Alles is maar 3 uur rijden

Vrijdag 10 juli

Ik heb toch zo'n fijne bikini gekocht. Zit mokerslekker en Corné vindt 'm mooi staan. Wat wil een mens nog meer? Nou, nog 2  van die bikini's want hoe duur of goedkoop je ze ook scoort, na een tijd gaat het elastiek er toch uit. Dus m'n moeder heeft vanmorgen gewoon even dezelfde bikini's voor me weten te scoren. Heel chill. Je kunt het maar op voorraad hebben. Bovendien verruil ik altijd graag m'n natte bikini voor een droge zodat m'n stoel niet zeiknat wordt.

We vinden 2 nachten op dezelfde plek wel een beetje de max. We maken dankbaar gebruik van de openbare ruimte bij een dorpje waar ook de lokale bevolking van geniet. Dan moet je een beetje bescheiden zijn en niemand tot last zijn. Nou komen we alleen maar super vriendelijke mensen tegen. Iedereen zegt bonjour en bon soiree, sommigen beginnen een praatje en zodra ze doorkrijgen dat we geen Fransozen zijn zeggen ze dat ze geen Engels spreken en beginnen een heel verhaal in het rap Frans. Met ons kleuter-niveau Frans verstaan we zeker wel een paar woorden in elke zin en daar verzinnen we dan de rest van de clou gewoon bij. We komen verrassend ver. (denken we)

Dus voor het ontbijt spring ik nog even in dat heerlijk koude riviertje en na het ontbijt rijden we naar de start van een wandelroute bij de kleine waterval. Het is er nog heerlijk rustig dus Corné parkeert de RV zo dat we makkelijk weg kunnen rijden. Dat blijkt slim te zijn want als we terugkomen na een uurtje of 3 staat het tjokvol met auto’s. Na een half uurtje lopen zijn we bij de grote waterval. Ook mooi. En vooral heel leuk om buiten de gebaande wegen te klauteren. We vervolgen onze wandeling en zijn blij dat het grootste deel door bos gaat. Het is al boven de 30 graden. Een paar keer leidt de route over een stuk asfaltweg maar het grootste deel daarvan weten we te vermijden door een alternatieve route door het bos te vinden.

We hebben een heel leuk gesprek over hoe het geweest zou zijn als we in de bubbel van de lagere/middelbare school gebleven waren. Een beetje zoals heel vroeger toen je zelden buiten je eigen dorp kwam. Met wie zou je dan denk je getrouwd zijn en hoe zou dat gelopen zijn? Super leuk om over te fantaseren. We hebben natuurlijk geen flauw idee hoe de meeste van onze lagere school-vrienden zich ontwikkeld hebben, maar met de kennis van nu kunnen we toch een beetje inkleuren welke (karakter)eigenschappen bij onszelf tot bloei zouden zijn gekomen, en wat zich niet ontwikkeld zou hebben in combinatie met hoe we hen zien. Einde van het verhaal is niet verrassend dat we erg blij zijn dat we elkaar hebben, en dat we het beste in elkaar omhoog halen. Zo stimuleert Corné mij altijd om dingen die me interesseren te onderzoeken, dus ik vermoed dat ik zonder hem nooit acupuncturist was geworden.

