Allemaal feestjes, belachelijk veel vliegen en een spannend avontuur met een pijnlijke afterparty

Quatorze julliet

Een feestdag in Frankrijk waar de bestorming van de Bastille en het uitroepen van de Republiek gevierd wordt. We werden pas tegen half 9 wakker en Corné was enigszins oververhit geraakt dus die voelde zich niet helemaal jofel. Dus water erin, wat fruit en na een poosje was-tie er wel weer. De rit naar de tip van Leo&Loes is pittig rijden. De breedte van de weg houdt niet over, het is bocht na bocht en het is vrij druk. Niet alleen met auto’s maar vooral ook met fietsers en motorrijders. Corné moet geconcentreerd rijden en ik ben blij dat ik niet achter het stuur zit. In de bergen oefenen kan op rustiger wegen ;-) Maar ik ben ernstig onder de indruk van zijn stuurmanskunsten. Hij houdt de veiligheid van iedereen in de gaten en heeft dan ook nog ruimte over in z’n brein om zodra het kan een inham mee te pikken zodat motorrijders of snellere auto’s ons in kunnen halen. Wij denken dan: ja, zelf vinden we het ook niet fijn om achter een hoge bus te rijden, dan kun je niet ver vooruitkijken. Als we in een file belanden zien we in de verte een hoop mensen staan in fleurige kleding. We vragen ons af of er een begrafenis is, of een bruiloft. Dan wordt er een paar keer geapplaudisseerd en ineens weet ik het: het is vanwege quatorze julliet. Als we even later verder mogen rijden zien we dat er bloemen gelegd zijn bij een monument en dat de brandweer keurig in uniform interessante dingen staat te doen.

We zetten de RV op een mooie plek en trekken de wandelschoenen aan. Corné heeft een briljante ingeving: laten we allebei een rugzakje meenemen zodat we 1,5 liter water pp hebben. Strak plan, doen we. Ik trek i.p.v. m’n mouwloze hemdje een dun bloesje aan want anders schuren die rugzakbanden zo. Dit werkt perfect. Lunch erbij in en gaan.

Op een gegeven moment worden we het bijna zat om foto’s te nemen want om elke hoek wacht weer een nieuwe ansichtkaart. Het is hier zó mooi! We hebben de keuze uit het drukkere officiele wandelpaadje, of het rustige, brede weggetje wat er omheen kronkelt. Ik ga voor het laatste want ik vind het gezelliger om naast elkaar te lopen en het is dan wel iets langer, maar wel minder steil. En ik probeer een beetje verstandig te doen. Alsnog loop ik een eindje achter Corné op de steile stukken, maar ik besef me ook dat mijn conditie dan wel matig mag zijn, die van Corné is enorm verbeterd! Wat de juiste voeding en een jaar hardlopen al niet kan doen.

Ergens halverwege lunchen we, met uitzicht op de gletsjer waar we niet naar toe gaan lopen, want ach, wat levert het nou nog extra op en de wandeling is al ver genoeg van zichzelf. Aan de overkant van het meer zien we een groep lopen en Corné zegt gekscherend: die halen we straks in. Niet heel realistisch natuurlijk want we gaan eerst lunchen, en het is nog wel een paar km voordat we aan de overkant van het meer zijn. Blijkbaar was m’n ontbijt verbrand, want volgens Corné heb ik m’n tankje aardig bijgevuld gezien m’n toegenomen gehuppel op deel 2 van de hike. We halen uiteraard weer de een na de ander in en geloof het of niet, maar opeens lopen we die hele groep achterop.

Tijdens het afdalen lopen we over blauwe pistes. Hier hebben we ongetwijfeld ooit geskied. Blauwe pistes zijn met skiën schattig qua steilte, maar lopend is het behoorlijk pittig, zeker omdat het over losliggend steen gaat. Grappig om dat verschil te bemerken.

Bijna 17 km en 850 hoogtemeters in 4 uurtjes. Wij hebben ons weer uitstekend vermaakt en brengen de rest van de middag door op dit idyllische plekje waar het stikt van de kikkervisjes. Super leuk om te zien, en blij dat ze nog niet kwaken. Er schijnt ook nogal wat forel te zitten in dit meertje. En die eten dan blijkbaar weer kikkers. Wat ik dan knap vind van die forellen is dat ze niet denken: yo, het meer ligt vol kaviaar: vreten! Maar dat ze keurig wachten tot het kikkers geworden zijn. Dan heb je dus wel meer te eten.

Het enige wat we te klagen kunnen verzinnen is dat er wel erg veel vliegen zijn èn dat die ondanks de horren toch een weg naar binnen weten te vinden. Mijn slipper draait overuren. Verder genieten we intens van de frisse wind en hopen op een nacht onder een dekbed. Rond een uur of 7 komt de door Marloes beloofde boer aangereden. Zij had ons attent gemaakt op het koeienmelk-spektakel en we zaten op de 1e rij. De koeien stonden al keurig te wachten bij de weidekar en met 4 tegelijk werden ze gemolken. 2 uurtjes later zijn ze klaar en zijn de koeien alweer verspreid over de berg. Intussen wacht ons ook nog een prachtige zonsondergang, beloofd door Leonard. Ik vraag me af hoe dan, want de zon zakt al achter een berg. Maar even later begrijp ik het: de bergen daar tegenover kleuren van geel, naar oranje, naar rood. Echt prachtig!

