Regen of toch niet, of wel, of een beetje, of onweer maar ook veel zon

Zaterdag 19 juli

Tijdens het ontbijt zagen we dat de zon verruild was voor druilerig weer. Die hadden we niet aan zien komen. Toch maar even MeteoFrance gecheckt en eigenlijk staat er de komende 2 weken vrij veel regen voorspeld. Dat is niet de afspraak. Dit gebied is mega zonzeker. Lekker dan. Nou ja, we gaan wel zien hoe het loopt.

Het is in elk geval geen weer voor een bergwandeling dus we rijden naar Briançon. Daar zitten we maar 10 minuutjes vandaan. We parkeren op een enorme parkeerplaats waar vrijwel alleen campers staan. Er schijnen 4 officiële camperplekken te zijn om te overnachten maar mij maak je niet wijs dat de andere 50 hier vanmorgen aan zijn komen rijden. Wat een geld staat hier geparkeerd, en die mogen hier allemaal gratis staan.

We trekken een jasje aan en zetten een petje op. Want een petje is handig als je brildragend bent en het gaat regenen. Ik word anders helemaal kierewiet van spetters op m’n bril. Parapluutje mee in de rugzak en al dwalend heuvelop richting het oude gedeelte. Corné kan zich niet herinneren dat we hier ooit eerder geweest zijn. Ik beschrijf de hoofdstraat met het gootje in het midden inclusief het winkeltje waar hij het paarse shirt met lange mouwen (wat zelfs mee is op vakantie) ooit gekocht heeft toen we hier met André en Jacq waren. Het doet geen belletje rinkelen, zelfs niet als hij er is. Ongelofelijk wat leeft deze man knap in het hier en nu. Gelukkig onthoudt hij wel dat hij elke avond bij mij moet thuiskomen ;-)

Net als het weer gaat druppelen zien we een La Halle met groot ‘soldes’ op de ruiten. We duiken naar binnen en komen naar buiten als de zon weer gaat schijnen. Corné is een sportief/net jasje en een leuke trui rijker. Het handige van een grote Nederlander in Frankrijk zijn is dat in de uitverkoop de XL-etjes er nog hangen. Want die fransozen zijn niet zo groot. Corné vindt het magisch dat ik een klein rugzakje tevoorschijn tover waar zijn aankopen inpassen. Tja, gewoon iets met vooruitdenken…

We klauteren wat door het oude fort, bekijken een kerk en een mini-museum over de mijnen in dit gebied. We krijgen trek en lopen langs wat terrasjes maar de kleffe patatjes trekken ons niet aan. Voor we het weten zijn we weer bij de bus waar we uitgebreid lunchen en ik bijklets met m’n moeder. Via de telefoon welteverstaan.

De volgende stop is de hypermarché. Gewoon omdat-ie groot is en je dan een beetje kunt koekeloeren in plaats van wachten tot de regen ophoudt. We halen er nog wat nuttige dingetjes zoals een kleinigheidje voor Kirsten en een doos eieren. We hebben ons best gedaan maar zijn wel weer klaar met shoppen. Niet echt ons ding.

We besluiten verder te rijden richting Serre Ponçon en stoppen bij Les Iscles, een camping waar we jaren met de kinderen en in hoogtijdagen zelfs met 10 extra pubers hebben gestaan. Zodra we bij de afslag zijn roep ik: “Un train peut en cacher un autre” Een geheugen is echt een super grappig ding. Om bij de camping te komen moet je een treinbaan over en daar staat een bord met deze tekst. Na zoveel vakanties hier is die tekst blijkbaar ingesleten en het juiste vakje ging opeens open bij de afslag.

Het is even droog en we lopen een rondje om het meertje en kuieren over de camping. Er is niet veel veranderd in al die jaren en dat vinden we fijn. Want eenvoudige campings zijn er niet zoveel meer. Tegenwoordig hangt alles aan elkaar van animatie, dure zwembaden en keurige afgezette kleine plekjes en daar zijn wij een beetje allergisch voor.

