Kirstens bachelor en Pompei

Donderdag 5 juni

Als je kind haar bachelor haalt en je haar geld wil geven als cadeau maar ze zegt dat ze in plaats daarvan liever een weekend met haar ouders naar Napels gaat dan ben je een dikke bofkont als moeder. Dit weekend is het zover!

De wekker staat om 4:30 maar om 4:15 ben ik al wakker dus ik ga er maar uit. Heb ik mooi tijd om nog even de vaatwasser te legen, broodjes te smeren en alvast de laatste dingetjes van m’n lijstje te verzamelen. Even later maak ik Corné wakker en Kirsten komt ook naar beneden lopen. Na een bakkie koffie en de laatste opladers en e-readers in de tas te hebben gedaan stappen we in de auto. Op naar Brussel charleroi.

Het is blubberweer maar dat geeft niks want we gaan naar de zon. Zo werkt dat in je hoofd. Ik word voor de deur afgezet want lopen met m’n zere teen is nog geen groot succes. Afgelopen vrijdag heb ik een onhandige actie gedaan waarvan ik blij ben dat ik ‘m goed overleefd heb. Ik ben 3 meter naar beneden geklapt met een ladder en naast een hoop blauwe plekken en verrekte spieren/pezen in m’n gehandicapte arm is de nagel van m’n grote teen ’los’ geweest. Flink bloeden en die hele teen is blauw. De volgende dag direct sandalen gekocht want schoenen is momenteel geen optie.

Blijkbaar bestaat hier geen kiss&ride strook want Corné en Kirsten betalen 3 euro om er weer uit te kunnen op weg naar P3 waar we een parkeerplekje gereserveerd hebben. Ik koekeloer mensen tot Corné en Kirsten aan komen wandelen. Gelukkig is Kirsten mee want die is mega goed met bordjes en aanwijzingen want ik had verkeerd gekeken en was zo een andere terminal ingegaan. Niet handig als je je aantal stapjes een beetje probeert te beperken.

In no-time staan we bij Gate 28 waar we ons vermaken met toiletbezoek, koffie drinken, waterflesjes vullen en kletsen. We vliegen met Ryanair en mogen alleen een minitasje mee van 20x25x40. Wij houden van travel-light maar we zijn ook wel een beetje zat van het steeds maar kleiner maken van wat je mee mag. Inmiddels nemen ze zelf niet eens meer de moeite om die bagage-check apparaten aan te passen. Je weet wel, waar je je tas in kan zetten om te kijken of-tie voldoet aan de juiste afmetingen. Ze hebben daarbinnen nu gewoon stickers geplakt. Beetje kansloos vind ik dat. Maar ach, wij hebben genoeg aan de lange broek en trui die we aan hebben en verder nemen een bikini, een tandenborstel en wat kleding niet zoveel ruimte in. M’n laptop laat ik voor het eerst thuis en de enige reden dat ik daar later spijt van krijg is dat ik m’n reisdagboek niet bij kan houden. Dit is dus een achteraf-verslag.

Extra betalen om je zitplaats uit te zoeken is ook niet aan ons besteed dus Ryanair mag het voor ons bepalen. We zitten op rij 3,4 en 5 aan het gangpad achter elkaar. Ik vind het fijn om aan het gangpad te zitten, dan kan ik makkelijk even opstaan en een kuier maken naar het toilet zover mogelijk weg van waar ik zit. Ik houd nou eenmaal van bewegen.

Ik loop dus heel charmant met sokken van Corné (want die zijn lekker ruim bij m’n teen) in sandalen. Ik heb allang besloten me er niet voor te schamen maar volop te genieten van wat ik hierdoor wèl kan. Als het vliegtuig opstijgt moet ik lachen: op de een of andere manier zit ik naast de enige andere dame in het vliegtuig die ook sokken in sandalen draagt ;-)

De ruim 2 uur vliegtijd is zo voorbij met een koptelefoon met noisecancelling en een e-reader. Ik geniet van m’n ontbijt: m’n eigen glutenvrije broodjes met leverworst en besef me dan dat de broodjes die in de vriezer klaar lagen daar nog keurig in liggen. Nou ja, dat lossen we dan wel anders op. Als we uit het vliegtuig stappen lopen er 2 Belgische dames voor ons. We kijken (net als de rest van de wereldbevolking) onze ogen uit. Dit is ongetwijfeld de meest opvallende kontvergroting die ik ooit gezien heb. We verbazen ons erom dat ze niet omvalt. Waarom? Tuurlijk mag iedereen het zelf weten, maar waarom? Echt intrigerend.

