Pikke pakke pansie, wij gaan op vakantie

Zaterdag 31 januari

Vanmorgen ging gewoon om half 8 de wekker, dat is het voordeel van pas om 12 uur vliegen.

Een kleine 2 weken geleden ontstond bij Kirsten en mij het plan om naar de zon te gaan. Ik had net te horen gekregen dat m’n niet-kunnen-slapen verband hield met zoals wij dat zo mooi zeggen: ‘BloedLeegte’ en mijn conclusie dat ik het met braaf leven en gezond eten blijkbaar niet aangevuld krijg. Dat maakt me een beetje moedeloos. Gelukkig krijg ik nu hulp van 2 oude rotten in het vak, dus ik heb weer moed.

Kirsten roept al maanden dat ze verlangt naar de zon. Ineens zagen we een match, zeker omdat zij een week heeft zonder les op de universiteit. Dankzij wat flexibele cliënten die hun afspraak naar ervoor of erna wilden verzetten ontstond er ruimte in de agenda. Een online zoektocht maakt duidelijk dat een paar dagen naar de Algarve zinloos is: 15 graden en regen. Als je zon wilt is het dichtstbijzijnde momenteel Egypte of de Canarische eilanden. Uiteindelijk heeft de portemonnee ook iets te willen dus wordt het een goedkoop pakketreisje van D-reizen naar een aggenebbes appartementje op Fuerteventura.

Ik ben in een levensfase van wat zelfstandiger en gedurfder worden dus dit keer heb ik een auto gehuurd. Uiteraard met behulp van Corné online uitgezocht en een extra verzekeringetje erbij in plaats van het goedkoopste wat we normaal doen. Een beetje zekerheid kun je prima afkopen. Betaald met m’n creditcard om meteen te testen of-tie werkt want die gebruik ik dus nooit. Madeira kwam in de zoektocht naar een pakketreisje ook even voorbij maar toen ik op google.maps inzoomde en alleen maar bergweggetjes zag dacht ik: ik oefen wel op een rustig eilandje met m’n huurautootje.

Afijn, we vliegen uiteraard met alleen handbagage. Op de heenweg mag die 45x36x20 zijn en op de terugweg 40x30x20. Wij kunnen dat, want wat heeft een mens nou nodig als de zon schijnt?

Die extra ruimte op de heenweg komt me goed uit want dan wil ik graag een zakje versgebakken glutenvrije broodjes mee, gv pompoen/cranberry/noten koeken en wortel-havermout-speculaas-ontbijtcake.

Iets na half 9 wandelen we via de Lidl (want ze hebben nu een actie dat je bij elke 15 euro boodschappen iets gratis krijgt en dus kan Kirsten nog een saucijzenbroodje uitkiezen voor onderweg. Kaasbroodje erbij en zij is happy) naar het station. Ik word vooraf al uitgelachen want ik plan veel te veel tijd in om bij de trein te komen volgens Corné en Kirsten.

Ik merk de rest van de dag dat ik stiekem in fases steeds een beetje spanning heb. Niks ergs, maar ik word me er gewoon bewust van. Eerst ben ik bezig met: komt de trein wel op tijd? Vervolgens is het: we hebben maar een paar minuten overstaptijd, dat moet wel goed gaan. Daarna vind ik het spannend of m’n vloeibare medicijnen wel door de douane komen (ik heb chinese kruiden voorgeschreven gekregen ivm m’n ernstige slaapprobleem en het lijkt iets te doen)

De treinen rijden keurig op tijd, onze tassen komen probleemloos door de douane terwijl voor en achter ons de tassen eruit gepikt worden. Bijvoorbeeld vanwege een spelletje beverbende ofzo. Blijkbaar zijn die kaartjes zo op elkaar dan te massief waardoor ze niet goed kunnen zien wat het is. Het volgende is of er bij de gate nog moeilijk gedaan zal worden over m’n tas. Ook al klopt de maat, maar toch, je weet het niet, zeker omdat de vlucht echt ramvol zit.

Ook dat verloopt prima en we stijgen zelfs eerder op dan verwacht. Tegen de tijd dat we een half uur eerder landen dan de planning denk ik: hoe zal het gaan bij de autohuur, krijg ik de auto wel een half uur eerder mee?

En echt druk maak ik me de hele dag niet, want ik kan bij alles bedenken: als de trein niet rijdt bel ik Corné en komt hij met de auto. Als de tas te groot bevonden wordt gooi ik een zak broodjes weg. Als….enz. Het komt altijd wel goed.

