De toffe Marokkaan-mechanicien

10-07-2025

Gisteravond hebben we nog een paar uur gereden, het laatste uur niet zo ontspannen want de motor raakte vermogen kwijt en er brandde een waarschuwingslampje op het dashboard. In de bus ligt werkelijk elk boekje van wat er in de camper ingebouwd is, van het gasfornuis tot de koelkast, maar het boekje van de bus zelf lijkt niet te bestaan. Google maakt ons duidelijk dat zolang het lampje oranje is we ons niet al te druk hoeven te maken, maar dat een afspraak bij een garage slim is. Pas als er lampjes gaan knipperen of rood worden moet je echt stoppen want anders maak je dingen stuk. Na heel wat gegoogle is ons duidelijk dat het een soort ingebouwde failsave is die ervoor zorgt dat we nog zo weinig vermogen hebben. Het kan allerlei oorzaken hebben. Eerst maar eens slapen en dat doen we op de parkeerplaats van een hypermarché Auchan in Nancy, op een paar minuten rijden van een garage. We slapen heerlijk, halen ’s morgens nog wat ontbrekende spullen en hopen dat de lampjes niet meer branden. Dat het gewoon een glitch is geweest en dat de boel gereset is. En inderdaad, niks meer aan het handje tot 10 km verder het lampje weer gaat branden en we de heuvel maar met 60 km per uur op kunnen. We keren om en gaan naar de garage maar zien direct dat we daar niet terecht kunnen, de RV is sowieso te hoog om naar binnen te kunnen. Bij de volgende garage worden we doorverwezen naar eentje verderop, daar hebben ze over 2 weken pas tijd en zo gaat dat nog een tijdje door. We zijn al een paar uur heen en weer aan het rijden en niemand is bereid even mee te kijken of mee te denken. Blijkbaar gaat het goed met de klandizie en dat heeft een negatief effect op de behulpzaamheid.

Inmiddels is het 12 uur en is alles gesloten. We besluiten rustig door te rijden want in de grote stad komen we geen stap verder. Na 10 garages en evenzoveel ongeïnteresseerde reacties zijn we toe aan een kleine garage ergens in the middle of nowhere. Ons voorlopige doel is nog altijd Lac de Narlay maar als ik een beetje zoek op de camping staat er opeens dat-ie tijdelijk gesloten is. Inmiddels brandt er ook een oranje lampje van de motor dus we moeten wel iets. Ik google nog even door, zie op Park4Night in de buurt van Langres prima overnachtingsplekken aan een meer en in Langres zelf zijn een paar garages. Er is er eentje open tussen de middag en dat is die van Zak. Dus daar rijden we naartoe. Het is een kleine loods waar een paar Marokkaanse mannen direct gastvrij vragen of ze kunnen helpen. Ik heb in google translate ons probleem in het Frans vertaald maar tot onze verbazing komen we de eerste Fransoos tegen die wel Engels spreekt. Het is een vriend van de monteur die er toevallig even is. De monteur verontschuldigt zich dat hij nog een paar minuten bezig is met een andere auto voordat hij kan kijken wat er aan de hand is met de RV. Nou, wij wachten wel hoor!

Hij leest de boel uit, kijkt intelligent onder de motorkap en ligt even later onder de auto waar hij nog even iets checkt. Corné wordt erop uitgestuurd samen met een knul die hem naar een onderdelen zaak brengt terwijl ik intussen sociaal babbel met de Marokkaan die Engels spreekt. Hele gesprekken over zijn en onze kinderen, over autopech op vakanties, over dat niemand te vertrouwen is en macht corrumpeert, dat hij het nobel vindt dat ik juist ervan uit ga dat er meer goeie dan slechte mensen in de wereld zijn. Hij doet een poging me ervan te overtuigen aan een tweede leg te beginnen met Corné en vindt het maar moeilijk te geloven dat ik geen kinderen meer kan krijgen, ik ben tenslotte bijna 50. Ook dat vindt hij maar moeilijk te geloven want ik zie er zo mooi en jong uit. Ik haak een beetje af als hij vol vuur mij probeert te overtuigen dat corona gecreëerd is door Big Pharma, dat ze een vriend van hem bijna vermoord hebben in het ziekenhuis en expres de zuurstofmaskers van oude mensen weghaalden omdat ze teveel kostten en beter dood konden gaan. Toen hij over de vaccins begon kwamen gelukkig Corné en die knul weer terug, zonder onderdelen.

