Wij van het goede leven

Donderdag 16 juli

Voor zover we kunnen zien (de RV is 3 meter hoog) is er op het dak niet zoveel aan de hand. Een buts meer of minder maakt ook niet echt uit, we moeten sowieso de bovenkant hier en daar bijwerken, daar zat al schade toen we 'm kochten. De zonnepanelen doen het nog prima.

Corné heeft een heerlijk lange nacht gemaakt, ik viel gelukkig tegen 3 uur ook in slaap, toen zakte de pijn en kon ik een laken verdragen. Vanmorgen is het al een stuk beter. Corné heeft nog een gevoelige arm, en mijn arm en been geven nog tintelingen maar vooral als ik beweeg. Het komt wel weer goed. We maken er een rustig dagje van. Sowieso valt er geen lange hike te maken aangezien onze schoenen compleet doorweekt zijn. Die hebben een paar uurtjes zon en 25+ graden nodig maar dat gaan we de komende paar dagen niet vinden. Die temperatuur gaat nog wel lukken, maar zoveel zon niet.

Corné vindt op Park4Night een aantrekkelijk klinkend plekje. Beetje verscholen, aan een riviertje. Hij stuurt 'm door naar mij en ik check de reviews: De laatste review is van een jaar geleden, door mijzelf geschreven. haha.

Maar het was idd een topplekje. Corné tovert nog een ander plekje uit zijn hoge hoed en daar gaan we heen. We rijden over Briançon en besluiten de koelkast nog even aan te vullen. Ik wil wel graag zo'n overzet-zonnebril hebben. Lelijk of niet, het kan wel handig zijn ;-) Dus we wandelen een paar winkels af. Corné scoort nog even nieuwe sjorbanden bij de Action want degene waar we de stoelen/krukjes/tafel mee vastzetten doet het niet meer zo lekker. Daarnaast is een Decathlon. Geen zonnebril, maar wel een prima petje. Ik heb in de bus wel een petje, maar die is dik en deze van de Decathlon heeft een lekker dun stofje aan de bovenkant, dat is beter voor warme hikes. Ik ga me wel redden zo.

Eenmaal van de doorgaande weg af is het nog 6 kilometer naar boven rijden over zo'n tè smal bergpaadje waar we uiteraard verschillende tegenliggers krijgen. Corné heeft ze altijd al in de gaten voordat je ze kunt zien en wacht dan op een plekje waar gepasseerd kan worden. Of de ander maakt even plaats. Als we aankomen staan er nog een paar campers maar die vertrekken in de loop van de middag . Het is een prachtig plekje aan een snelstromend riviertje en hoog genoeg dat eventueel snel stijgend water geen issue is. Het eerste wat ik doe is alle zeiknatte kleren van gister uitspoelen. Vooral de sokken blijkt een uitdaging. Ik vul wel 10x de emmer opnieuw en steeds wordt het water vies. De schoenen staan te drogen, de regen lijkt over te trekken en de was hangt. Jammer genoeg is er geen zon en geen wind, dus het zal niet zo hard gaan. De temperatuur is wel enthousiast, dus ik doe nog even een snel dipje in het ijskoude water. Even een goede middenweg tussen opfrissen en teveel afkoelen. Zodra ik het water uitkom tintelt m'n arm en been weer maar dat trekt gelukkig na een minuut of 10 weer weg. Daalders plekje weer. Ook zonder zon en zonder blauwe lucht is het hier prachtig.

We lummelen de hele middag aan met van alles en nog wat. We krijgen een belletje van Kirsten op mijn mobiel, maar ik heb mezelf net in de naalden gezet dus Corné neemt op. Ook prima. Later belt Leonard op Corné's mobiel terwijl Corné net wat spullen in de RV zet dus ik neem op. Ook prima. Haha, ze noemen ons soms ook wel de 'ouderlijke eenheid'.
Boven op de RV zit tussen 2 zonnepanelen al maanden een tak vast. Maar ja, iets met 3 meter hoog. Opeens hebben we er zin in en geeft Corné me een pootje, klim ik op zijn schouders en fruts die tak er tussenuit. Dan weer voorzichtig afdalen en wij hebben onze acrobatische pret ook weer gehad.
Kirsten heeft vandaag alle pottenbak-creaties opgehaald van de workshop die we eind mei met schoonzussen, wat broers, man, moeder en Kirsten hebben gedaan. Echt een aanrader, super verslavend zo lekker met je handen in een stuk ronddraaiend klei. Daar wil ik wel vaker mee spelen. Helemaal tof dat ze ook afgebakken en geglazuurd zijn, wie weet gaan we ze nog wel echt gebruiken ook.

Leonard heeft met Corné gebeld over de voors en tegens van een eventueel contract wat hij meegekregen had van een achenebbisj appartementje om met Marloes te kunnen gaan samenwonen. Lang verhaal kort: dik 1600 euro voor 1 slaapkamer en 1 woonkamer met keuken en douche, om Box 3 te vermijden heeft de huurbaas een soort maas-in-de-wet gevonden waar volgens hem al 35 mensen blij mee zijn: een voorlopig koopcontract van een onzinnig hoog bedrag, 7 ton ofzo (want het is niet de bedoeling dat ze het ècht gaan kopen) Die 1600 is dan rentevergoeding zodat hij niet met z'n box 3 zit, maar is natuurlijk verkapte huur. Alleen heb je geen huurbescherming en geen recht op huursubsidie maar zitten er wel allerlei andere enge juridische opties aan. Toch fijn als je dan even je pa kunt bellen die alles even goed op een rijtje zet en daarmee je onderbuik gevoel bevestigd dat dit een tè sketchy verhaal is.