Zodra het droog is word ik nat: ik zwem een rondje meer en haal intussen capriolen uit met m’n arm. Steeds een stukje verder. Het meer is heerlijk fris, ik hou ervan.

We rijden een paar kilometer terug voor een plekje.  Ik loop voor de bus uit om te checken of we onder het tunneltje door kunnen (er staat een bord bij met de hoogte 3 meter en onze camper is inclusief zonnepanelen net iets hoger) maar er is zeker nog een halve meter extra ruimte dus dat gaat goed. We hobbelen een eindje over een stenig pad wat ik altijd spannend vind. Je zal daar maar een lekker band krijgen, zo’n depannage-auto is echt niet blij dan denk ik. Ik krijg dan altijd zo’n eigen schuld – dikke bult gevoel. Maar zo heftig is dat weggetje ook weer niet en Corné rijdt hartstikke kalm en ontwijkt de grootste stenen en kuilen. We vinden een prachtig plekje en vermaken ons met een boekje en een puike maaltijd. Daarna is het tijd om nog een eindje langs de Durance te lopen. We kijken uit over de rivier met in de verte de bergen en de glacier Blanc. Prachtig om te zien maar we hebben allebei geen zin om de wandeling daarnaartoe nog eens te maken. Toen we een jaartje of 19 waren hebben we dat met vrienden gedaan, en 15 jaar later met onze kinderen nog eens en toen moesten we al kilometers verder lopen omdat die gletsjer zo gesmolten was. Geen zin om nu nóg verder te lopen. Alhoewel kilometers niet echt het probleem is voor ons. Vandaag hebben we eigenlijk niets gedaan voor ons gevoel maar volgens onze mobieltjes hebben we zo’n 12 km gelopen ;-)

Zondag 20 juli

We hebben zowaar allebei 9 uur geslapen. Heel gezellig simultaan dit keer. En toch stonden we allebei op met een soort verdrietig donker wolkje van binnen. Geen idee waarom, geen reden voor te bedenken. Ach, soms heb je dat. Wij zijn extreem gevoelig voor elkaar stemming dus we hadden het direct door bij elkaar. Is dat maar vast uitgesproken ;-) Gelukkig zijn we normaal allebei super stabiel vrolijk gehumeurd. Het standaard ritueel van pillen voor Corné (want hé, schildklier die het al 25 jaar niet meer doet), koffie, thee en ontbijt. Intussen bedacht wat we willen gaan doen. Eigenlijk heb ik wel zin om naar dat franse kerkje te gaan waar ik jaren geleden met Jacq een keer ben geweest. Was heel mooi, zo’n klein oud kerkje, een église Réformée waar misschien 15 oude besjes lid van zijn. We vielen toen met onze neus in de boter want ze vierden avondmaal en we mochten meedoen. Zo bijzonder hoe verbonden je je dan voelt met elkaar, zelfs al spreek je de taal niet. De preek ging toen ook grotendeels langs ons heen, maar de meeste liederen herkenden we wel en het avondmaal is gewoon hetzelfde. Alleen de wijn is beter.

Maar goed, ik heb een man die daar niet echt op zit te wachten dus we gingen Gods grootheid aanschouwen in de natuur. Een prachtige hike boven in de bergen. We moesten wel nog ff 11 km de berg op rijden. In een dorpje wacht al de eerste uitdaging: Route barrée. Lekker dan, weg afgesloten. Nou ja, dan maar in het dorpje parkeren en op de fietsen naar boven. Even later op de fiets ontdekken we dat iedereen de eenrichtingsweg aan de andere kant gebruikt. Dus we keren om en zetten de fietsen weer in de RV. Met de RV rijden we de berg op maar na een km of 3 wordt het zo’n ruw stenig pad waar ik samengeknepen billetjes van krijg. Met de auto zou het geen probleem zijn, maar zo’n bus is lang en zwaar. Dus we keren waar het kan en rijden terug. Lang leve internet waar we een nieuwe wandelroute op zoeken. Of, we kunnen ook naar Les Iscles rijden en boekjes lezen aan het meer. Gewoon een beetje chillen vandaag. Uiteindelijk besluiten we richting Freissinières te rijden want daar kunnen we een korte wandeling doen waarna we alsnog aan het meer kunnen chillen tot het weer slechter wordt in de middag.

