Omaha beach

Donderdag 27 augustus

We keutelen rustig aan vanmorgen en tegen de tijd dat er leven komt in de andere slaapkamer staat het ontbijt klaar. Compleet met koffie, gebakken eieren met spek en een iets te lang, maar dus knapperig, opgepiept stokbrood. We rijden in 1:45 uur naar Omaha beach waar we een mooi kunstwerk-monument zien in de branding en het dichtstbijzijnde museum induiken. De keuze is reuze want binnen een straal van een paar km zijn er zo 5 musea.

Binnen worden we de oorlog ingezogen via foto’s, oude documenten, uitgebeelde oorlogstaferelen en een film met beelden van D-Day. Binnen in mij groeit langzaam een draadje van verdriet uit tot een kluwen. Wat een pijn, angst en verdriet heeft dit ook allemaal opgeleverd, wat zullen er onder de overlevende geallieerden ook een hoop getraumatiseerden zijn geweest die wellicht hun leven nooit meer goed hebben kunnen oppakken. PTSS-behandelingen waren er nog niet. De moeders die hun kinderen niet terugzagen, gedood of vermist met onzekerheid tot hun eigen dood.

En tegelijk: blij dat ik niet al die Duitse naamvallen heb hoeven leren, dankbaar voor al die mensen die gevochten hebben voor onze vrijheid. Als we teruglopen naar de parkeerplaats aan de kust kijken we met andere ogen naar de zee. Onze blik keert zich naar binnen en in zee verschijnen in zwartwit schepen waarvan de laadbak opengaat en de jonge soldaten het water inspringen met hun geweer boven hun hoofd om het droog te houden. De een na de ander valt, kapotgeschoten. Maar velen overleven, de volgende lading schepen dient zich aan en het beeld herhaald zich.

We rijden door naar American cemetery. Het is inmiddels half 1 maar de lunch duurt nog even. We eten wat fruit op een stoeprandje bij de groene parkeerplaats en bekijken dan de begraafplaats. Indrukwekkend al die witte kruizen. En als je dan beter kijkt staat er hier en daar een witte Davidsster tussen. Bij een monument zien we beelden gemaakt hoe de hele invasie vanuit verschillende kanten gegaan is. Er staat een tekst: "THIS EMBATTLED SHORE, PORTAL OF FREEDOM, IS FOREVER HALLOWED BY THE IDEALS, THE VALOR AND THE SACRIFICES OF OUR FELLOW COUNTRYMEN"

Ik maak een foto van het beeld waar een man oprijst uit de golven met alleen de woorden: Freedom is forever. Ooit, op Gods tijd zullen we dat krijgen.

Ik ben wel klaar met alle emoties die bij me binnenkomen en we rijden in een kwartiertje naar een supermarkt waar iedereen iets kiest naar zijn zin. Van een bakje meloen tot pain aux raisins tot tabouleh met kip. Ik heb lekker een glutenvrij broodje met gebakken ei met spek mee. Corné stuurt de auto richting Honfleur en in de auto wordt stilletjes gesmikkeld. Mam schiet een eind terug in de tijd want ze mag Corné de laatste hapjes voeren ;-)

Vijf kwartier later parkeren we in Honfleur waar we langs het haventje kuieren, hier en daar bij een winkeltje naar binnen koekeloeren en foto's maken van prachtige oude gebouwen, steegjes en kerken. We bekijken de grootste houten kerk van Frankrijk die er al een jaar of 500 staat. Mooi vakwerk, zelfs de dakpannen en zijbekleding zijn van hout. De kenmerkende geur van vochtige oudheid die je in kathedralen direct herkent ontbreekt hier.

Tegenover deze kerk staat nog een ander kerkje en ik vind het enorme Noorse vibes hebben. Ik app Yara een foto en ze ziet meteen de scandinavische overeenkomsten.

We wandelen terug via een ander straatje met als doel nog op een terrasje neer te zijgen maar we komen een La Halle tegen waar ik een coltruitje koop en Marieke haar gebrek aan shirts/truitjes prettig aanvult. Dan vallen de eerste druppels, gaat het terrasplan in de koelkast en zetten we met snel wuivende ruitenwissers koers naar het appartement waar we tegen 18 uur aankomen. Het was weer een dagvullend programma ;-)

Eenmaal terug flansen mam, Marieke en ik een pastasaus in elkaar. Beetje creatief want we hebben amper kruiden (alleen zout en herbes de provence) maar met een flinke slok rode wijn komt er wel smaak aan. Marieke vindt een grote ovenschaal waarna de saus nog een uurtje mag pruttelen in de oven. Intussen wandelen Corné en ik nog even naar de super U om de hoek want de koffiecups zijn bijna op. Ik vind ook nog een paar prachtige flessen bier die Corné nog niet kent dus hij doet z'n ogen dicht en ik heb een cadeautje voor z'n verjaardag morgen. Vorig jaar heeft hij zijn 50e groot gevierd en dit jaar kan hij geen wensen verzinnen behalve dingen samen doen. Nou, daar zijn we druk mee bezig ;-)

Als we terugkomen van de winkel hebben Marieke en mam alvast feestvreugde opgehangen in de vorm van ballonnen, super leuk! We kletsen de avond weg met elkaar en tegen tien uur verdwijnt iedereen weer richting z'n mandje.