Na de hike verruilen we de (zweet)schoenen in de garage voor slippers en rijden een klein half uurtje naar Saint-Etienne-les-Remiremont. Naar die camperplek waar je in een rijtje naast elkaar op een plak asfalt staat. Het is namelijk zo warm dat zwemwater een must is. En die camperplek staat aan een meer. Daarnaast is na een kleine week onze watertank aan het leegraken dus die willen we graag vullen. Terwijl Corné het water vult (ook al gratis, heel bijzonder aardig hier) gooi ik wat vuilnis weg en doe een kuier over de hete camperplek waarna Corné ‘m op het mooiste nog beschikbare plekje zet ;-) We pakken als de wiedeweerga stoelen en een tas vol lunch en e-readers. We zijn verhit èn het is duidelijk al lunchtijd geweest volgens mijn maag. We vinden een prima plekje onder wat bomen en na de lunch doe ik een zwemmetje. Als ik net het water uit ben komt er een Franse vrouw naar me toe, ook zij spreekt geen woord over de grens maar ik begrijp dat ze graag wil dat ik meeloop. Een eindje in het water drijft iets, het lijkt op een tennisbal met een vies doekje eroverheen. Ik spring het water  weer in en zie dat het een soort groenachtig samengeklonterd smurrietje is. Ik kan het niet heel anders omschrijven. Ik probeer het met een takje op te tillen om het haar te laten zien maar het valt meteen uit elkaar. Het zal wel iets algen-achtigs zijn. Inmiddels begint het roest een beetje van m’n Frans af te gaan dus ik babbel wat terug naar deze mevrouw. Ik laat haar verderop in het meer nog zoiets zien, maar dan aan de waterkant. Dan is het toch echt tijd voor m’n boek. Even later zie ik dezelfde dame weer langs lopen met een lifeguard achter haar aan. Bijzonder toch dat iemand zich zo druk maakt om zo’n paar flubbers in een super groot meer dat-ie zelfs een heel eind verderop de lifeguard van z’n werk afhaalt.

Afgelopen nacht was niet best, dus ik ben moe, en dat betekent prikkelgevoelig. Nou ben ik al een redelijk sensitief typje, dus de wind die in m’n oren suist, de snelweg die we verderop zien èn horen en alle mensen om ons heen zijn me wat teveel. Ik ben niet aan het uitrusten maar heel hard mijn best aan het doen om het hier als een normaal mens fijn te vinden. Het lukt me gewoon niet goed meer om te filteren dus ik zeg tegen Corné dat ik daarom graag terug wil naar het riviertje van de afgelopen 2 dagen. Zijn reactie is: Nu? Oké. En hij staat meteen op. En dus hang ik de tas met spullen om m’n schouder en klemt hij de stoelen onder z’n oksels en wandelen we terug naar de RV. 20 minuten later parkeren we op ons vertrouwde plekje. De rest van de middag bestaat uit lezen en afkoelen tot Corné uitgevogeld heeft dat hij bij de E.leqlerc hyper die toevallig op 20 minuten fietsen in Saint-Etienne-les-Remiremont zit een simkaart kan kopen van 350 GB voor deze maand. (geen idee hoe je dat op zou moeten maken, want het is niet zo dat we de hele dag aan het instagrammen zijn of films kijken) Maar blijkbaar gaat de data er hard doorheen en volgende week heeft hij een teamsgesprek over een mogelijke klus in Capelle binnen zijn specialisatie. Dus dan zou het onhandig zijn als halverwege het gesprek de boel uitvalt. Dus snoet in de warme wind en lekker op de elektrische vouwfietsen naar de winkel. Daar blijkt dat je een Frans adres moet hebben en dat valt niet te verzinnen. Dus met een zak rucola en een fles rosé cider fietsen we weer terug, anders zou het ritje zo voor niks voelen.

Ik heb alweer honger èn ik heb het warm. Dus de neiging is om in het water te springen en daarna wat toastjes met prosciutto crudo naar binnen te schuiven. Terwijl Corné de stoelen op het strandje zet in de schaduw besluit ik toch serieus te gaan koken. Corné is bang dat hij lui wordt met een vrouw als ik en vraagt zich af of hij wel genoeg doet. Wonderlijk toch hoe je altijd van jezelf denkt dat je niks doet en hetgeen de ander doet op zoveel meer waarde schat. Dus ik vertel hoe chill ik het vind dat hij bijna alles rijdt. Ik kan het prima en doe het ook wel eens, maar verveel me altijd binnen 5 minuten al dus echt top dat hij dat doet. En zo flap ik er nog een heel rijtje uit waarin Corné mijn leven prettiger en mooier maakt. Zo, we zijn weer in evenwicht.