Het is een prima weg richting de parkeerplaats bij de waterval, net breed genoeg om 2 auto’s elkaar te laten passeren. Tot er een bordje staat met: Route barrée. Ok, de omweg dan maar. Die gaat steil door een klein dorpje tot de weg even heeeeel smalletjes wordt tussen 2 huizen door met een bocht ervoor en eentje erna. Dat gaat niet passen, de breedte waarschijnlijk nog wel, maar die bochten niet met onze lange bus. In de achteruit dan maar tot we bij een parkeerplekje komen. Daar past-ie schuin over het gras nog net bij. Hups, die fijne fietsen er weer uit. Als we door het dorpje fietsen komt er gezang uit een kerkje. Het roept goeie jeugdherinneringen op. In de zomervakanties gingen we altijd naar Frankrijk en op zondag zochten we dan een église réformée op. Dat was voor de mensen hier altijd een hele belevenis want die kerkjes hier bestonden vooral uit oude mensen en dan kwam er opeens zo'n Nederlands gezin met 6 kinderen binnenzeilen. Pas vanaf de middelbare school verstond ik er iets van, maar de clou van de preek kreeg ik nooit echt mee. Het was veel spannender om naar de hooiwagens te kijken die over de betonnen muren liepen. En die ene keer dat ze een psalm zongen waarvan ik de wijs alleen maar kende van een liedje wat m'n vader wel eens zong: 'moeder onze kraai is dood' wat we luidkeels er dwars doorheen zongen. Na 5 km zijn we bij de parkeerplaats waar de wandeling start.

We blijken totaal geen internet te hebben dus we hebben de keuze: bordjes volgen of de hike doen die Corné al bewaard had. In het eerste zijn we nooit zo goed, wij huppelen en koekeloeren in het rond en missen dan de aanwijzingen waardoor we meestal 3 routes door elkaar heen lopen en uiteindelijk cross country  thuis moeten komen. Dus het wordt de bewaarde route waarmee de plannen weer wijzigen. Dik 1000 hoogtemeters en zo’n 15 km die ons langs 2 bergmeertjes zullen voeren. Er staat 6 uur en een kwartier voor. Nou ja, dan hopen we maar dat de regen wegblijft. We zitten tenslotte in de bergen waar je nooit weet wat het weer gaat doen.

Al vrij snel hebben we uitzicht op een schitterende waterval, dat begint al goed. Daarna volgt een heel eind door een loofbos met teveel vliegen waarna we een Nederlands gezinnetje tegenkomen en een praatje maken. Ook zij kwam als kind in dit gebied en geniet ervan om nu met haar eigen kinderen te wandelen in de bergen. Dat wij elkaar hier in de buurt op een camping ontmoet hadden op ons 17e en inmiddels dik 30 jaar samen zijn en 3 volwassen kinderen hebben vonden ze een romantisch verhaal.

Het landschap verandert steeds, uitgestrekte weides, een dennenbos, kale ruige stenen met hier en daar een stroompje. Soms opeens weer uitzicht op een mooie waterval en hoe hoger we komen hoe weidser het uitzicht wordt naar alle omringende bergtoppen. Het laatste stuk is zwaar, vooral als er naast de irritante vliegen een of ander mega groot vliegbeest die mij vast heel hard kan prikken me komt achtervolgen. Ik raak nog niet in paniek, maar vind het wel een beetje eng en zwaai met m’n armen, geef ‘m een oplawaai met m’n schoen en roep dat-ie moet opzouten en een schaap moet opzoeken om te pesten. Oh ja, ik vertel ook nog dat ik ‘m een beetje eng vind. Het doet ‘m allemaal niks. Ik verbruik vooral veel energie en het enige wat helpt is ‘m bij Corné laten terwijl ik een eind vooruitloop. Corné zweet harder dan ik, blijkbaar is dat lekkerder. En dan komen we ècht hoog en geeft-ie het op. Ik ook bijna want mijn stijgbenen zijn leeg. Maar ja, de route is nog niet op dus we gaan rustig door. En dan eindelijk zijn we bij het bergmeer. We ploffen neer op een steen en vallen aan op onze lunch. Mag het ook, het is inmiddels 14 uur en we hebben net 1000 meter omhoog gelopen. Corné laat stoicijns zien dat er op 3 plekken een hapje uit hem genomen is. Niet gewoon geprikt! Maar serieus hapjes genomen door insecten. Bizar toch.

