol goede moed vooruit, alvast kijkend naar omweggetjes aangezien er een aantal schapen op het smalle paadje stonden maar wat schetst mijn verbazing: alsof het de Rode zee is gingen al die schapen voor me opzij! Ook hier is een video van. Onderweg zag Corné nog een echte mestkever ;-)

Eenmaal bij de RV zijn we in het zonnetje gaan smullen van het brood. Corné durft ook wel een kaasje erbij aan en nadat ik 2 lactasepillen naar binnen had gepopt heb ik ook een heel klein beetje Coeur de Lion (echt de lekkerste camembert die ik ken) en een heel klein beetje Bresse Bleu (zo’n goeie blauwe kaas) op m’n broodje gedaan. Niet normaal hoe lekker dat is. Als kind pikte ik stiekem stukken Bresse Bleu als m’n ouders niet in de vouwwagen waren. Of een brokje Roquefort. Mokers wat lekker vond ik dat toen al. Ik vind het echt niet erg dat ik geen yoghurt, melk of ‘gewone’ kaas kan eten. Maar dit soort dingen…. We gaan zien hoe het vannacht gaat, maar ik heb in elk geval intens genoten van zowel geur als smaak.

Op de berg achter ons kwam een schaapsherder langs met een enorme kudden schapen. Het had wel wat, zo zittend in de zon met een boekje, een glaasje water en een broodje en dan al die klingelende grazende schapen achter je. Het was echter wel vrij fris dus ik had al snel de prachtig gehaakte deken met een caravan erop (wat een camper moest voorstellen) die we hadden gekregen van Willem en Hanneke op ons 25-j huwelijksfeest over me heen gelegd. Zo hielden we het nog wel een tijdje vol. Het leek ons niet zo’n chille overnachtingsplek en in het dal zal het vast minder waaien en langer warm blijven. Dus zijn we weer een stukje gaan rijden en 20 km verder stonden we aan een riviertje. Naast ons staat ook een camperbusje met Nederlanders maar ze zijn niet echt spraakzaam. Wat uiteraard prima is hoor. Opeens kwam er een groep van zo’n 40 jongelui aanlopen die zich gingen wassen in het snelstromende riviertje. Muziekje erbij. Normaal hou ik daar niet zo van in de natuur maar het was echt back to the eighties met Bon Jovie enz. Sowieso hing er een hele leuke vibe bij die groep dus we genoten er wel van. Ze stonden elkaars haar in te zepen met blokken biologisch afbreekbare zeep en hadden de grootste lol. Een uurtje later waren ze weer verdwenen en zijn wij het water in gegaan. Ook maar even onze zweet-shirtjes en vieze onderbroekjes uitgewassen en onszelf even afgespoeld. Corné is niet zo van het ijskoude water maar ik lig er altijd meteen in. Heerlijk! Daarna tintel je zo lekker en dan voel ik me helemaal fris en fruitig.

Nu zitten we bij de RV buiten een boekje te lezen en een theetje te drinken met naast ons het geluid van de rivier. Ik ben een zeer tevreden en gezegend mens.

08-07-2024

Na een lange nacht (we werden pas tegen 9 uur wakker) zijn we buiten met het zonnetje onder een strak blauwe hemel de dag gestart.

Al snel hebben we de stoelen en boeken onder onze arm genomen en zijn aan het water gaan zitten. Af en toe kopje onder en dan opdrogen met een boek. We kunnen dat best lang volhouden. Op komoot geen wandelroutes in de omgeving en fietsen hadden we niet zo’n zin in, blijkbaar zijn we toe aan een dag he-le-maal niks. En op zich is vakantie daarvoor, de beweegdrang komt wel weer.

’s Middags heb ik in m’n omnia-oven een traybake gemaakt van aubergine, courgette, ui, tomaat, aardappel en kip. Beetje olijfolie en kipkruiden eroverheen en naast een puike lunch staat er nu een grote bak eten in de koelkast. Ik kan weer een paar dagen vooruit. Ik hou ervan om gezond spul voor het grijpen te hebben.

In de loop van de dag is het parkeerplaatsje volgelopen en we missen een stukje privacy. Dus tegen half 6 bedenken we dat het een prima moment is om weg te gaan. Binnen 10 minuten is alles opgeruimd, de schone was ligt weer in de kast en we zijn onderweg. In een dorpje komen we een camperplaats tegen waar we onze vuilnis dumpen maar verder ziet het er een beetje troosteloos uit. We zijn eigenlijk onderweg naar een meer maar een paar dorpjes verderop rijden we langs een camperplaats waar drinkwater is. En onze tank lijkt wat leger te raken. Als we ‘m willen vullen ontdekken we dat we een nippeltje missen. Ik ga ervanuit dat Corné alles in de zak stopt waarvan ik heb bedacht dat alle tuinslangen, nippeltjes en trechters horen maar zoals dat soms gaat is mijn structuur anders dan die van hem. Het nippeltje blijkt kwijt, naar alle waarschijnlijkheid heb ik die thuis netjes ergens opgeruimd. Hoe vaak het niet gebeurde dat een van de kinderen een schoon glas op het aanrecht zette, zich omdraaide om drinken te pakken en ik datzelfde glas alweer in de vaatwasser had gezet. Ik ben altijd aan het opruimen, haha.’

Maar goed, na anderhalve minuut ruzie (wat ongeveer bestaat uit: ‘grmbl’ en ‘ja ik weet het’ bedenken we een oplossing. Met behulp van de 5 liter jerrycan gieten we zo’n 25 liter water in de tank, wij kunnen voorlopig weer even vooruit. Naast de camperplek is een riviertje (waarschijnlijk dezelfde als waar we aan stonden) en terwijl Corné de stoelen aan het water zet pak ik een tasje in met een wijntje en wat toastjes. Boek erbij en het leven is weer goed.