Rijst met nectarines

Dinsdag 16 juli

Ondanks de warmte hebben we allebei weer mokers heerlijk geslapen. Nachten van dik 9 uur doen we niet moeilijk over. Na een stevig ontbijt met gebakken eieren met spek hebben we allebei anderhalve liter water in een rugzakje gedaan en zijn gaan lopen. Na 1,7 km waren we in het dorpje waar een wandeling op Komoot startte. We gingen vrij snel bergop richting een mooi oud dorpje waar we de begraafplaats naast een super oude kerk kort bekeken hebben, intrigerend altijd om een voorstelling te maken van de mensen die geleefd hebben. Toen we onze weg vervolgden zagen we steeds een kruis staan. Bij het 4e kruis viel bij Corné het kwartje: dit is de kruisgang! We hebben het in Italië al vaker gezien, en vorig jaar in Kroatië ook toen we met Yara een berg beklommen om de zonsondergang te bekijken. Wij stelden ons voor hoe hier ieder jaar het hele dorp met Pasen langs alle kruisen loopt en Jezus’ kruisgang herinnert tot het eindigt bij een klein kapelletje met uitzicht over de vallei.

Na een kilometer of 15 lopen we over een weg met links en rechts boerenland. Het graan is al binnengehaald, het gras is gemaaid. We belanden wederom bij de vraag die ons deze vakantie al meerdere malen beziggehouden heeft: wat is het verschil tussen stro en hooi? Nu we het zien denken we het ineens te weten: stro komt van graan en hooi van gras. Er is vast iemand die het echt weet. We lopen door en krijgen stijve nekken van het kijken naar de sperwers (maar het kunnen ook andere roofvogels geweest zijn hoor) die boven ons aan het soaren zijn. Eentje zat boven in een dode boom en terwijl ik de wens uitsprak dat-ie keurig bleef zitten tot ik ‘m kon fotograferen steeg hij op.

We lopen door en komen in het middeleeuwse dorpje Ainsa.

Mooi, maar ook toeristisch en dan zijn wij altijd snel klaar. We hebben geen zin om op een druk terrasje te zitten en hopen eigenlijk op een goeie ijssalon maar de enige optie is een te zoet waterijsje uit zo’n diepvriesbak bij de plaatselijke ienie-mini-supermarkt. Ik geef daar al niks om en Corné ziet meteen op tegen de dorst die volgt op zoveel suiker. We lopen het stadje weer uit en zetten koers naar de RV. De gebakken eieren zijn bij Corné compleet verteerd, het is tijd voor nieuwe brandstof. Ik ben alleen vergeten zo’n zeikzoete sesamnoodreep in de rugzak te stoppen. Water kan hij krijgen. Of een kauwgumpje. Dus wordt het wat stiller van zijn kant en lopen we door. Elke kilometer is er een. Het laatste water drinken we op op een bankje onder de boom en dan is het nog 1,7 kilometer. Na 22 kilometer in de benen is het z’n goed recht om moe te zijn. Ik ga gelukkig nog als een tiet en parkeer hem in de schaduw, bezorg 2 nectarines, een fles water en daarna een zak chips. De rest van de middag bestaat uit het uitspoelen van onze bezwete kleding, water drinken en boekjes lezen in de schaduw. Wat een leven.

Gisteravond hadden we met Leonard gebeld, vanavond belde ik gezellig met Kirsten en een uurtje later belt Yara ons. Fijn, we zijn weer bijgepraat met alle 3 èn hebben begin augustus een dag gepland om met ons uitgedijde gezin de verjaardagen van Leonard, Corné en het afscheid van Yara te vieren. Puike excuses voor een gezellig bijeenzijn.

Het wildlife van de dag was onzichtbaar, behalve de uitwerking. Ik vermoed een miersoort die me eens lekker in m’n bil gebeten heeft. Mokers wat een rode vurige plek gaf dat.