Corné geniet van een salade en een karbonade met een stuk brood van de goeie bakker. Wijntje erbij en je hoort hem niet meer. Ik smul van een bord mais-pasta (= glutenvrij) met kip, courgette, tomaten, rucola, alfalfa, zwarte olijven en een flinke eetlepel vegan pesto. Ik heb heel slim extra gekookt dus voor morgen staat er al een lekker ontbijt/kunch/diner in de koelkast. Ik zie wel wanneer ik trek heb.

Intussen is er een vader met 5 kinderen aangekomen. We hebben een babbeltje met hem gemaakt (ook hij spreekt geen woord Engels, hoe dan?) Ze gaan de nacht doorbrengen op het strandje. Uit z’n busje rollen 2 tentjes, een koelbox, brood, slaapzakken en zo’n grote ronde bbq vol hout die hij in het ondiepe water zet. In no-time staat de fik erin en zet hij met de kids de tentjes op waarna ze alle 5 het water in rollen. Wat een harmonieus gezin. Geen overdreven gegil, geen kids die tot de orde worden geroepen, gewoon heerlijk veel pret met elkaar. Als de avond valt komt er een lekkere vleesgeur voorbij waarna het een poosje helemaal stil is: er zal wel gegeten worden. Dan begint het gebabbel en gelach weer en wordt er een mooie fik gestookt in de donkere avondlucht.

Wat ook zo fijn is aan dit plekje is dat het er echt heel gezond (qua natuur) stikt van de insecten, maar dat die zich allemaal bezig houden met hun eigen dagelijkse bezigheden en niet met mijn lijf.

Zaterdag 11 juli

Het blijft bijzonder dat ik na 3 goeie nachten weer vergeten lijk hoe ik in slaap moet vallen. Echt het geheugen van een poffertje blijkbaar. En geen idee wat de oorzaak is.

Maar hé, een nieuwe dag, een frisse duik en een flinke afwas die we samen doen. We kletsen nog even met de vader die zich afvroeg of we last gehad hadden van geluidsoverlast maar we hebben hem gerustgesteld. Wat een feest om dit te doen. En ook fijn om in een land te leven waar je gewoon een nachtje 2 tentjes aan een riviertje op mag zetten en in de bosjes mag piesen. Ze hebben het geweldig gehad en hij heeft ook genoten ondanks dat z’n nachten normaal beter zijn ;-)

Corné heeft uitgevogeld dat er in een dorpje op een kwartier rijden in een boeken/tabak zaakje een apparaat staat waar je een sim-kaart uit kunt trekken. Hier kun je gewoon als adres een willekeurig hotel opgeven, alle info wordt toch naar je email gestuurd. Plus je kunt kiezen voor een abonnement van 1 maand. We prutsen samen door het hele Franse menu heen en voila, voor 30 euro heb je 350 GB voor 1 maand. We kuieren terug naar de RV en onderweg uit Corné zijn twijfel over of hij misschien toch een nano-sim nodig zou hebben, maar ach, zo ja dan knipt hij dit kaartje wel bij. Ik tover uit mijn naaidoosje een tornmesje tevoorschijn waarmee hij zijn simkaart eruit haalt en ja hoor, er is een nano-sim nodig. Dubbelcheck bij de mifi-router en ook daar zit een nano in. Bijknippen is helemaal geen optie en vervolgens kukelt z’n sim-houdertje ook nog naar beneden. Zonder werkt je mobiel niet dus dat is geen optie. We horen een zachte kloeink en da’s geen goed teken als je tussen de 2 stoelen hangt en dus boven de versnellingsbak met overal kieren waar van alles heel diep in kan verdwijnen om nooit meer terug te komen. Ik begin al in andere oplossingen te denken: kun je die los kopen, past eentje uit een oude mobiel die in de RV ligt….dat soort dingen. Maar daar is Corné nog lang niet dus hij koekeloert met z’n zaklamp in gaten en kieren en ik denk: ik moet eerst naar God want er gaat van alles mis en ik ga lelijk reageren. Vervolgens ga ik de bak die tussen de stoelen staat leeghalen, er liggen wat libelles in, een thermoskan, zonnebrillen en een blikje dropjes. En ja hoor, opeens ligt dat ding er.