We huren altijd een auto die we op kunnen halen op het vliegveld want we hebben geen zin in gedoe met wachten op zo’n busje die je dan een eind verderop brengt naar een goedkopere huurmaatschappij. We zoeken ons suf naar de autoverhuurder, C-rent in dit geval, en als ik het uiteindelijk vraag blijkt het toch buiten het vliegveld te zitten. Heel irritant en best een stuk lopen. Maar goed, we krijgen een afgeragd zeer beschadigd autootje mee die verder prima rijdt, dus best. Ik vind het wat wonderlijk dat er aan alle kanten foto’s gemaakt worden van de auto, normaal gesproken staat de schade vermeld op het formulier en deze auto heeft werkelijk overal schade. Wij maken dus ook maar een zootje foto’s maar vergeten het verder ook weer.

We mogen om 16 uur het appartement in maar ik ontvang een appje van de verhuurder en we mogen direct komen. We worden de tolweg opgestuurd en zoals we de komende dagen ontdekken maakt het niet uit hoe ver je op de tolweg rijdt, het kost hier altijd sowieso 2,30. De pinpas werkt niet, er hangt een sticker dat creditcards het ook niet meer doen en terwijl er steeds meer auto’s achter ons in de rij gaan staan toeteren heb ik een brainwave: ik heb ooit in m’n acupunctuur-naaldentasje wat cash gestopt. En ja hoor, de 20 euro wordt keurig opgevreten door het apparaat en we krijgen handenvol kleingeld terug waar we de rest van de dagen de tol mee kunnen betalen. Ik stuur Giulio m’n live-locatie en hij staat ons op de hoek van de straat op te wachten en wijst ons waar we kunnen parkeren. Het is een super vriendelijke man die geen woord engels spreekt. Hij ratelt steeds een verhaal in z’n mobiel waarna ik het in het engels kan lezen. Dat werkt prima. Of we de city-tax van 2 euro pp per nacht op tafel willen achterlaten en als er iets is kunnen we appen. Ideaal dat google translate, zo kun je met de hele wereld communiceren.

We gooien de tassen naar binnen en rijden naar de Lidl een kwartier verderop. Ernaast zit een Kik waar ik direct een geweldige thermoskan scoor voor maar 5 euro. Daar ga ik de komende dagen plezier van hebben. We hebben 1 slaapkamer en Kirsten slaapt op een slaapbank in de grote woonkamer/keuken. Ik ben vaak het vroegst wakker en ik zet gewoon ’s avonds al een pot thee en kan dan ’s morgens in bed een boekje lezen met een kop thee. En ’s avonds op het dakterras vind ik het ook wel zo relaxed. Het is hier namelijk 30 graden dus een hoop vocht wil er wel in.

We slaan dingen in als stokbrood, glutenvrije crackers, serranoham, wijntjes, vegan brie (verrassend lekker!) en koffie en hebben zin in lange zwoele avonden op het dakterras. We gooien de koelkast vol en rijden naar Napels waar we parkeren bij het station. Kirsten is 2 jaar geleden in Napels geweest en wijst ons de weg. Het lopen gaat me beter af dan verwacht en ook al doet elke stap pijn en gaat het nog niet op normaal tempo, het lukt wel. We komen door authentieke straatjes waar de locals hun groente en fruit kopen en belanden uiteindelijk op een soort toeristische hoofdstraat. Er hangt een leuke vibe in deze stad: het leeft nog echt in plaats van dat het alleen maar aan elkaar hangt van souvenir winkeltjes. We duiken hier en daar een kerkje in en vergapen ons aan een prachtig plafond. Af en toe is er opeens een doorkijkje naar een prachtige binnenplaats. 