Woensdag 17 juli

Gisteravond gingen we eens rustig kijken waar we vandaag naar toe zouden rijden. Iets hoger in de bergen zodat het wat koeler is was het plan. Het duurde een poosje voor ik in slaap was want een eindje verderop was een generator ofzo aangezet. Op zich is dat een heel regelmatig geluid wat zelfs ik weg kan filteren, maar mijn hoofd ging er helemaal mee aan de haal: wat nou als verderop de dam opengezet was en ’s nachts het water enorm zou stijgen en we vast zouden komen te zitten met de RV. Ja hoor, ik voel de RV al bewegen….Nou ja, dat soort dingen. Dus toen ben ik mezelf maar gaan uitleggen dat dat echt klinkklare onzin was en zelfs àls het water zou stijgen stonden we hoog genoeg. Uiteindelijk hielp dat ;-)

Vanmorgen hebben we onze planning omgegooid. Corné had zere knieën en was toe aan een rustdagje. We zitten op zo’n briljant plekje dat we nog niet bereid zijn het op te geven. Dus vandaag hier gechilld. En ’s middags op de e-vouw-fietsen naar de Dia een dorp verderop. Dan ben je een dikke 13 km later weer terug met een steile heuvel ertussen, echt precies waarom we die fietsen graag wilden. En toen weer verder gechilld, boekjes gelezen, afgekoeld in de rivier en eten gekookt.

Donderdag 18 juli

Duzzz….om 7 uur ging de wekker. Na een goed ontbijt van rijst met daarin mee gekookte nectarines en rozijnen, afgetopt met een beetje honing (van de bijen van m’n broer) en geroosterde zonnebloem/pompoenpitten. Ik had daar gister ook mee ontbeten en gelukkig een grote hoeveelheid gemaakt. Koud uit de koelkast is dat dus ook echt heerlijk. Voor Corné een paar gebakken eieren met spek, wat voeding mee voor onderweg en de bidons met water gevuld. Om 8 uur zaten we op de racefiets. Het was een schitterende rit. Het grootste deel van de rit ging over een weg die mee meanderde met de rivier. Water in verschillende blauw-kleurschakeringen waarvoor je dus helemaal niet naar Thailand hoeft. Oké, het witte zand bestaat hier uit grote rond afgesleten rotsen en stenen.

Bij een klein dorpje verlaten we de hoofdweg. Bij de kerk hebben we op een bankje onze lunch verorbert om 10 uur ’s morgens. We hadden er al wat hoogtemeters op zitten en waren dik tevreden met ons vroege aanvangsuur. Het was lekker fietsweer al steeg zelfs hoger in de bergen de temperatuur nu.

In de berm zie ik het roze, wit en paars van de lathyrus. Dan moet ik altijd aan mijn vader denken. Toen we hem thuisbrachten om te sterven had mijn moeder lathyrus in een vaasje gezet. Zodra hij geïnstalleerd was in zijn bed in de woonkamer keek hij om zich heen, zag de bloemen en zei blij: dat zijn mijn lievelingsbloemen!

Verderop is een veld gemaaid en de warme typerende geur van Lieve Vrouwe Bedstro voert de boventoon. We rijden door een dal waardoor we even weinig hoogtemeters hoeven te maken. Daardoor is de aandacht niet gericht op de meter voor het voorwiel maar op de prachtige omgeving. We rijden recht af op een hoge berg in de verte. De sneeuw ligt er nog ruimschoots bovenop terwijl overal het smeltwater in watervallen naar beneden ruist.

Bij het eindpunt eten we nog iets en drinken we water. De eerste 2 liter is op. We hebben nog 1 bidon en zijn geen waterpunt tegengekomen. Maar de terugweg is altijd minder dorstig in de bergen, dat komt goed. We vinden het zo prachtig hier dat Corné ter plekke kijkt of Komoot hier mooie wandelroutes heeft. Dat zou zomaar ons plan voor morgen kunnen worden.

De terugrit verloopt soepel, onze benen houden zich prima alleen de billen raken het zadel goed zat. Maar na 90 km en 1100 hoogtemeters mag dat ook. Met onze fietskleding aan gaan we in de koude rivier liggen. Dat is fijn!

Vandaag is mijn tante Marieke jarig. Ik zeg altijd ‘mijn’ zodat onze kinderen snappen dat het over mijn tante gaat en niet die van hen ;-) Ik heb gezellig even met haar gebeld en na onze vakanties gaan we elkaar fijn weer zien want dat lukte de afgelopen maanden steeds niet.