Triest hoor, zelfs een bagger-appartementje huren is geen optie. Deze generatie lijkt gedoemd om voor eeuwig op een schimmelige kamer of weer bij je ouders te wonen.

's Avonds nog een uur met Yara gebeld en helemaal bijgepraat over het Georgië-avontuur van haar en Lucas.

vrijdag 17 juli

Na een fantastisch lange nacht onder het dekbed waarin we in slaap gewiegd werden door het ruisende geluid van de rivier (nee hoor, ik slaap met oordoppen in, da's beter voor ons huwelijk alhoewel ik vannacht ook gesnurkt heb maar Corné daar gelukkig niet wakker van ligt ;-)) hebben we de droge zooltjes in de nog lang niet droge schoenen gestopt en zijn aan de wandel gegaan. Merk je niks van trouwens. Het plan is een eenvoudige wandeling van zo'n 11 km en 350 hoogtemeters. Eigenlijk gewoon een roundtrip langs de rivier stroomopwaarts. Zodra we bij de brug komen om de terugweg aan te vangen besluiten we er nog een lus aan vast te breien. We hebben goede benen, de zon schijnt, het gezelschap is fantastisch en de ansichtkaarten stapelen zich weer op voor onze ogen. We lopen door bos, tussen bloeiende velden met uitzicht op de oprijzende bergen waar hier en daar watervallen naar beneden kukelen. Het pad houdt een soort van op en we vervolgen de route over de stenige rivierbedding. Volgens het kaartje op Komoot moeten we een beetje rechts aanhouden en op een gegeven moment komen we bij het riviertje wat we verder stroomopwaarts volgen. We verwachten een brug want volgens het kaartje gaat het pad aan de overkant terug maar die is er niet. Geen probleem, plekken zat om leuk van rots naar rots te springen. Corné haalt maar 1x een zeikpoot en dan nog niet eens een echte. Alleen de buitenkant wordt nat. En ach, de binnenkant is toch nog niet helemaal droog. Eenmaal aan de overkant proberen we het pad te zoeken door cross-country tussen de begroeiing naar boven te struinen. Corné denkt dat ik dat geweldig vind maar ik vind het vreselijk. Al dat gekriebel tegen m'n blote benen, ieuw. Dus we keren om en gaan de rivierbedding terug volgen waarbij we regelmatig oversteken. Super leuk, we lopen ruim een km over de rivierbedding die dus volledige bestaat uit grote en iets minder grote stenen. Ik ben volledig in mijn element en spring van rots naar rots. Het liefst met een beetje tempo en dan in de lucht pas verzinnen waar je je voeten neer gaat zetten, opperste concentratie vereist. Dat spelletje speelde ik vroeger met m'n grote broer Jaap in Bretagne bij camping Les Tamaris op het strand. (nou ja, rotsen dus) Als je wilt meegenieten van krekelgeluid: zie video.

M'n rechterschouder en -bovenarm beginnen een beetje te verbranden. Hmmm, ik heb wel braaf een nieuwe tube zonnebrandcrème gekocht maar die hebben we nog niet gebruikt. Want we verbranden nooit. Maar ja, die huid heeft natuurlijk een flinke optater gehad door de hagel en kou. Ik vind pragmatisme beter dan schoonheid dus ik trek m'n shirt uit (ik draag een zeer degelijk topje eronder), schuif m'n arm erin en klem 'm vast onder de bandjes van m'n topje. Ach, in het ergste geval ziet iemand een vetrichteltje, maar mijn arm verbrandt niet! Mental note to myself: morgen m'n bloesje aan met mouwtjes.

Tegen de tijd dat ik het een beetje zat begin te worden leidt Corné ons weer naar de overkant waar hij zowaar een paadje ontdekt. Dus huppelen we daarover verder, nemen nog een afslagje om naar een watervalletje te kijken en komen uiteindelijk weer bij de RV. Dik 16 km en 450 hoogtemeters zijn het uiteindelijk geworden. We trekken al onze kleren uit (en zwemkleding aan) en spoelen meteen al het zweet weg in de rivier. De rest van de middag mag de was droogwapperen. We ploffen op onze stoelen met een boek maar al snel ben ik de vliegen zat. Deze vliegen zijn overigens een stuk beter dan op die vorige plek, deze zijn veel kleiner en zoemen niet. Maar dat gekriebel, gekmakend! Ik heb een puik idee en even later lig ik op m'n handdoekje bij de rivier. Af en toe een heerlijk koude plons en verder de hele middag in m'n studieboek lezen. Het is zo'n topplek dat ik het hele boek uitlees en aantekeningen maak. Overigens is het een studieboek voor de lol, gewoon voor de interesse en niet omdat ik weer een studie begonnen ben hoor. No worries. Als je goed kijkt op de foto zie je bovenaan onder de boom de RV staan met Corné in een stoel. (moet je wel heeeeel erg goed kijken hoor)

Pas om 19 uur kom ik weer boven. Ik brei een maaltijd in elkaar: een salade van rucola, gekookt ei, aangevuld met een mix (gister extra veel gekookt) van tomaat, aardappel, courgette, broccoli, rode biet en ui. Klodder zure mayo erdoor en smullen. Ik heb er nog kip bij en Corné worstjes en een tournedos die over was. Smulfeestje weer.
's Avonds bel ik tante Marieke, die is namelijk morgen jarig en ik dacht: als ik nu bel heeft ze vast geen huis vol visite. Gezellig even bijkletsen.