Van wandelen in 30 graden krijg je dorst dus we duiken een terrasje op. Kirsten en ik nemen een aperol spritz en Corné gaat voor een klein biertje. We krijgen er alle 3 zo’n klein zakje naturel chips bij, echt lekker! Je kunt je aperol ook to-go doen, dan kost-ie 3,50 en op het terras 8 euro. Zo gaat dat in Italië, je hebt tafelkosten die hier in het drankje verwerkt zijn. Leuk om te zien dat er ook mensen staant hun aperol nuttigen. Het terrasje zit verder goed vol. Iets verderop zitten 2 vrouwen van rond de 30. Er komt een overduidelijke zwerver langslopen en hij mag van hen een drankje en burger uitkiezen. Hij wil het opeten aan een leeg tafeltje ernaast maar dat mag niet van de ober waarna de dames hem uitnodigen aan hun tafeltje. Ze hebben verder geen contact maar de man geniet in zichzelf gekeerd van zijn maaltijd en blikje cola. Goeie actie, we hebben al een aantal mensen gezien die wel wat konden gebruiken maar hebben geen cash bij ons, dit is eigenlijk veel mooier om te doen. Iedereen heeft het nodig om gezien te worden en dat was precies wat deze dames deden.

We vervolgen onze weg waarbij ik de alcohol in m’n benen voel zakken. Ik heb in geen 4 maanden een druppel alcohol gehad en ook al valt het wel mee wat er in een aperol spritz zit (want je verdunt het met bruiswater) ik voel het meteen. Kirsten en Corné scoren arancini. Dat zijn gefrituurde risottoballen gevuld met mozzarella of tomaat en beef.

Kirsten spaart shotglaasjes van plekken waar ze geweest is en ze krijgt een mooie van Napels van ons. Ook komen we een heel schattig kettinkje tegen waarbij we meteen dachten: echt iets voor Yara dus die gaat ook mee.

Eenmaal bij het appartement zitten we na een snelle douche de rest van de avond op het dakterras met lekkers. Ik taai als eerste af want ik ben moe en mijn hoofd moet nog even tot rust komen voor ik in slaap kan vallen. Ik heb pijn in mijn arm en in mijn teen dus ik verwen mezelf met een paar naproxennetjes.

Vrijdag 6 juni

De wekker staat om 8 uur maar ik ben al eerder wakker en geniet van m’n bakkie thee in bed. Ik bak een paar eieren met pancetta terwijl Corné en Kirsten vers brood halen bij een winkeltje verderop. Na het ontbijt maken we een lunchpakketje klaar en stappen in de auto op weg naar Pompei. Toen ik als ukkie op de lagere school zat heb ik een boekje gelezen met daarin foto’s van Pompei en sindsdien heb ik het altijd al eens willen zien. Kirsten heeft vooraf al heel slim tickets geregeld. We hebben alle 3 tickets Plus genomen zodat we ook het extra deel in kunnen waar prachtige muurschilderingen, graftombes en met lava bedekte mensen zijn. Kirsten heeft als enige een audiotour erbij gedaan want jongeren binnen de EU krijgen vet veel korting. Haar ticket kost 17 euro incl. Plus èn audiotour terwijl wij 28 pp betalen zonder audiotour.

Het is maar een kwartiertje rijden en we parkeren redelijk in de buurt. Overal zijn parkeerbedrijfjes en bij deze man geef je je sleutel af zodat hij lekker veel auto’s kwijt kan. Het kost 2 euro per uur en als we ‘m ophalen rond hij het niet naar boven af. Dat hadden we inderdaad al gelezen in de reviews, fijn hoor. Er zijn verschillende ingangen voor Pompei en Kirsten weet bij welke wij moeten zijn. Zij moet haar paspoort inleveren als onderpand voor de mobiel die ze meekrijgt als audiotour en haar online ticket wordt omgewisseld voor een papieren toegangsticket. Dan blijkt dat wij moeten aansluiten in een andere lange rij om ook onze online tickets om te wisselen voor een papiertje. Wonderlijke manier van werkverschaffing en papierverspilling. Het duurt even maar dan lopen we Pompei in. In mijn hoofd bestond dat uit 3 zwarte, met lava bedekte straatjes die omhoog lopen met hier en daar een bedolven bed met mens erin. Dat beeld uit mijn jeugd heb ik aan moeten passen. Pompei is een grote stad waar je doorheen kunt dwalen. Over het plein, langs tempels, een Colosseum, amfitheater, huizen, winkels met toonbanken en een groot gat erin waarin etenswaren gekoeld bewaard konden worden, een barretje, tuinen, mozaïekvloeren, amfora’s en nog veel meer wat nog steeds opgegraven wordt. Je krijgt een beeld van een levendige stad waarin de uitgesleten karrensporen duidelijk zichtbaar zijn in de stenen. Heel vernuftig liggen er in heel Pompei verhoogde stenen waar de karren tussendoor kunnen rijden. Verder konden de mensen vanaf de iets verhoogde stoep via die stenen de weg oversteken zonder vieze voeten te krijgen. Er zijn straten met grote huizen, met nog ten dele verdiepingen en gedeeltes voor het personeel, bij elk huis wat je binnengaat is een ondiep voetenbad met over het algemeen een schitterende mozaïekvloer. Verder weg van het plein en de tempels worden de huizen kleiner en armoediger. Maar al met al hadden ze in die tijd niets te klagen over de grootte van hun slaapkamer.

