Normandië met mam en schoonzus

Woensdag 26 augustus

Iets over half 8 stappen schoonmam en schoonzus Marieke binnen. Terwijl Corné ze voorziet van verse koffie raap ik de laatste spullen bij elkaar. Een half uur laten ligt alles in de achterbak en rijden we met z’n vieren de straat uit, uitgezwaaid door Kirsten.

De eerste bestemming van vandaag is Duinkerke. Ergens halverwege ketsen we even de snelweg af naar een benzinepomp waar we voor 2,08 diesel tanken. Da’s een meevaller, kan er weer een extra ijsje van af ;-) Ik tover een thermoskan koffie en thee tevoorschijn en een bakje met een paar stukken passievrucht-cheesecake die Kirsten gemaakt heeft. Ik smikkel van een glutenvrije citroenkoek waar ik ook een doos vol van meegekregen heb. Fijn zo’n bakkende dochter.

We zijn lekker vroeg dus na een vlug googletje stoppen we aan het strand van Zuydcoote waar in zee nog een paar scheepswrakken uit WOII liggen weg te roesten. Uit de verte zien we een paar zwarte punten boven water uitsteken maar tegen de tijd dat we er over het strand naar toe gekuierd zijn heeft de vloed alles bedekt. De locaties zijn dan alleen nog zichtbaar door de kring gele boeien. We lopen tot aan een bunker en keren dan om. In de vloedlijn liggen her en der mooie blauwe kwallen. Het doet Marieke denken aan een hoedje van d’r oma van vroeger met dat mooie donkere randje langs de zijkant ;-)

20 minuten verder parkeren we de auto en wandelen naar de boulevard waar we heerlijk in de zon op het terras lunchen. Marieke en ik gaan voor mosselen met friet terwijl Corné en mam van fish and chips smikkelen. Terug bij de auto toveren we nog een bakkie koffie/thee uit de achterbak en vindt er weer een stoelendans plaats waarna we koers zetten richting Etrétat. Het is goed dat Marieke af en toe behoefte heeft aan een vape- en plaspauze want wij denken er niet aan. We tuffen gerust uren door. Op een parkeerplaats langs de tolweg denken we even naar het toilet te gaan. Ik trek de deur open en ga nog net niet over mijn nek. Het beeld krijg ik niet meer van mijn netvlies en als ik de deur ernaast open doe zie ik vrijwel hetzelfde. De stalen toiletpot zit stampesvol met allerlei kleuren stront. Duzzz….het lijkt me aannemelijk dat verschillende mensen hun behoefte bovenop die van een ander gedaan hebben. We rijden snel verder.

Er is ruim plaats op de parking van Etrétat. Ik vermoed dat Corné op een onduidelijk knopje gedrukt heeft want hij betaalt 7,50 en mag tot morgenmiddag ergens blijven staan. Het betaald parkeren stopt overigens al over anderhalf uur en volgens internet moet je hier per uur kunnen betalen en betalen wij nu het maximum dagbedrag. Maar hé, lekker belangrijk. We wandelen door het dorpje langs prachtige gevels, vakhuisjes en een serieus mokers oud huis, die houten balken gaan zichtbaar al eeuwen mee. Leuk sfeertje. Na een minuut of 10 staan we aan het strand met rechts een pad naar een kapelletje op een klif en links een pad tot bovenop een klif met slurf in zee. We slaan af naar links en mam komt tot halverwege voordat ze het wel mooi vindt. Kuddo’s voor deze 82-jarige! Wij gaan met z’n drieën verder naar boven en als Marieke het pittig krijgt duw ik haar. Geloof me, dat helpt echt vet goed, ooit zelf ervaren en zorg dat je het een keer meemaakt! Bovenop hebben we een prachtig uitzicht, als je er iets van mee wilt krijgen moet je de video bekijken. Op de terugweg komen ons wat mensen tegemoet met vouwstoeltjes over hun schouder. Zij gaan vast de zonsondergang bekijken. Het is wolkeloos aan de horizon dus dat zal prachtig worden. Halverwege pikken we mam weer op, we scoren nog verse baguette traditional in een boulangerie en drie kwartier later waaien we nog even door zowel de Lidl als de Hypermarché die naast elkaar staan. Dan is het nog een kwartiertje rijden naar het appartement.

We parkeren in de straat, en dankzij de duidelijke uitleg: naast de brievenbus is links een sleutelkasjes met als code een makkelijk te onthouden jaartal staan we vlot binnen met al onze zooi. In eerste instantie vinden we het een beetje raar dat de voordeur openstaat, maar bij nader inzien is dat prima, het net zoiets als de algemene toegangsdeur van een flatgebouw. Een trap op, deur open, nog een trap op en we zijn in een ruim, maar zeer warm appartement. We gooien als eerste alle 4 de dakramen open en op advies van Marieke voor het schoorsteen-trek-effect ook nog de voordeur een verdieping lager. Samen met de ventilator krijgen we de temperatuur naar 27 graden. Serieuze vakantie-vibes ;-) Zie video's voor de roomtour.

We blijven in diezelfde vakantie-vibes want het is al na 20:30 voordat we aan ons avondmaal zitten. Een tafel vol kaasjes, worsten, olijven, druiven, stokbrood en glutenvrije crackers en voor de helft onder ons een handje lactase-pillen. GENIETEN!

Ik gooi de vaatwasser aan en tegen tienen liggen we allemaal fris gedoucht en wel in bed. De dakramen toch maar weer dicht gedaan en dat blijkt wijs: ergens halverwege de nacht hoost het een poos. En da’s prima want alles wat ’s nachts valt kan overdag niet meer vallen.