Oké: we gaan weer terug naar de tabakszaak die vooral boeken verkoopt en waar je pakketjes kunt halen. En na dik 30 jaar blijkt dat we elkaar nog steeds beter leren kennen. Corné vindt het een beetje lastig om weer terug te gaan naar dezelfde winkel maar mij boeit dat niet. Ik zie die eigenaar nooit meer, lekker belangrijk wat hij denkt. Als hij er al iets van denkt. Maar later snap ik waarom dat voor Corné wel een ding is. Als ik m’n schouders ophaal en zeg: ‘jammer dan van het geld, vergeten en nieuwe kopen’ zegt Corné: ‘dat geld kan me niks schelen, maar dat ik een foutje gemaakt heb vind ik moeilijk’. En ik snap dus niet dat je bij zo’n automaat staat en niet zeker weet welke sim je hebt en dan toch doorgaat. Ik zou de sessie afbreken en het eerst uitzoeken. Maar het past heel goed bij hoe Corné werkt: keuze maken en doorgaan. En echt heel erg vaak werkt dat geweldig, zeker ook in zijn werk terwijl het bij mij dan allemaal heel lang kan duren. En ik heb genoeg armoede meegemaakt èn ben nog steeds zuinig van aard dat ik het moeilijk vind om voor m’n gevoel 30 euro in stukjes te scheuren en weg te spoelen. Niet dat ik nu 30 euro tekort kom, maar omdat ik veel liever dat geld dan aan iemand gegeven zou hebben die het hard nodig heeft. Boeiend om bewust te worden hoe het bij ons beiden werkt.

De nieuwe sim is binnen en voor Corné die erin gaat prutsen en kijken of hij het allemaal aan de praat krijgt besluiten we naar le Frasnois te rijden in de Jura. 3 uurtjes tuffen en we komen vast onderweg wel een supermarkt tegen want in de wijde omgeving van lac de Narlay is geen supermarkt te vinden. We hebben er jaaaaren geleden een aantal keer gestaan met de kids en hebben er goede herinneringen aan. Leuk om weer eens te zien, het meer over te zwemmen en als ik heel veel lef heb van de hoge rotsen te springen zoals onze kids zo graag deden. Misschien zelfs als de avond valt de kreeftjes zien, iets wat toen heel bijzonder was maar die tegenwoordig de Nederlandse sloten terroriseren en soms vlak voor je van sloot naar sloot oversteken. Verder lijkt het me fijn om een rondje te fietsen of een hike te doen en dan heb ik het wel weer gezien.

Het is echt bloedverziekend heet. We zijn super blij dat de airco het goed doet, het eerste jaar dat we ‘m hadden bleek de airco het niet te doen dus hebben we de hele vakantie met de ramen open gereden. Was uiteindelijk gelukkig alleen maar een kwestie van bijvullen. Op de een of andere manier communiceren we vandaag niet helemaal lekker. En dat valt op aangezien we normaal altijd enorm in sinc zijn met elkaar. Corné dacht begrepen te hebben dat ik op de camping wil staan, maar van mij hoeft dat niet. Maar als hij het graag wil vind ik het goed, en zo mopperen we een beetje tegen elkaar aan want we willen wel lief zijn voor elkaar maar snappen blijkbaar niet zo goed wat de ander wil. Terwijl dat normaal gesproken een kwestie van gewoon weten is. Ik snap ook wel dat het vooral aan mij ligt, ik ben gewoon moe en dat straal ik uit. Maar hé, zegt Corné: in goeie en slechte tijden.

