traumaverwerkingshike

15-07-2025

Dat was een zeldzaam brakke nacht zeg. Voor mij dan. Want van de 10 uur die Corné heeft liggen knorren heb ik de eerste helft wakker gelegen. Geen idee waarom.

Het plan voor vandaag is 14 km een berg op fietsen en dan hoog in de bergen een mooie wandeling maken. We starten vol goede moed en met een hoop gezweet en geploeter komen we tot een km of 8 waarna het asfalt ophoudt en we nog een tijdje doorstuiteren over grove stenen en grind. Dat gaan we geen 6 km volhouden, zeker niet als je bedenkt dat je dat ook weer moet afdalen wat een stuk spannender is. Dus omgekeerd en naar de RV geroetsjt.

Eerst allebei even iets voor het werk doen en dan zwemmen. Vandaag maar eens een plan de campagne bedenken want we hebben zin in hikes hoog in de bergen. En hier is wel een heerlijk meer maar verder is alles een beetje moeizaam qua fiets- en wandelroutes.

We vermaken ons uitermate prima met lezen en zwemmen afgewisseld met toastjes en een borreltje. Als we ’s avonds weer bij de RV komen is er vlak naast ons op een veld naast de parkeerplaats een hele grote camper komen staan. Van het type alternatief. Even later komt er nog eentje naast staan en dan volgt er nog een. De muziek (type hakkûh) gaat flink aan, alle stoelen worden naar buiten gesleept, er komt een grote parasol bij en de campers lopen leeg qua schurftige honden die onmiddellijk bij ons komen schooieren. We zijn er allebei meteen helemaal klaar mee en binnen een paar minuten hebben we alles vastgezet en rijden we naar de andere kant van de parking. Maar ook daar worden we lichtelijk kierewiet van de doordringende basbeat en na een snelle inspectie heeft Corné een prachtig parkeerplekje gevonden een heel eind verderop. Zo staan er verschillende rijen bomen en wat velden tussen ons in. Terwijl we ons daar installeren komt een andere camper met een gezinnetje ons achterna. Gelijk hebben ze. Ook hier horen we de bas nog maar op deze afstand is het redelijk weg te filteren.

16-07-2025

Na een lange rustige nacht ben ik de dag gestart met een zwemmetje. Toen ik terug kwam stond de koffie en thee al klaar en even later kwam de buurman langs (van die andere camper) om te vragen of-tie onze air maxx fan eens mocht bekijken. Hij had alleen een dakraampje maar in ons dakraam zit dus een ventilator verwerkt. En die heeft nut. Je kunt air in of air out kiezen en allerlei standen van zacht tot kneiterhard. Elke dag als we terugkomen is het 34 graden in de bus maar met die air maxx fan krijgen we het naar 24 à 26 en dat is net het verschil tussen wel of niet lekker slapen. Leuk dat-ie het even kwam vragen.

Onderweg naar St-Jean-de-Maurienne nog even wat afval in de vuilnisbakken gegooid en toen was het tijd voor een zoektocht naar water, een bezoekje aan een Lidl waar Corné voor een tientje een puike tondeuse scoorde en toen we daar niet alles konden vinden wat we wilden en we een Carrefour tegenkwamen zijn we daar ook nog even naar binnen gegaan. Nog even langs een boulangerie artisinale want onze ervaring is dat als we mega puur stokbrood hebben we daar geen last van krijgen. Zeker niet als we dat maar heel soms doen. Geen supermarktstokbrood voor ons dus. Wel jammer dat de boulangerie al uitverkocht was.

Intussen kijken we bij elk benzinestation en supermarkt of er een mogelijkheid is om drinkwater te tappen maar kunnen niks vinden. Ook op Park4Night zien we maar 1 optie en dat is een apparaat ergens in het centrum. Dus toch daar maar naartoe, net iets minder fijn in een druk stadje met wegopbrekingen. Voor 4 euro kun je 20 minuten water tanken. Leuk verdienmodel want na 7 minuten zit onze tank al propvol en er past toch echt 100 liter in. Maar ach, voor 4 euro ben ik blij dat we weer een weekje vooruit kunnen. Het is zo handig om gewoon de kraan aan te kunnen zetten om water te koken, de afwas te doen, een fles te vullen enz.