We hebben er een paar uurtjes vertoefd terwijl er rondgebeld werd naar de juiste onderdelen zonder dat we er een week op moeten wachten. Maar ach, wij zijn allang blij dat er mensen zijn die ons willen helpen. Corné krijgt een telefoon in z’n handen geduwd waarbij ene Yassim uit Dijon hem vraagt of 200 euro voor de officiële Ford onderdelen goed is en dat een ander onderdeel wel prima is als ‘universeel’ en dat die maar 14 euro kost. Morgen om 11 uur kunnen we bij Zak checken of alle spullen al geleverd zijn. Corné heeft vanmiddag ook nog een rondje met die knul gemaakt in de camper waarbij die knul ‘m goed op z’n staart getrapt heeft maar de melding is nog niet terug gekomen. Dus misschien zat er ook gewoon ergens een scheet dwars in het systeem wat opgelost is nu het uitgelezen en gereset is. Uit het uitlezen kwam dat bougie 2 en 4 vervangen moeten worden, maar nu adviseert hij dat nog maar even te laten zitten. Eerst maar ff afwachten of de melding nog terug komt. Maar goed, die andere onderdelen moeten wel echt. 

Ergens in de middag zetten we de RV neer aan Lac de la Liez en lopen een eindje langs het meer tot we bij het officiële strandje een zwemmetje doen. Dat vindt mijn arm fijn zeg. Mijn bezwete lijf trouwens ook. Daarna springen we op de fiets en volgen we maps naar Langres om geld te pinnen want hier in Frankrijk heeft lang nog niet elke zaak een pinautomaat en dus moeten we cash hebben. We volgen google.maps maar belanden op een mega hobbelig platgetrapt graspad langs een watertje. Na 30 meter ben ik er helemaal klaar mee, ik kets bijna de plomp in en ben al 3x door brandnetels geprikt. We keren om en gaan uiteindelijk via de normale weg naar Langres. Maar ja, dat rijdt minder fijn want da’s een 80 km weg. In Langres pinnen we en bekijken we een oude kathedraal. Ik stel nog een terrasje voor maar Corné lijkt het chiller om even langs een supermarktje te gaan en dan terug bij de RV aan het water een drankje te doen. Daar heb ik ook meer zin in. Dan heb ik een hele pot thee en m’n boek erbij. Dus ik wijs de weg naar de intermarché. De route gaat schitterend de hoogte in langs de versterkte muren van de stad. We hebben zicht op het meer waar de RV op ons wacht en vervolgens krijgt maps een beetje last van de hoogte want hij haalt straatjes door elkaar. Hij denkt dat we op magische wijze van de hoge muren kunnen doorfietsen op een straatje in de diepte. En dan komen we uiteindelijk weer uit bij die 80 km weg. Ik voel me niet helemaal lekker, ben een beetje vaag in mijn hoofd en merk dat ik geïrriteerd raak dus ik vraag Corné het over te nemen. Dat doet-ie en hij snapt de route wel. Via een kruipdoor-sluipdoor paadje komen we even later aan bij de intermarché. We halen een zak zoute chips en een fles citroenwater met belachelijk veel suiker erin. Het doet me goed. De rest nemen we mee terug in de geweldige rugzak die ik ooit van Hanneke heb gekregen. Helemaal ideaal nu we de fietstassen niet mee hebben. Een heerlijk lichtgewicht opvouw-rugzakje waar verbazingwekkend veel in past.

We kijken even op maps en vinden zowaar een top-route terug. Gewoon een heerlijk fietspad langs het water. De rest van de avond lezen we met uitzicht op het meer terwijl we genieten van de plaatselijke bevolking. Gezinnen komen nog even suppen, oude mannetjes verzamelen zich onder een boom met wat biertjes en praten bij en rond 20 uur komen naast ons een aantal plaatselijke gezinnen samen, iedereen gooit eten op tafel, de flessen wijn worden opengetrokken en ergens tussen 23 en middernacht keert de rust weer. We genieten van de ongedwongen gezelligheid, de rondrennende kinderen die overigens niet gillen maar zich uitstekend vermaken, de jonge meiden met van die stakerige hinde-benen in de giechelende overgang van meisje naar puber en dat je de volgende ochtend niet kunt zien dat er een feestje heeft plaatsgevonden.

11-07-2025

We beginnen het wekker-ritme los te laten en ontwaken pas om 8:30. Nachten van 9 à 10 uur doen ons goed. Ik spring in mijn badpak en huppel het meer in. Het zwemmen gaat goed met m’n arm en ik doe allerlei oefeningen waarbij ik de (pijnlijke) eindstand van m’n ene arm opzoek op aanraden van Ronald. Dat gaat in het water prettiger dan op het land. Ik wil mijn uiterste best doen dat m’n arm vooruitgaat in plaats van achteruit in de 7 weken dat ik geen behandeling kan krijgen van Ronald. We gaan – heel onhandig – na elkaar op vakantie.

