Heeft een palmboom jaarringen?

Donderdag 18 december

We zitten weer hard te werken onder ons dekentje. Elke ochtend gaat om half 8 de wekker. Het voelt een beetje verwarrend want we hebben vooral zin om op de bank te ploffen met een dekentje, een openhaard en een film. En dat ’s morgens op Tenerife! Super raar dat het zo koud is en als we op de weersvoorspelling kijken gaat de zon pas weer ongebreideld schijnen als wij weer terug zijn in Nederland. Dus ja, het is niet optimaal want ik doe het echt geweldig goed op zon, maar hoe erg wil je klagen want tot nu toe hebben we ’s middags steeds zon kunnen meepikken aan de kust.

Om 15 uur is Corné klaar met zijn laatste overleg en vol vertrouwen – ondanks dat het net geregend heeft -  verruilen we onze lange broek voor een korte waarna we in de auto stappen op weg naar de kust. We hebben tenslotte al een paar dagen op zon mogen rekenen eind van de middag aan zee, dus dat zal vandaag ook wel zo zijn. Rond kwart voor 4 zitten we op een prachtige rots aan zee, de zon piept door de dikke grijze wolk heen en ik trek zowaar enthousiast mijn trui uit. Voor 5 hele minuten. Kippenvel dwingt me ertoe m’n handdoek om m’n benen te slaan en ik lees stug door in mijn boek. Het uitzicht is prachtig, de zon komt vast weer terug. We kijken elkaar aan en zien de hoop op zon in elkaars ogen. We zetten door! Na een half uur geven we het op. We rijden als de wiedeweerga de berg weer op, trekken de warmste kleren aan die we hebben en duiken onder een dekbed op de bank met een Disney kerstfilm.

Vrijdag 19 december

Ik weet het, ik ben nogal van het alles of niets. Dus na een nacht alleen aan de oppervlakte dobberen heb ik vannacht 10 uur geslapen. Ik was om 21:15 al vertrokken en blijkbaar zó heerlijk kneiterdiep dat ik Corné onze klemmende slaapkamerdeur niet heb horen opendoen. Niet gemerkt dat hij heeft liggen lezen ;-) Zulke nachten wil ik dus, mag ook 8 uur lang hoor.

We waren voor de wekker weer wakker en terwijl Corné in een meeting zit krijg ik een appje van hem: Zo goed hebben we La Gomera nog niet kunnen zien! Dus ik ren meteen naar buiten en ja hoor, op dag 6 zien we voor het eerst het eiland liggen. Tot nu toe had het net zo goed een dikke wolk kunnen zijn. Op de voorgrond zie je op het terras dat het vannacht weer geregend heeft. Tenerife zal er blij mee zijn.

Terwijl ik m’n congee opwarm en koffie en thee zet snijd ik meteen een paar aardappels in stukken om te koken. Vet handig om op voorraad te hebben want zo kan ik elke lunch of diner mooi aanvullen met gezond gegaard voedsel. Ik doe het nogal goed op gezonde koolhydraten en ik ken mezelf: als het niet klaar staat heb ik vanavond echt geen zin om het nog klaar te maken als ik al honger heb.

En kan iemand mij uitleggen waarom ik de laatste jaren bijna krullen krijg terwijl ik m’n hele leven steil piekhaar heb gehad.

Dan krijg ik een telefoontje van Kirsten. Ze is klaar met haar tentamen en we kletsen bij over hoe het gegaan is. Ik weet niet wie dat bedenkt maar haar tentamen begon vanmorgen al om 8 uur in Leiden. Dus er waren mensen die hun wekker op 5:45 hadden staan omdat ze vanuit Breda moesten komen. Zij kon gelukkig chill inclusief stoelverwarming met onze auto, dat scheelt net ff.

Eind van de ochtend sluit Corné de boel af en hebben we vakantie! Zolang als het duurt hè, maar het lijkt dit jaar voor het eerst dat hij vrije dagen heeft op Tenerife. Hoe leuk! We zijn weer als vanouds vernikkeld dus rijden snel de berg af en gaan een hike doen. In dit stadje kunnen we geen parkeerplaats vinden dus we zetten de auto in de parkeergarage van een winkelcentrum. Het eerste uur is gratis, er staat wel iets over dat je boodschappen moet doen bij de Mercadona en dat het maximaal 9 euro op een dag kost. We vinden het best en met een rugzakje met daarin een fles water gaan we op stap.

We lopen eerst door een stadje langs rijen en rijen chique vakantie-huisjes. Elke met eigen parkeerplaats achter een hek plus zwembad in de tuin. De verscheidenheid aan soorten palmbomen is ook indrukwekkend, we zien er eentje die omgezaagd is en zo’n palmboom blijkt geen jaarringen te hebben. Dat weet je dan ook weer.