Schijnt een teken van BloedLeegte te zijn om een beetje te piekeren ;-)

Dankzij alleen onze handbagage staan we nog eerder bij de verhuurmaatschappij dan het vliegtuig eigenlijk had moeten landen. Dankzij Corné’s goede uitleg weet ik welke extra verzekeringen ik gedecideerd af kan wimpelen en wat ik wel moet doen. En daarnaast is het gewoon heel fijn dat Kirsten mee is. Twee zien meer dan 1, en zij is gewoon ook een volwassen mens die dingen kan. We vinden vlot de auto, een strakke Toyota Yaris, maken foto’s en filmpjes van de weinige schade (wijs geworden na de oplichterij in Napels vorig jaar), koppelen m’n mobiel aan de apple car play en rijden weg. We zijn net de weg op en de auto begint te piepen. Steeds indringender, sneller en harder. Ik probeer intussen mijn aandacht bij de weg te houden maar dat is verdraaid moeilijk. Wat is er? Staat er een deur open ofzo? Kirsten wijst me een benzinepomp aan om te stoppen en heeft al snel in de gaten wat het probleem is. Mijn tas op de achterbank wordt aangezien voor een persoon die zijn gordel niet om heeft. Pffff, wat een paniekauto. Hup, tas op de grond en het is over. Bij de volgende rotonde keren we en binnen een kwartier zijn we op onze bestemming. Intussen hebben we gemerkt dat deze auto een regelrechte zenuwpees is. Er zit zo’n nieuw waarschuwingssysteem in. Dus als je 31 rijdt waar je 30 mag gaat-ie piepen. Het probleem is alleen dat het systeem niet goed werkt. Dus als je op een 90 km weg rijdt en hij denkt dat je op de parallelweg ernaast zit waar je 50 mag gaat-ie me toch tekeer! Het lukt ons nog niet om deze piepjes uit te zetten, even doorzoeken nog.

We parkeren voor het complex en worden bij de receptie allerhartelijkst ontvangen door een vrouw uit India die uitgebreid vertelt dat ze hiernaartoe verhuisd is, dat ze India (en haar schoonouders) helemaal niet mist en hoe goed ze het hier heeft met haar man en van alles. Waarop ik vertel dat ik zo’n super lieve schoonmoeder heb. Ik moet er niet aan denken dat die in India woont ;-)

Ons appartementje blijkt aan de andere kant van het complex te liggen, ons terrasje heeft uitzicht op een weg en wat gebouwen. Dat valt een beetje tegen. We vermoeden dat we ochtendzon hebben en ontdekken dat we hier geen wifi kunnen ontvangen. Te ver weg van de receptie en het zwembad. Ach, we hoeven dit keer niet te werken en we hebben allebei heel wat GB’s dus het komt vast goed. De ligging voelt wel een beetje alsof je niet bij het appartementencomplex hoort. Je moet echt langs de weg lopen om ‘binnen’ te komen en naar het zwembad te gaan.

We gooien onze spullen naar binnen, trekken zomerkleren aan en springen weer in de auto. Op weg naar de Lidl en Mercadona. Op 7 minuutjes rijden liggen die naast elkaar. In de Lidl wil ik kalamata-humus halen, en in de Mercadona een gebraden kip en glutenvrije crackertjes. Verder gooien we de kar vol met eieren, spek, goeie serranohammetjes en kaasjes, een verrassend puik wijntje voor maar 1,39 wat Kirsten bijna doet besluiten om naar Spanje te emigreren.

In beide winkels kijken we of er een wijnglas te koop is en ook de chinese winkel ernaast spitten we uit. We hebben namelijk al gezien dat het appartementje bijzonder spartaans ingericht is en wijn uit een wijnglas maakt het leven voor Kirsten net iets mooier.

Geen glazen te koop, wel scoren we voor nog geen 3 euro pp slippers, als we dan toch moeten omlopen naar het zwembad is dat wel zo prettig. Als we bijna bij onze parkeerplaats zijn rijden we langs een hyperdino, dat is een klein supermarktje die hier links en rechts in de dorpjes te vinden zijn. Kirsten zegt: daar moeten we zo even heenlopen, ik zie dat ze daar wijnglazen verkopen. Niet te geloven toch, zij ziet gewoon uit een rijdende auto door de winkelruit heen wijnglazen staan. En ze heeft gelijk, het blijkt een valentijnsactie en voor een paar euro heeft zij een prachtig wijnglas.

We genieten op ons terrasjes van allerlei lekkers en besluiten daarna nog een wandelingetje naar zee te doen. We worden getrakteerd op mooie luchten, lava-rotsen en uiteindelijk een groot strand. Kirsten loopt nog op haar slippers en test de watertemperatuur: dat wordt morgen zwemmen! Na een km of 4 zijn we weer terug en chillen we nog even.