een lege accu en de scriptie verdediging van Leonard

08-07-2025

Ik begin deze vakantie met een update over het eind van onze vorige vakantie. Dat was een aantal weken geleden toen we met Kirsten naar Napels waren om nog het behalen van haar bachelor te vieren. Het einde van dat mooie weekend was een beetje zuur omdat we toen we uit het vliegtuig stapten in Brussel bericht kregen van de verhuurmaatschappij (inclusief foto’s als ‘bewijs’) dat we dikke schade gereden hadden met de auto. Maar ja, die auto had 2 uur onbeheerd gestaan tussen ons afleveren en hun ophalen en ze hadden niks samen met ons gecontroleerd. Wij waren er zeker van geen schade te hebben gereden en gezien de staat van de auto is dit hun verdienmodel. Onze terugreis was op z’n zachtst gezegd ongezellig, maar eenmaal thuis heeft Corné een heleboel app-contact gehad en met behulp van chatGPT in juridische taal duidelijk gemaakt dat we niet akkoord gaan met deze schade en zeker geen 900 euro daarvoor gaan betalen. Maar ja, er stond wel een creditcard reservering van 1200 euro open die zij moesten vrijgeven. Het stinkende aan dit verhaal is dat ze een tikkie wilden sturen voor die 900 euro, terwijl ze dat natuurlijk in zouden moeten kunnen houden van die reservering. Het zou intern besproken worden en vervolgens hebben we niks meer gehoord. Het blijkt dat zo’n reservering na een aantal weken automatisch vervalt en met een hoop geduld zagen we dat nu de reservering vrijgegeven is.

Dus waar we in eerste instantie erg schrokken hebben we nu een nieuwe levensles geleerd: niet meteen betalen als boeven je proberen op te lichten.

Afgelopen zaterdag hebben we samen wat gemoedelijk lopen rommelen aan de camper. Zoals gewoonlijk hebben we geen taakverdeling en bespreken we niks, we doen gewoon allebei waar we goed in zijn of wat we denken dat moet gebeuren. Corné spoelt de watertank en de leidingen door, richt de ‘garage’ in met fietsen en stoelen en ik houd me bezig met kleding, de voorraad kruiden, tandenborstels en badlakens.

Ik print m’n 'paklijst RV’ uit en elke dag streep ik wat door als ik het in de RV gelegd heb. Vandaag had ik maar 4 cliënten en tussendoor heb ik nog wat eten gemaakt. Ik vind het altijd ideaal om voor de eerste dagen eten mee te nemen. Je rijdt een beetje je neus achterna en als je honger krijgt is er een koelkast vol gezond eten. Dus zit de koelkast nu nokjevol met spinazietaart, nasi, aardappel-zalm salade, gekookte eieren, speculaas-wortel-havermout-ontbijttaart en een restje pasta-pesto met kip, courgette en broccoli. Ik krijg acuut zin in m’n ontbijt morgen.

Kirsten heeft gekookt en we schuiven zo aan een rijk gevulde tafel waar we zelf een hamburger in elkaar mogen knutselen. Met gekarameliseerde rode ui, augurk en een gebakken ei, echt heerlijk. Daarna nog een bakkie en toen zijn we de RV in gestapt.

Corné draait de sleutel om en na een soort kuchje kijken we elkaar aan: Oei, accu leeg. Dat krijg je ervan als je je arm breekt en dat arme ding staat een half jaar stil. Terwijl Corné de startkabels uitgraaft in de garage bel ik bij de buren aan of zij hun auto van de oprit willen halen zodat ik met de BMW over de stoep bij de voorkant van de RV kan komen. Eenmaal aangekoppeld proberen we ‘m uiteraard te snel te starten waarmee we ‘m weer leegtrekken. Tot Corné zegt: kom, we doen nog een bakkie binnen. Dus zitten we gezellig met Kirsten nog een bakkie te doen terwijl de auto buiten z’n stroom over staat te hevelen. Na 10 minuten start de RV als een zonnetje en rijden we naar het tankstation. De hele rit ernaar toe herinneren we elkaar eraan dat we de auto niet uit mogen zetten. Gelukkig neemt het automatisme het niet over en kunnen we de banden oppompen terwijl-ie stationair draait. Tanken doen we later wel een keer. Hups, op naar Nijmegen waar we de RV parkeren op een ruime, vrij lege parkeerplaats in de buurt van een middelbare school. Er staan nog een paar andere campers. We besluiten nog een rondje te lopen en komen terecht in Volkspark de Goffert. Ik word zowel door Corné als door een plaatselijk dronken echtpaar van net even een paar jaar ouder dan wij uitgebreid bijgepraat over het ontstaan van dit park, NEC en de geweldige volksbuurt waar iedereen naar elkaar omkijkt en je je knip met 1000 euro erin zo kan laten liggen en de touwtjes nog uit de brievenbus hangen. Heerlijk sfeertje hier. En zo ruim en groen! Aan de overkant van de weg zit een mega grote kinderboerderij, compleet met hertenkamp en we belanden nog in een educatieve tuin waar ouderwetse mispels en kweeperen groeien. 5 kilometer later zijn we weer bij de RV en is het bedtijd.