Om 11 uur zijn we bij garage Zak en tegen half 12 is het ons duidelijk dat we bij hem (de monteur) in de auto moeten springen om de spullen op te halen in Dijon. Blijkbaar is het leven anders gelopen dan de bedoeling was want de boel zou vanmorgen geleverd worden. Ik mag voorin en oefen ruim twee uur mijn sociale en Franse skills. Het is echt een super aardige man, we schatten hem eind 30. Hij is sinds 2022 in Frankrijk, heeft 2 jaar voor een baas gewerkt en heeft sinds een jaar zijn eigen garage. Maar hij doet dit werk dus al ruim 20 jaar. Hij is sinds 4 maanden getrouwd, de vader van zijn vrouw is Frans, haar moeder Marokkaans. Zijn ouders wonen nog steeds in Marokko en als hij er een maand heen gaat doet hij dat met de auto maar voor een week pakt hij het vliegtuig. Hij heeft 3 broers die ook in Langres wonen en zijn zus woont nog in Marokko. Marokko is schitterend, maar de toeristische steden moet je vermijden. Want daar betaalt hij 2 euro voor iets waar wij 20 euro moeten betalen. Maar in zijn geboorteplaats (waarvan ik de naam niet kan uitspreken of onthouden) betalen we gewoon hetzelfde belooft hij. Hij gruwt van chique garages die grof geld vragen en wil gewoon auto’s repareren en mensen blij maken. In Marokko repareerde hij met zijn vader ook veel landbouwmachines. Zijn vrouw doet administratief werk in het gebouw naast zijn garage. Nou ja, zo kan ik nog wel een poosje doorgaan met alle over en weer uitgewisselde informatie. In Dijon ontmoeten we Yassim die niet alleen onze bestelling maar ook nog een paar andere dozen vol spullen heeft staan waarmee onze monteur wonderen zal gaan verrichten bij andere auto’s. Wij betalen ons deel en krijgen een keurige factuur. Daarop staat dat het gaat om een debimetre. Corné weet me te vertellen dat dit een luchtmassameter is. Die meet de hoeveelheid lucht die de motor binnenkomt. Deze info is essentieel voor het motormanagementsysteem om de juiste hoeveelheid brandstof in te spuiten voor een optimale verbranding. Nu snappen we ook waarom dit onderdeel beter officieel kan zijn, en dat een filter niet zo interessant is. We vermoeden dat het failsave systeem bougie 2+4 uitgeschakeld heeft om het vermogen te verminderen en dat die bougies het dus prima doen na gereset te zijn. 

Eenmaal terug bij de garage zijn alle onderdelen binnen een kwartier vervangen en krijgen we de opdracht om een eindje te gaan rijden om te controleren of de melding wegblijft. Mooi wat een vertrouwen ze geven, want afgezien van ons kenteken (als hij dat al onthouden heeft) heeft hij geen info van ons. Nou ja, hij weet dat we uit de buurt van Rotterdam komen en dat ik 5 broers heb en 3 kinderen enzo) Maar wij zijn eerlijke snuiters en zijn vrij snel weer terug. Hij lacht blij als we aangeven dat de melding wegblijft. Maar goed, gister duurde het ook 10 km voordat pas op de snelweg de melding ontstond. Dus we geloven dat het opgelost is maar we weten het pas zeker als we er een serieus eind mee rijden.

Hoe dan ook, we zijn ontzettend blij dat hij ons zo geweldig geholpen heeft. De rekening bedraagt 120 euro. Echt een koopje. Dus ik geef hem 150 euro en zeg dat dit voor hem is en dat we ontzettend blij en dankbaar zijn. Zijn ogen lichten blij en trots op, echt onbetaalbaar was die blik. En als we nog eens in de buurt zijn moeten we een bakkie koffie komen drinken zegt hij.

Dus ja, het was gedoe. Vooral die eerste 10 garages waar niemand bereid was mee te denken. Toen zonk de moed wel een beetje in onze schoenen want je weet dat je er niet mee door kunt blijven rijden, maar er is ook niemand die je wil helpen. En toch hebben wij totaal niet het gevoel dat dit onze vakantie heeft uitgesteld of verpest. Dankzij garage Zak zijn we een hele toffe ervaring rijker en tussen het wachten/repareren door hebben wij heerlijk aan een prachtig meer gezeten.

Rond 15 uur zijn we weer bij het meer en na een uitgebreid zwemmetje om de boei heen lezen we een poos. Tegen 17 uur gaan we wandelen: een rondje meer van 15 km. En als we dan een kleine 3 uur laten bij de RV komen doen we weer een zwemmetje waarna we heel makkelijk ons avondeten (spinazietaart en nasi) uit de koelkast trekken.