Al snel trekken we onze truien aan want het is fris. Aan de overkant van het meer ligt nog een flinke plak sneeuw/ijs. Met hernieuwde energie lopen we naar het volgende meer. Op onduidelijke stukjes staat er altijd een stapeltje stenen om de juiste route te wijzen. Maar dit hebben we nog niet eerder gezien, de halve berg staat vol met stapeltjes. Alsof er een complete kleuterklas een middag les gehad heeft in torentjes bouwen. En dan zijn we alweer bij het tweede meer. Ook allemachtig prachtig. Vervolgens komen we in een veld waar echt bizar gevormde stenen liggen. Het ziet eruit als gesmolten chocola ofzo, maar dan in steenvorm. Hier en daar staan we ons samen te vergapen aan mooie bloemetjes. En aan dappere bloemetjes. Want hoe knap is het om in een steen te groeien, en dan ook nog zo mooi!

Het dalen gaat prima, alle knieën blijven het goed doen alhoewel ze wel moe worden, maar dat mag. Onderweg zie ik steeds lathyrus groeien. Daar was m'n pa zo gek op en toen hij thuis kwam om te sterven had m'n moeder superlief een glaasje lathyrus naast z'n bed in de woonkamer gezet.

Eenmaal terug bij de fietsen geven we elkaar een high five: tik ‘m aan ouwe! Dit hebben we maar mooi gedaan. Het blijken ruim 16 km en bijna 1100 hoogtemeters te zijn. En dat in 4 uur en 8 minuten (beweegtijd dan hè, want inclusief lunchen en water drinken hebben we er 5 uur over gedaan). En we zeiden nog wel tegen elkaar: we zijn nog lang niet onze oude conditie want ik heb natuurlijk 3 maanden kalmpjes op de bank gezeten met m’n arm en waar we normaal vanaf maart het racefietsen oppakken en veel wandelen is die voorbereiding er dus niet geweest. Corné heeft hard gewerkt en zat wekelijks een paar dagen in Enschede dus ook in zijn eentje was er niet veel ruimte voor. Maar blijkbaar is onze basisconditie dik in orde als we dit zo zien. En dan te bedenken dat ik bewust rustig naar boven ben gelopen. Gewoon omdat dat verstandig is.

Na 5 moeiteloze kilometers op de fiets weer terug naar de RV is het een feest om de schoenen en sokken uit te trekken. We rijden de weg terug door het dal en zien een mooie plek waar we stoppen. Er zijn nog wat meer mensen aan het recreëren. Het eerste wat we doen is de rivier in plonsen. Oh wat is dat lekker fris en schoon. Al dat zweet eraf. En van pure vreugde spoel ik meteen alle kleding uit. Intussen heeft Corné de stoelen klaar gezet en in no-time zitten we met een fles water, thermoskan thee en allebei een zak chips naar smaak in ons boek. Die chips gaat verrassend makkelijk naar binnen, dat wordt weinig avondeten ;-)

Boven de berg waar we gewandeld hebben zien we het betrekken, er valt daar regen. Bij ons schijnt de zon, maar het druppelt tegelijk ook. Als het te erg wordt hangen we de was in de garage en gaan naar binnen. Uiteraard is het vrij snel weer droog. Het onweert wat in de verte maar die prut die we de berg over zagen trekken is alweer verdwenen. Geen idee dus wat het weer doet in de bergen.