Er staat nog een kerel met een omgebouwd hyundai-busje en we raken aan de praat. Hij heet Pedro en is Argentijns maar voelt zich ook italiaans want zijn opa kwam daarvandaan (na WOII naar Argentinië gegaan) en leerde zijn kinderen en kleinkinderen ook Italiaans. Dus hij werkt steeds een half jaar in Italië of Hawaï of Zwitserland of waar dan ook, spaart veel en reist dan een half jaar. Geen vrouw of kinderen dus hij kan gaan en staan waar hij wil. Tja, als hij kinderen had gehad zou hij toch een ander leven moeten leiden, zei hij. Hij bekijkt onze bus ook even want hij is gewoon geïnteresseerd hoe we bepaalde dingen hebben opgelost. En of hij met ons op de foto mag want hij schrijft een boek over zijn belevenissen en vindt het leuk om foto’s te verzamelen met ontmoetingen. Met een brede glimlach en een zwaai nemen we afscheid. Toffe ontmoetingen zijn dit.

Dan rijden we naar Le Corbier. Het is pas 13 uur als we aankomen. We trekken onze hikingboots aan en Corné heeft een wandelroute gevonden van 15 km met 1000 hoogtemeters. Pittig maar we zien het wel. Vanaf de parkeerplaats lopen we naar de kliniek waar een half jaar geleden rontgenfoto’s van m’n arm gemaakt zijn. De rest van de middag is een soort traumaverwerkingshike waarbij het goed is om dingen te zien als de plek waar ik gevallen ben, hoever het nog is naar de skilift waar Corné hulp is gaan halen, de kliniek, maar ook de apotheek die een heel eind verderop halverwege een winkelcentrum zat waar Corné naar toegestuurd werd terwijl ik met de eerste pijnstillers op een bekertje suikerwater zat leeg te drinken omdat ik weer flauw gevallen was.

We starten bij ‘onze’ skilift met daarachter ‘ons’ appartementencomplex en genieten van de prachtige omgeving. (zie de middelste foto hierboven) Na een paar km is de route afgesloten met veel rood-wit lint. De Mol in mij wil erover heen klimmen want ik zie niet direct gevaar maar gelukkig heb ik ook nog gezond verstand van mijn moeder in me. Er zal best een goeie reden voor dat lint zijn dus we nemen gewoon de andere afslag. Maakt ons het uit waar we lopen. In plaats van Komoot op de telefoon volgen we nu de bordjes ‘Col d’Arves’. De hele tijd dat we door het bos steil de berg op lopen te zweten worden we gestoord van de vliegen. Ik maak van de nood een deugd en zwaai de hele tijd met een tak in mijn sneue linkerarm om me heen. Een goeie oefening. Eenmaal op de col hebben we uitzicht op een dorpje en we herkennen daar het eind van een hele toffe piste en een barretje waar we wel eens een bakkie gedaan hebben. Samen proberen we in de groene glooiende weides, onderbroken door ruige rotsen het verloop van de pistes te herkennen. We lopen verder en komen langs het begin van de piste waar ik ergens halverwege gevallen ben. We kunnen de piste niet op want die is afgezet met schrikkeldraad en er lopen grote koeien op. Ik maak een foto voor Marloes, die is nu hard aan het studeren op onder andere koeien want ze heeft nog een tentamen voor diergeneeskunde. Maar zonder Marloes ga ik geen wei vol koeien in. We wandelen verder over het pad en komen op een punt waar we goed zicht hebben op de piste en de skilift waar Corné hulp gehaald heeft. We staan een poosje met elkaar uit te vogelen waar ik ergens gevallen moet zijn en hoe we beiden de dingen ervaren hebben. Op de foto is de rode pijl links de skilift en rechts waar ik gevallen ben.

Ik weet dat het ‘maar’ een flinke breuk was en dat het allemaal goed komt, maar het was zo’n intens harde klapper die ik gemaakt heb en als ik kijk naar de schade aan mijn arm/schouder en in mijn gezicht is het een wonder dat mijn nek totaal onbeschadigd uit de strijd gekomen is. Ik voel me bewaard en stel me voor dat engelen mijn nek gedragen hebben tijdens de salto’s en schuivers die ik gemaakt heb. Ik zal nog een taak hebben hier op aarde. Om daar een symbool voor te hebben heb ik in Le Corbier oorbellen in de vorm van een sneeuwvlok gekocht.

Zo’n 16 km en bijna 700 hoogtemeters verder zijn we weer bij de RV. We eten wat, lezen wat, genieten van de rust en het uitzicht en Corné bewerkt zijn baard met de tondeuse.