We lopen een paadje in waar allemaal borden staan met ‘finca privado’ en nog meer dingen die waarschijnlijk iets van ‘verboden toegang’ ofzo betekenen. Ik heb dan de neiging om een andere route te vinden maar Corné volgt stug de route op Komoot. In het ergste geval stuurt iemand je weg en ben je een domme toerist die geen Spaans kan lezen. En zo is het natuurlijk ook. De bananenplantage waar we langs lopen is vervallen en aan de andere kant staat een lange rij arbeiderswoninkjes. In het voortuintje zit een man en ik knik ‘m toe met een glimlach, ik krijg een vriendelijke knik terug. Het ziet er allemaal wat karig uit, maar vergeleken met de vervallen (en toch bewoonde) huizen die we laatst zagen is dit top. We zwoegen de heuvel op en waar links van ons in een kom een grote bananenplantage ligt is rechts industrie. Daar tussenin kunnen wij de berg opsjouwen en zien we de industrie niet meer, maar hebben we uitzicht over de finca heen naar zee. Het is een beetje zoeken naar het paadje maar we vinden elke keer wel weer iets wat erop lijkt. Tof om vanaf het hoogste punt uitzicht te hebben naar alle kanten en ik vind het heerlijk om te klauteren en onze weg te vinden. Wat ben ik toch gezegend met een man die (ondanks zijn hoogtevrees) altijd mee gaat en het ook nog is gaan waarderen. Daar hadden we het dus over en Corné vertelde dat hij het juist ook zo leuk vindt om door een stad te lopen. Gewoon om te zien hoe mensen wonen en leven. Ik besefte me op dat moment dat het lopen door een stad voor mij meer een noodzakelijk kwaad is en eigenlijk niet echt meetelt bij de wandeling. Ik ben zó op natuur georiënteerd en da’s eigenlijk zonde want er is natuurlijk veel meer te zien. Zoals bijvoorbeeld hoe mensen leven ;-)

We lopen terug naar de auto en pakken de rugzak met zwemspullen en e-readers en lopen naar het strand. Helaas hebben we vandaag nog geen zon gezien, maar het is wel 22 graden en van de hike zijn we lekker opgewarmd. We lopen langs allerlei restaurantjes en beach-clubs die niet aan mij besteed zijn. Veel te veel lawaai en drukte. Je kunt toch geen boek lezen als er harde muziek op staat? Gelukkig voor al deze bedrijven zijn er stapels mensen die minder gevoelig zijn dan ik en die er met plezier hun tijd en geld spenderen. Ik vraag Corné of hij zin heeft om een terrasje te pikken maar van hem hoeft het niet. Hij haalt dan nog liever een biertje bij een supermarkt en zoekt een rustig plekje. Ook prima, ik wou het gewoon aanbieden ;-)

Dus we zoeken het meest rustige plekje op het strand en ploffen in het zand. We nemen allebei een korte duik waarmee we het wandelzweet afspoelen. Ik kleed me daarna om in korte broek en shirt want het is te koud om op te drogen. Heel af en toe piept de zon een beetje door de bewolking heen en die warmte voel je meteen. Na een klein uurtje slaat de kippenvel toe en lopen we terug naar de parkeergarage. We halen nog wat boodschappen bij de Mercadona en vergeten dat bonnetje helemaal te scannen (als het zo werkt want er wordt nergens om gevraagd tijdens het betaalproces) en betalen dus 9 euro voor het parkeren. Het is wat het is. En misschien maar goed ook want wij zijn al niet zo goed in het spekken van de plaatselijke economie aangezien we zelden ergens lunchen of dineren en ook al geen plezier hebben in winkelen. Want het meeste is toch chinese troep of er staat ‘tenerife’ op en ik heb al een jurk en een korte broek en wat heeft een mens nou nodig. Sieraden, dure luchtjes en tasjes hebben ook onze interesse niet. Nou dan heb je ongeveer 90% van de winkels wel gehad.

We rijden naar boven en na een douche zitten we nog een uurtje op de veranda. In lange broek en trui onder een dekentje, maar wel met uitzicht op de zon die het laatste stukje onder de wolken door richting zee zakt. Mooi is dat.

Onder het eten bekijken we de finale van ‘Het perfecte plaatje’ en daarna bedenken we een plannetje voor morgen. Het idee is àls ’s morgens de zon schijnt een hike langs de kust te maken en tussendoor zwemmetjes te doen, en daarna naar La Orotava te rijden. Een dorp op zo’n anderhalf uur rijden waar alle inwoners elk jaar meehelpen om allerlei kerststallen te maken. Benieuwd wat er van onze plannen terecht komt, je weet maar nooit hoe de dag loopt.