Ergens halverwege de dag zakken we neer op een stukje gras/gruis in de schaduw met een briesje en lunchen met uitzicht op de Vesuvius: de veroorzaker in 79 na Christus van al deze ellende waardoor wij nu zo’n inzicht hebben in hoe het er toen aan toe ging.

Op een heel aantal plekken zijn watertappunten aangebracht waar we dankbaar gebruik van maken. Na een uurtje of 5 zijn we goed gaar en lopen het oude Pompei uit. Corné wil nog even de duomo in maar die blijkt gesloten, dus gaan we op zoek naar een terrasje voor een aperol spritz maar we zien alleen terrasjes die pal aan de doorgaande drukke weg liggen. Dus we besluiten de auto op te halen en naar de kust te rijden, daar zal vast wel een leuk terrasje zijn en we zien onszelf al op een terrasje zitten in een koel zeebriesje met een aperol in onze hand. De werkelijkheid blijkt weerbarstiger want ten eerste is het kilometers lang volgeparkeerd naast dat het allemaal betaald parkeren is en bovendien liggen de terrasjes die we zien aan de straat, zijn ze afgeschermd met glas en kun je de zee niet zien. Dit wordt ‘m niet en we zijn er een beetje klaar mee.

We blijken vlak in de buurt te zijn van de Lidl en besluiten ons eigen terras te maken. Dus de aperol, prosecco en bruiswater gaan mee waarna we een geweldige avond op ons eigen dakterras hebben. Thermoskannetje thee erbij, vers broodje met allerlei beleg en de zon die achter het volgende gebouw zakt. We kletsen en hebben goede gesprekken over hoe je in het leven wil staan, over dromen, over vroeger, over hoe Kirsten èn wij de opvoeding ervaren hebben enz enz. Kirsten en ik pakken op hetzelfde moment onze mobiel om een ijssalon te zoeken in de buurt. Twee zielen, één gedachte. Heerlijk om nog even in de benen te komen en na een minuut of 5 strompel ik niet echt meer en lijkt het net of ik redelijk normaal kan lopen. Niet piepen, er wacht een ijsje op me! We lopen langs een parkje waar de halve buurt elkaar ’s avonds ontmoet. Van oud tot jong vermaakt zich daar. Het mooie weer draagt wel bij aan sociale cohesie.

We kiezen bij Gelateria Gallo elk 2 smaken en beseffen dan weer het verschil met ijs in Nederland. We zijn gewend dat het per bolletje gaat, in Italie wordt een heel bakje vakkundig afgesmeerd met ijs. Best veel is dat ;-) Het ijs is stukken minder zoet dan in Nederland en ik koos ook nog eens pure chocola en bosvruchten die beiden zonder suiker waren volgens de Italiaanse ijsverkoper. Ik heb genoten en zou niet weten waarom het nog zoeter zou moeten zijn, er zat vast een suikervervanger in denk ik eigenlijk. Op de terugweg lopen we nog langs een koffiebar waar Kirsten en Corné nog even een echte espresso to go scoren. In een superschattig mini bekertje krijgen ze dan een klein drabbig laagje mega sterke koffie waar ze intens gelukkig van worden. Kirsten is slim geweest en heeft de airco aangezet waardoor we tegen middernacht allemaal in een redelijk koel huis in bed kunnen stappen.