woensdag 15 juli

Vanmorgen al met Greetje gebeld tot d'r verjaardagsvisite kwam. Dat was fijn. En het allerfijnste nieuws is natuurlijk dat we over een jaar geen 3 uur maar nog maar 3 kwartier naar elkaar hoeven te rijden. Of dat we allebei 45 minuten fietsen en dan kunnen wandelen en bijkletsen. Of....er openen zich allerlei nieuwe mogelijkheden!
We doen de ochtend rustig aan en werken een beetje want we moeten sowieso wachten tot Corné z'n teams gesprek heeft. Dat blijkt een fijn gesprek en dan stoppen we er snel een lunch in en gaan op pad. Er staat over een uur of 4 een buitje voorspeld, en aangezien je het in de bergen nooit weet kiezen we voor een korte wandeling. Het is prachtig weer, dus in korte broek en met de zonnebril op vertrekken we. 1 flesje water pp is zat voor dit korte stukje, we zijn zo weer terug. Na anderhalve kilometer zijn we op de 1e top, we kunnen nog een uitstapje maken naar 'het ijzeren kruis' maar zien wolken over de bergkam in de verte rollen en horen daar onweer. We twijfelen even maar besluiten verstandig te zijn en rechtsomkeert te maken. zie de video. Terwijl wij teruglopen zien we vanaf de top van het ijzeren kruis iemand naar beneden rennen en ons even later passeren. Is het een trailrunner of iemand met meer verstand van bergen? We zetten er een flink tandje bij en proberen hem bij te houden. Er vallen een paar druppels en we zeggen nog tegen elkaar: je wilt hier niet zijn in een dikke regenbui want dan krijg je van die modderstromen de berg af. Binnen 5 minuten breekt de hel los, in no-time zien we nog maar een meter voor ons waaien we zowat van het paadje af (waar is het pad?) en knalt de keiharde grote hagel met enorme kracht bijna horizontaal van rechts tegen ons aan. De kerel voor ons hurkt tegen een struikje aan en wij hurken achter hem. Een hand in onze nek ter bescherming. Het doet pijn!!! Dan gaat die kerel er weer vandoor en zijn we hem kwijt, we proberen het pad te volgen maar dan blijft eigenlijk maar 1 gedachte over: dit moment overleven. Corné ziet een steen, ongeveer zo hoog als je knie en daar hurken we zo klein mogelijk tegenaan, Corné hangt nog wat over mij heen en ik schreeuw het uit van de pijn. Niet normaal zulke keiharde grote hagel. En koud dat het is!

En zo snel als het begon, zo snel is het ook weer over. De zon breekt weer door, we zien blauwe lucht. We kijken elkaar aan en lachen. Hups, nu zo veilig mogelijk die berg afkomen. M'n waterdichte hiking-boots hebben hun privé-meer van binnen en bij Corné is het al niet anders. We zoeken voorzichtig onze weg en kunnen gelukkig de RV al zien staan. Dus pad of geen pad, daar gaan we heen! Ik ben m'n zonnebril op sterkte verloren in het natuurgeweld. Dikke vette bummer. Maar hé: we leven, we zijn dankbaar dat de hagelstenen niet groter waren. Als we bijna bij de camper zijn maak ik een filmpje van Corné. Zijn humor is alweer terug: Kermit is in zijn natuurlijke habitat. (zie filmpje)

Eenmaal bij de RV trekken we al onze kleren uit en inspecteren de schade. Mijn rechterschouder en arm tot aan mijn pink staat in brand en mijn onderbeen ook. Het zit vol dikke rode bulten. Ik denk dat ik in een bosje brandnetels heb geprobeerd te schuilen al kan ik me dat niet herinneren. 2 uur later blijkt dat ik net een tikje ergere bevriezingsverschijnselen heb dan Corné want het branden wordt minder en gaat over in de tintelingen die Corné ook heeft. Ongeveer als je arm slaapt, maar dan erger en het houdt uren aan. Corné loopt er iets frisser bij dan ik en kan nog prima rijden. Dat leidt ook af van de pijn aan z'n arm. We rijden de berg af en komen vast te staan. Voor ons staan 2 vrouwen met de achterbak open en een handdoek om, hun rug ziet er net zo uit als die van ons... Als we na een poos kunnen doorrijden wordt er met man en macht gewerkt om een omgevallen boom weg te halen. Ongelofelijk hoe snel dat geregeld is. 

We zetten koers naar Eygliers want daar is het warm en droog, alhoewel er ook een klein buitje kan vallen de komende dagen, maar niet zoals hier. Maar na een uurtje zie ik een camperplek in een dorpje en dat lijkt ons een prima plek. Eerst onze wonden likken en morgen kijken wat er aan schade overblijft. Het voelt super tegenstrijdig. M'n arm en been staan in de fik en tegelijk lijkt het kou uit te stralen. Dus ik probeer het toch maar warm te houden want koelen vertraagt de boel en verwarmen laat het bloed stromen. Ik houd nog even ruggespraak met m'n intervisie groepje en dat is fijn, even een paar nuchtere ogen die meedenken.

In het dorpje oppert Corné een wandeling van dik 4 km. Gewoon om te zorgen dat het bloed gaat stromen en we er wellicht wat pijn uitlopen. We lopen uiteindelijk het winkelstraatje van het typische skidorpje op en neer en dan zeg ik dat ik die hele wandeling niet meer wil, hier betrekt het ook en ik hoef niet nog een bui op m'n dak. We zijn langs een pizzeria gekomen en Corné besteld er een. Ik loop intussen terug naar de RV om alvast garnalen op te bakken en m'n salade in elkaar te plempen zodat we tegelijk kunnen eten. Halverwege begint het te regenen en als ik net een paar minuten binnen ben komt Corné aangerend met z'n trui over z'n pizza. Zo, gaat goed met die zweepslag, dat stuk rennen wil prima.

Terwijl buiten een enorme regenbui raast zitten wij heerlijk met ons bord op schoot, danken God en kijken een aflevering 911. Goed voor de relativering ook zo'n aflevering: het kan altijd erger ;-)