We gooien de RV in de buurt van de camping neer tussen vele geparkeerde auto’s. Blijkbaar zijn alle omringende dorpjes uitgelopen om af te koelen op deze hete dag. En logisch want het is het enige meer van de 4 waar je mag zwemmen. Het ziet er deels anders uit, een paar jaar geleden is er een brand geweest op de camping en veel is opnieuw opgebouwd. We lopen over de camping naar het water. Het is al erg druk op de camping, dat had ik niet verwacht zo vroeg in het seizoen. We halen herinneringen op en lopen via het paadje door het bos naar beneden. Aan het eind daarvan stond vroeger een houten hutje waar een oud besje stokbrood verkocht, de hele camping haalde daar ’s morgens z’n brood. En zowaar, het ‘depot de pain’ staat er nog, weliswaar enigszins vervallen. Het is niet meer in gebruik. Het wordt nog een aardige tippel zo in 35+ graden terug naar de RV alwaar we besluiten eerst af te koelen. Niks zoeken naar een rustig plekje om chill een boekje te lezen en te zwemmen maar rechtstreeks naar de drukte en die plas in. We vinden nog een klein plekje in de schaduw, net buiten de aura’s van de mensen eromheen. Voor ik uit het water ben is de vrije aura-ruimte al ingenomen door een dame die rookt. Als Corné ook afgekoeld is zit er naast hem een stel met een hond die maar ternauwernood in bedwang gehouden wordt. Hij schudt zich gelukkig precies uit als hij tussen z’n 2 baasjes in staat maar doet wel een poepje die niet opgeruimd wordt. We kijken elkaar aan, grijpen onze mobiels en zijn weer in sinc. Ik denk het, Corné zegt het: leuk om dit gezien te hebben, fijn om even af te koelen, zullen we naar Lac des Hurtières gaan om de komende hete dagen door te komen? Uiteraard is dit ook zo’n 3 uur rijden want momenteel lijkt alles 3 uur rijden te zijn en een kwartier later zitten we in de airco op weg. Het is even zoeken op de routeplanner om Zwitserland te vermijden want dan moet je weer zo’n duur vignet regelen voor dat halve uurtje dat je door dat land wilt rijden maar het lukt. Corné geniet erg van de lieflijke heuvels in de vogezen, als we door een tunnel rijden en er aan de andere kant de eerste ruige rotsen en in de verte bergen met nog een flufje sneeuw verschijnen komen we meer in mijn omgeving, prachtig vind ik dat. Ik vermaak me in de auto uitstekend met wat klusjes zoals het verzetten van nog een innaaibare magneet zodat het verduisteringsscherm weer overal goed vastplakt, het eindresultaat is niet perse mooi, maar functioneert top.

Tijdens de rit zakte de temperatuur buiten opeens van 34 naar 22 maar even later zaten we weer op 30. Hier is in elk geval een goeie bui gevallen vandaag dus de natuur zal geslurpt hebben.

Rond kwart over 8 zijn we bij Lac des Hurtières, een heerlijk meer waar we al eens vaker een paar dagen doorgebracht hebben. Als we de super grote parkeerplaats op willen rijden hangt er opeens een bordje met dat campers en overnachten verboden zijn. Dat is sinds 2 weken besloten door de gemeenteraad. Wat een dikke bummer zeg. Ik kijk meteen op Park4Night en 5 minuten rijden de berg op mag je op de parkeerplaats naast de kerk overnachten. Prima, doen we dat en rijden we overdag naar beneden om aan het meer te chillen. En eerlijk is eerlijk: het uitzicht is hier boven nog veel mooier. En geloof het of niet, heel verrassend na alles wat anders/verkeerd liep vandaag: het simkaartje werkt onmiddellijk.