09-07-2025

Na een heerlijk nachtje gaat de wekker om 7:30. Koffie, thee, ontbijtje en hups op de fiets naar het Erasmusgebouw van de Radboud universiteit. Daar hebben we al snel beide oma’s gevonden, vervolgens komt Kirsten eraan wandelen en als we ons omdraaien zijn Leonard en Marloes er. In een zaaltje mogen we aan de zijkant zitten en wordt ons duidelijk gemaakt dat we geen spreekrecht hebben. We mogen hooguit juichen als er iets mega briljants gezegd wordt ;-)

Leonard begint zijn verdediging met een samenvatting van een minuut of 10 waarna hij nog 50 minuten doorgezaagd wordt door de examinatoren. De een begint al met dat het minder leuk is omdat hij normaal gesproken de kantlijnen vol heeft staan met kritische opmerkingen maar dat hij nu vrijwel alleen blije feest-smiley’s en opmerkingen als ‘goed’ en ‘knap’ ziet staan. Er ontstaat een gesprek op hoog filosofisch niveau waarbij Leonard heel wat mag uitleggen en beargumenteren. Ondanks dat ik lang niet alles volg is duidelijk dat de examinatoren regelmatig tevreden zijn met en zelfs blij worden van zijn antwoorden. Lichaamstaal zegt ook een hoop.

Vervolgens mogen we ons een kwartiertje vermaken in de koffiehoek waarna we weer binnengeroepen worden. Beide heren troeven elkaar af met opmerkingen als: ‘met afstand de beste scriptie die ik in de 13 jaar dat ik hier werk gelezen heb’, ‘uitmuntend’ en de vraag of ze deze scriptie als voorbeeld mogen gebruiken voor studenten. Daarna volgen felicitaties, een applaus en het bijzonder hoge cijfer van een 9!

Om de feestvreugde te verhogen had ik bedacht om ergens een taartje te eten of een vroege lunch te doen maar het is pas 10:15 en alles is nog gesloten waardoor we in de universiteitskantine terecht komen. Ook hier is koffie, thee en de wereld aan luxe muffins, rocky roads (soort arretjescake waar ook nog marshmallows in verwerkt zijn) en worteltaart. De opluchting en trots strijden om voorrang bij Leonard, hij wordt er emotioneel van. Wat een prestatie heeft hij geleverd en wat tof dat we er allemaal bij mochten zijn. Bij de video's staat nog een filmpje van de uitslag.

De rest van de middag is Corné aan het werk in de RV terwijl ik op m’n fietsje het centrum induik. Ik scoor bij de Decathlon een badpak voor welgeteld 4,95. Altijd handig als ik meer wil zwemmen want zo’n bikinitopje verlies ik altijd als ik ergens vanaf duik. Ook een nieuw bikinitopje want ik vind ‘m zo mooi en van m’n vorige was het elastiek uitgelubberd.

Gisteravond had Corné bedacht dat de tolbadge nog in de BMW lag. We hadden het kenteken al wel online omgezet naar die van de RV maar daar heb je zo weinig aan als je de badge vergeet. Gelukkig kwam Kirsten met de BMW, dus de tolbadge is weer in ons bezit. Vanmorgen bedachten we dat we de fietshelmen en fietstassen vergeten zijn. In Nederland gebruiken we de helmen alleen op de racefiets maar als we in Frankrijk op de vouwfietsen rijden kan dat zomaar wijs zijn omdat je veel vaker op de weg fietst en in bergachtig gebied. Iets met safety-first.
Maar ja, Kirsten was al onderweg toen wij wakker werden dus helaas pindakaas. Maar in de kringloop vond ik in elk geval al 1 prima helm. Dus ik ben al op de helft van m’n missie.

Rond 15:30 is Corné al klaar met werken en rijden we richting Lac de Narlay. We zien wel wanneer we het zat zijn om te rijden en dan zoeken we een plekje om te overnachten. Met de zon vol in de voorruit weten we rond Venlo zeker dat de airco het niet doet en bedenken we dat we die hadden moeten laten bijvullen. Een bekend kwaaltje maar hij lekt veel te langzaam om de hele unit te vervangen volgens onze garage. Gewoon eens in de 1-2 jaar bijvullen. Door mijn gebroken arm zijn we dit jaar vrijwel niet met de RV weggeweest, en daardoor hebben we er totaal niet aan gedacht.

Ik google even en om 16:45 zijn we bij een garage in Roermond. Ook hier zijn ze supervriendelijk en als wij geduld hebben werkt hij wel iets langer door zegt hij. Dus nu zit ik heerlijk in het zonnetje te typen, kunnen we koffie/thee pakken en naar het toilet. Wat een behulpzame gastvrijheid zo buiten de randstad. Toch iets met rust en ruimte vermoeden we.